تغییرات من از شروع دوره تا کنون:
با شروع دوره دریچه‌ای از زندگی به روی من گشوده شد و مسیری پیش پای من قرار گرفت که تا کنون نمی‌‌شناختم. زاویه‌ی دید من نسبت به زندگی تغییر کرد من مسئولیت همه‌ی کارها و رفتارم را در هر زمینه‌ای پذیرفتم و خودم را خالق سرنوشتم و اتفاقات زندگیم دانستم.این آگاهی جدید به من قدرت داد.من فهمیدم که سرنوشتم در دستان خودم است و من ترسیم‌گر فرداهای خودم، پس مصمم شدم فرداهای زیبا و آینده‌ای روشن برای خود خلق کنم. تصمیم گرفتم نه‌فقط جسم خود بلکه زندگیم را فرماندهی کنم دانستم شاد بودن هدف من و توجه به خوبی‌ها و زیبایی‌ها وظیفه‌ی من است.
به لطف شرکت در دوره اخلاقم رفتارم روحیاتم و نگرشم به زندگی تغییر کرد و سازنده شد. ترس‌هایم را به کناری افکندم و به رویاهایم اجازه‌ی شکوفا شدن و به بار نشستن دادم. شادی و خوشبختی را با آغوش باز پذیرا شدم و به میزان بسیار زیادی منفی‌بافی‌ها ناتوانی‌ها نگرانی‌ها و سرزنش‌ها نسبت به خودم و دیگران را از افکار و گفتارم به بیرون راندم. اینکار باعث شد چهره‌ام بشاش و خرسند به نظر بیاید و شادی درونی به چشمانم درخشش زیبایی داد. رفتارم با همسر و فرزندم، همینطور اطرافیان تغییراتی چشمگیر داشت. تغییراتی که همه را به تحسین وامیدارد.
دردهای بدنی و میگرنم بهتر و بهتر شدند. خواب‌آلودگی صبح‌هایم از بین رفت و من با انرژی و نشاط فعالیت را به جای خوابیدن انتخاب کردم.
من همیشه ورزش می‌کردم اما در سال‌های اخیر برای حفظ سلامتی، خودم را به‌زور وادار می‌کردم به استخر یا باشگاه بروم درحالیکه ترجیحم در خانه ماندن بود. حتی گاهی از خودم تعجب می‌کردم آخر منی که اینقدر گردش در خیابان و بیرون از خانه بودن را دوست داشتم چندی بود که حتی از خرید کردن هم فرار می‌کردم. اما با شروع دوره صبح ها چشمانم قبل از زنگ ساعت گشوده بودند و من در حال سپاسگزاری از روز زیبایی بودم که جهان برای لذت بردن در اختیارم گذاشته. با اشتیاق رفتن به استخر و باشگاه را دوباره شروع کردم. باشگاه من به خانه بسیار نزدیک است در حدی که با تاکسی رفتن مسخره به نظر می‌‌آید.از آنجاییکه به دلیل آرتروز پیاده‌روی برایم سخت بود و تاکسی گرفتن حس بدی به من میداد فرشته‌ی درونم مرا به دوچرخه سواری ترغیب کرد. چقدر دلچسب است و چقدر حالم را خوب می‌کند. برنامه‌ی خاصی را دنبال نکردم هر وقت دلم می‌خواهد یکی از ورزش‌های مورد علاقه‌ام را انجام میدهم چون یاد گرفته‌ام هر کاری با حس خوب است که نتیجه‌ی خوب دارد.

به یاد دارم قبل از شروع دوره با اینکه از رژیم گرفتن ناامید و منصرف شده بودم طبق عادت از بسیاری از خوراکی‌هایی که چاق کننده نامیده میشوند دوری می‌کردم. اما اگر ناراحت عصبانی یا خسته بودم و یا اگر به فکر شروع رژیمی می‌افتادم دلم ضعف میرفت و من به شکلی غیرمنتظره یه سمت خوردن چیزی حتی نان خالی کشیده میشدم.
چند سالی بود تقریبا یکی دوبار در روز حس می‌کردم دچار افت قند خون می‌شوم. دست و پایم شروع به لرزیدن می‌کرد و‌من سعی می‌کردم حتما هر دو ساعت فنجانی شیر یا یک سیب و یا بیسکویت کوچکی مصرف کنم تا مانع پایین آمدن گلوکز و بدحالی پس از آن بشوم.
