کنترل ذهن برای موفقیت

من دارم یاد می‌گیرم که ذهنم هر فکری که به وجود میاره، الزاماً حقیقت نیست و هر فکری هم قرار نیست منو با خودش به هر سمتی که می‌خواد ببره.

گاهی یک فکر منفی وارد ذهنم می‌شه؛ «من نمی‌تونم»، «خیلی دیر شده»، «باز خراب کردم»، «هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنم»، «من از بقیه عقبم»…

قبلاً شاید همین که این فکر می‌اومد، ساعت‌ها درگیرش می‌شدم و اجازه می‌دادم یک فکر، تبدیل به چندین فکر دیگه بشه و بعد یک احساس بد و در نهایت یک رفتار از روی همون احساس شکل بگیره.

اما حالا می‌خوام مهارت جدیدی یاد بگیرم:

من مجبور نیستم در هر فکری که وارد ذهنم می‌شه، غرق بشم.

می‌تونم متوجهش بشم و بگم:

«این فقط یک فکره. لازم نیست دنبالش برم.»

کنترل ذهن برای من به معنی جنگیدن با افکار منفی نیست. من نمی‌خوام هر وقت یک فکر بد اومد، از خودم عصبانی بشم و بگم «نباید این‌طوری فکر کنم!»

می‌خوام اول ببینمش.

بشناسمش.

و بعد انتخاب کنم که آیا می‌خوام بهش توجه و انرژی بیشتری بدم یا نه.

اگر ذهنم گفت «من نمی‌تونم»، می‌تونم مکث کنم و به خودم یادآوری کنم:

«من هنوز همه‌چیز رو بلد نیستم، اما می‌تونم یاد بگیرم.»

اگر گفت «خیلی دیر شده»، می‌تونم بگم:

«برای شروع دوباره هیچ‌وقت دیر نیست.»

اگر گفت «باز خراب کردی»، می‌تونم بگم:

«یک انتخاب اشتباه، کل مسیر من نیست. من می‌تونم همین الان برگردم.»

این یعنی من دارم به ذهنم فکرهای جایگزین و واقعی‌تر می‌دم؛ نه اینکه بخوام با مثبت‌اندیشیِ اجباری واقعیت رو انکار کنم.

یک بخش دیگه‌ی کنترل ذهن، کنترل توجه منه.

هر چیزی که مدام بهش توجه می‌کنم، فضای بیشتری در ذهنم اشغال می‌کنه.

اگر ساعت‌ها روی کمبودها، مقایسه‌ها، شکست‌ها و ترس‌هام تمرکز کنم، طبیعی‌‌ هست که ذهنم بیشتر همون‌ها رو پیدا کنه.

پس من می‌خوام توجه خودم رو آگاهانه‌تر به چیزهایی بدم که می‌خوام در زندگی‌ام رشد کنن.

به هدف‌هام.

به رفتارهایی که می‌خوام بسازم.

به بدنم.

به سلامتی‌ام.

به انتخاب‌های کوچکم.

به تصویری از زنی که می‌خوام بهش تبدیل بشم.

من قرار نیست هر روز تمام روز به هدفم فکر کنم؛ فقط می‌خوام جهت ذهنم رو بشناسم.

مثل یک قطب‌نما که هر بار مسیر کمی منحرف می‌شه، دوباره جهت درست رو نشون می‌ده.

بخش مهم دیگه، ورودی‌های ذهنمه.

چیزهایی که می‌بینم، می‌خونم، می‌شنوم و بهشون توجه می‌کنم، بخشی از فضای ذهنی من رو می‌سازن.

اگر مدام خودم رو در معرض مقایسه، ترس، اخبار سنگین، محتوای تحریک‌کننده یا پیام‌هایی بذارم که احساس ناکافی بودن در من ایجاد می‌کنن، نباید تعجب کنم که ذهنم خسته و آشفته بشه.

پس من می‌خوام باغبان ذهن خودم باشم.

نه اینکه همه‌چیز رو حذف کنم یا از دنیا فرار کنم؛ فقط آگاهانه‌تر انتخاب کنم که چه چیزی رو هر روز و به‌طور مداوم وارد ذهنم می‌کنم.

و در نهایت، کنترل ذهن برای من یعنی این چهار قدم:

می‌بینم.

فکر و احساس خودم رو می‌بینم، بدون اینکه فوراً باهاش یکی بشم.

انتخاب می‌کنم.

اگر فکر منفی و محدودکننده بود، تصمیم می‌گیرم دنبالش نکنم و یک فکر سالم‌تر و واقع‌بینانه‌تر جایگزینش کنم.

جهت می‌دم.

توجه خودم رو دوباره به هدف‌ها، ارزش‌ها و قدم بعدی‌ام برمی‌گردونم.

مراقبت می‌کنم.

حواسم به ورودی‌هایی که هر روز وارد ذهنم می‌کنم هست.

من قرار نیست ذهنی داشته باشم که هیچ‌وقت فکر منفی تولید نکنه.

من می‌خوام ذهنی داشته باشم که وقتی فکر منفی میاد، بدونه باهاش چه کار کنه.

شاید قدرت واقعی ذهن همین باشه؛ نه اینکه هیچ طوفانی درونش اتفاق نیفته، بلکه اینکه من یاد بگیرم وسط طوفان، سکان رو رها نکنم.

یک فکر میاد…

من می‌بینمش.

یک احساس میاد…

من حسش می‌کنم.

اما بعد، دوباره انتخاب می‌کنم.

انتخاب می‌کنم کجا توجه کنم.

انتخاب می‌کنم چه چیزی رو تکرار کنم.

انتخاب می‌کنم چه چیزی وارد ذهنم بشه.

و انتخاب می‌کنم امروز کدوم قدم کوچیک منو به آدمی که می‌خوام باشم نزدیک‌تر می‌کنه.

من صاحب ذهنم هستم؛

نه برده‌ی هر فکری که از آن عبور می‌کند. 🌱❤