رهایی از افکار منفی (قسمت اول)

سلام.
من قبول دارم که افکار و احساسات مثبت به خاطر انرژی مثبتی که دارند باعث می شود زندگی ما در شرایط بهتری قرار بگیرد و افکار و احساسات منفی شرایط بدتری را برای ما به وجود می آورند.
اما اینکه هر کس در هر شرایطی که هست حق ا
اوست و ناشی از افکار و احساسات او می باشد را نمی توانم بپذیرم. پس قضیه امتحان الهی چه می شود؟
آیا مصیبت هایی که بر سر حضرت ایوب آمد به خاطر افکار ایشان بود و ایشان خود را در مدار بیماری فقر و مصیبت قرار داده بودند و حقشان بود که در آن شرایط باشند یا امتحان الهی بود؟
یا مصائب امام حسین علیه السلام و سایر اهل بیت به خاطر افکار ایشان بود و حقشان بود و آنها خودشان خودشان را در آن مدار قرار داده بودند؟و یا مشیت الهی؟ و یا امتحان الهی؟و یا ظلم انسانها؟
در حال حاضر بسیاری از انسان‌ها در سراسر جهان در شرایط بد فقر و ظلم در حال زندگی هستند با افکار منفی شان برای خود ایجاد کرده‌اند؟ آیا ظلم سران کشورها و خیانت مسئولین و ظلم انسان‌ها به یکدیگر در ایجاد آن شرایط دخیل نبوده؟
آیا ما هر گاه کسی را در شرایط بدی دیدیم آن شرایط را حق ایشان بدانیم و بهترین حالت ممکن برای او و خرسند و شاد به بهبود زندگی خود فکر کنیم؟
حال اینکه دین اسلام به ما توصیه کرده که پیوسته جویای حال مومنین باشیم و در صدد رفع مشکلات آنها. ائمه بزرگوار در احادیث مختلف درباره دفاع از حقوق مومنین و اهمیت دادن به شرایط آنها توصیه کرده‌اند. در یک حدیث که از امام صادق علیه السلام نقل شده است هفت حق مومن بر مومن دیگر ذکر شده که یکی از آنها این است که روا نیست ما سیر باشیم و برادر دینی ما گرسنه، ما سیراب باشیم در حالی که او تشنه باشد، ما لباس داشته باشیم در حالی که او عریان باشد.
امیدوارم پاسخی دریافت کنم که موضوع برام روشن بشه…