این علائم را ناشی از ارثی بودن دیابت در خانواده میپنداشتم و میترسیدم در آینده من‌هم دیابتیک شوم.
اما با شروع دوره رفتار غذاییم تغییراتی داشت. همه‌ی این عادت‌ها کم‌کم از بین رفتند و‌من اکثرا دیگر حتی نیازی به مصرف میان‌وعده پیدا نمی‌کنم.
کم‌کم لباس‌هایم شروع به گشاد شدن کردند. من داشتم لاغر میشدم…
شروع دوره‌ام مصادف بود با زمانی که استاد ویدیو‌هایی از صبحانه‌های خود در گروه می‌گذاشت. تماشای نیمرویی که در روغن داغ در حال آماده شدن بود و‌نان تازه که میشد بویش را در حتی از ورای گوشی همراه شنید برای کنار گذاشتن ترس از خوراکی‌ها درس بی‌نظیری بود.
محدودیت‌ها را کنار گذاشتم. برای اولین بار پس از سال‌ها هر وقت مایل بودم از خوراکی‌هایی مثل کره، خامه، عسل یا مربا، نیمرو، شیرینی، برنج، و حتی سس برای سالاد در حد نیاز با خیالی آسوده و حس خوب اما هشیارانه مصرف کردم.
در گذشته با محدود کردن دائمی خودم زمان‌هایی پیش می‌آمد که از کنترل خارج میشدم و پر خوری می‌کردم. اما اکنون نسبت به دریافت پالس سیری بسیار حساسم.
هنوز هم پیش می‌آید که دستم طبق الگوهای قدیمی به سمت خوراکی که جلوی چشمم است دراز شود. حتما قبل از برداشتن از خودم سوال می‌کنم آیا اکنون واقعا میل به خوردنش دارم؟ و یا فقط عادتی به جای مانده از الگوهای چاقیست؟ و این سوال برای من خوب کار می‌کند. خیلی اوقات متوجه میشوم که حالا سیرم و آن‌چیز اعم از میوه، شیرینی، شکلات یا حتی تکه‌ای نان، هر چه که باشد میتواند منتظر بماند تا در زمان درستی مورد استفاده قرار بگیرد و چه حس خوبیست قدرت داشتن در مقابل خوراکی‌ها.
بعضی وعده‌ها میل به خوردن چیزی ندارم،بعضی وقت‌ها اشتهای خوبی دارم، رفتاری که افراد متناسب به طور طبیعی دارند و من تازه در حال تجربه‌ی آنم. چند باری در طول این مدت پیش آمده که در خوردن چیزی زیاده‌روی کنم اما حتی افراد متناسب هم از این کارها می‌کنند از طریق آموزش‌ها یاد گرفته‌ام که به خود بگویم بدنم انقدر هوشمند است که میزان اضافه را دفع کند بار بعدی سعی خواهم کرد درست عمل کنم …
میدانم که هر اتفاقی بیفتد مهم‌ترین عامل در طی مسیر تناسب حس خوبم است پس هر طور شده باید حالم را خوب نگه دارم یا زود حالم را خوب کنم.
مقدار قابل توجهی از مسیر تناسب را تا کنون پشت سر گذاشته‌ام حدس میزنم نزدیک بیست کیلو کم کرده باشم(پنج سایز) و در حال ادامه‌ی مسیر برای رسیدن به تناسب ایده‌الم هستم.
در طول دوره و سپس در زمان تکرار، تمرینات هر روزم را با علاقه و اشتیاق انجام دادم. هر برنامه‌ای را که میشد حذف کردم تا فرصت کافی برای گوش دادن به فایل‌ها و انجام بهتر و با کیفیت‌تر تکلیف‌هایم داشته باشم. از اخبار بد، تلویزیون، حتی مطالعات تخصصی فاصله گرفتم و به مطالعه در زمینه‌ی قدرت ذهن علاقه‌مند شدم.
و همه‌ی اینها نه به اجبار بلکه با تغییر فرمول‌های ذهنیم خودبخود پیش آمده زیرا من عاشق متناسب شدنم. آرزویی که از کودکی سهمم از داشتن آن فقط حسرت بوده حسرتی که اکنون به عشق تبدیل شده چون باور کردم که من لایق متناسب بودنم.
چقدر سپاسگزار و خوشبختم…

پس از بارها جنگ با چاقی و چاق و لاغر شدن‌های متوالی چندین سال بود که از تلاش برای لاغر شدن دست کشیده بودم. دیگر پذیرفته بودم که من جزو کسانی هستم که چاق آفریده شده‌ام و باید با این موضوع کنار بیایم .انسان ضعیفی نیستم اجازه نداده بودم که چاقی مرا از خوشی‌های زندگی محروم کند.ورزش می‌کردم لباس‌های شاد می‌پوشیدم. در فعالیت‌های اجتماعی شرکت می‌کردم. بلد بودم چگونه اعتماد به نفسم را برای رشد شخصی خانوادگی اجتماعی و حرفه‌ای حفظ کنم و نگذارم که چاقی ابعاد دیگر زندگی مرا تحت تاثیر مستقیم قرار دهد. اما همیشه از وزن زیادم در عذاب و ناراحتی بودم. تا مدت ها چون ورزش می‌کردم مشکلاتی از قبیل درد کمر زانو یا غیره نداشتم اما زمانی رسید که آرام‌آرام دردهایی پدیدار شدند. اوایل کمرنگ بودند ولی در عرض یکی دو سال شدت بیشتری گرفتند و روزی متوجه شدم که دچار آرتروز شده‌ام پزشکان به من گفتند که چاره‌ای جز کم کردن وزن ندارم و با اینحال باید با بیماری کنار بیایم و منتظر باشم تا در سال‌های آینده دچار مشکلات بزرگ‌تری شوم. ترسیدم، من هنوز از زندگی سیر نشده بودم. من نمی‌خواستم گرفتار و محدود باشم نمی‌خواستم آینده‌ای پر درد و رنج داشته باشم. به فکر جراحی افتادم. کمی تحقیق کردم و در یافتم که جراحی‌های متفاوت مشکل چاقی را برای دوره‌ی سه تا پنج ساله حل می‌کنند و اکثرا پس از طی این مدت دوباره اضافه وزن شروع به برگشت می‌کند.گذشته از آن دیدم آمادگی جراحی را ندارم اصلا دلم نمی‌خواست این بلا را سر خودم بیاورم. راضی به انجامش نبودم و فقط آرزو می‌کردم راه دیگری پیش پایم هویدا شود. این آرزو معجزه‌ی آشنایی با سایت تناسب فکری را برایم به ارمغان آورد، یکی دو فایل اول موجود در سایت را گوش دادم و بلافاصله دریافتم که راه‌حلی را که می‌جستم یافته‌ام. دوره‌ی مقدماتی را تهیه کردم با این‌حال به راهنمایی جناب روشن از فایل‌های رایگان آموزش را اغاز کردم و با سرعتی باور نکردنی دنیا رنگ دیگری به خود گرفت. زندگی زیبا شد. ترس‌ها از بین رفتند و من جانی دوباره گرفتم. اکنون که نه ماه از آن زمان میگذرد حدود پنج سایز به آسانی آب خوردن کم کرده‌ام میگرن‌هایم از بین رفته ، دامنه‌ی حرکتیم خیلی خیلی بهتر شده و من شاد و سبک‌بالم . کم شدن وزنم کمترین دستاوردم است زیرا این دوره به من نگرش جدیدی به زندگی هدیه کرده که بسیار با‌ارزش‌تر است. خیلی‌ از آشنایان از من می‌پرسند چکار می‌کنی رژیم می‌گیری ؟ و وقتی جواب می‌دهم شادی می‌کنم، از زندگی لذت می‌برم، آرزو می‌کنم و به زیبایی‌ها می‌اندیشم با تعجب به من نگاه می‌کنند. ناباوری را در چهره‌شان می‌خوانم اما واقعیت این‌است که برای لاغر شدن تهیه‌ی این دوره و پیش‌رفتن با آن و کار هایی که بالا نوشتم کافیست و ‌من چقدر خوشبختم که در این مسیر قرار گرفتم.
هنوز راه درازی تا رسیدن به هدف نهاییم در پیش است اما وقتی پیمودن مسیر تناسب و سلامتی تا این حد زیبا وآسان است از هر قدم آن لذت می‌برم و هر روز مطلب جدیدی می‌آموزم.
من از صمیم قلب معتقدم تهیه‌ی این دوره ارزشمندترین هدیه‌ای بوده که به خودم داده‌ام.
خوش به حال من…
و خوش به حال شمایی که انتخاب می‌کنید پا در مسیر تناسب فکری بگذارید.