اپلیکیشن تناسب فکریسایت را روی صفحه گوشی‌ات نصب کن تا با یک لمس باز شود
0

زندگی زیباست

زندگی زیباست
اندازه متن

سال‌های زیادی از زندگی، این تصور رو با خودم حمل می‌کردم که خوشبختی و زیبا شدن زندگی یعنی داشتن امکانات بیشتر، پول بیشتر و چیزهای بیرونی بیشتر. فکر می‌کردم اگر همه‌چیز فراهم باشه، اون‌وقت زندگی قشنگ می‌شه.

اما هرچه درک من از قوانین زندگی و جهان هستی عمیق‌تر شد، یک حقیقت آرام‌بخش رو پیدا کردم:

✨ زندگی زیباست ✨

زیبایی زندگی اصلاً وابسته به داشته‌ها و دارایی‌های بیرونی نیست؛ بلکه از دلِ آرام‌بودن، قدرتِ ذهن و حالِ خوب سرچشمه می‌گیره. 🌱💛

🔒

ادامه این جلسه ویژه مشترکین است

برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.

👥 تا امروز 22 نفر در این جلسه دیدگاه ثبت کرده‌اند

اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.

یا مسیر کامل

📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.

🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت می‌کنه

توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻

با دادن ستاره به این مطلب امتیاز بگیرید.

امتیاز 4.42 از 65 رای

https://tanasobefekri.net/?p=46924

22 دیدگاه کاربران این جلسه منتظر خوانده شدن شماست

22 نظر توسط کاربران ثبت شده است.
اندازه متن بخش نوشتن دیدگاه:

دیدگاهتان را بنویسید

اندازه متن دیدگاه ها
      آواتار الهه رضائی
      ۱۴۰۴/۰۲/۰۷ ۱۰:۳۷
      مدت عضویت: 587 روز
      امتیاز کاربر: 3405 سطح ۳: کاربر پیشرفته

      نشان های دریافت شده

      سطح مبتدی
      دیدگاه فنی
      محتوای دیدگاه: 1,120 کلمه

      زندگی زیباست … 

      زندگی واقعا نعمت شگفت انگیزیه …

      اینو از زبون کسی می‌شنوید که زمان اپیدمی کرونا ، یازده روز ! درست شنیدید ، یازده روز !!!  در بخش آی سی یو بیمارسنان بستری بوده !

      اون روزی که میخواستم بستری بشم رو کم و بیش یادمه . یکهفته بود که غذا نخورده بودم و  دو روز بود که دیگه حتی آب هم نمیتونستم بخورم . انگار لب هام رو دوخته بودند و  گردنم رو با یک کش ، محکم از بیرون بسته بودند . هیچ چیزی از گلویم پایین نمی رفت . بدنم با ضعف و بی‌آبی مواجه شده بود .روی پاهام نمیتونستم بایستم .

      با هر سختی بود به درمانگاه نزدیک خونه مراجعه کردیم . پزشک فورا دستور بستری اورژانسی برام نوشت . تمام بیمارستان‌ها پر بود . تقریبا از ساعت ده صبح تا حدود شش بعد از ظهر ، تمام شهر رو دنبال بیمارستان گشتیم و هیچ کدام جای خالی نداشتند .بالاخره در یک بیمارستان ارتشی ، ولی حال نزار منو دیدند که بخاطر ساعات طولانی گشتن دنبال بیمارستان بدتر هم شده بودم ، اجازه دادند در بخش اورژانس بیمارستان بستری بشم و تقریبا نیمه بیهوش روی تخت افتادم .

      از هفته اول بستری چیز زیادی یادم نیست . بهم گفتن نیمه های همون شب به آی سی یو منتقل شدم و ده شب بعدی رو هم همونجا گذروندم . فقط تصاویری و صداهایی پراکنده توی ذهنم هست : صدای غلغل حباب توی لوله اکسیژن بالای سرم ، تصویر خط های کج و معوج مانیتور ها ، تصویر ماسک اکسیژن بخار گرفته که جلوی دهانم بود ، نفسی که به سختی بالا میومد ، صدای بوق های هشدار دستگاه های متصل به بدنم ، افرادی که انگار با اون لباس سفید عجیب شون از فضا اومده بودن  و گهگاهی بالای سرم احساس شون میکردم ، صدای اعلام “کد قرمز ، آی سی یو ” از پِیجِر بیمارستان که بارها شنیدمش ، و …

      کم کم هوشیاری ام رو بدست آوردم و از روز هفتم میتونستم همه چیز رو ببینم و از اونچه اطرافم می‌گذشت درک کاملی داشتم . ضعف بدنم هنوز باقی بود ولی با اجازه ی پزشک تونستم آروم آروم از تخت پایین بیام و با همراهی یک پرستار و ماسک اکسیژنی که هنوز روی صورتم بود قدم های کوتاهی توی بخش بزنم . حدود ۱۵ تا تخت توی آی سی یو بود که بیماران مختلفی روی هر کدوم بستری بودند ، زن و مرد و پیر و جوان . بعضی بیهوش و حالت نیمه کما ، بعضی دراز کش با چشمان نیمه باز و دو سه نفری هم که بهتر بودند به حالت نیمه نشسته روی تخت هاشون قرار داشتن . با بعضی که وضعیت بهتری داشتند به نشانه سلام و احوال پرسی سری برای هم تکان می‌دادیم و بعد از چند قدم دوباره به تختم برمیگشتم . طی ۴ تا ۵ روز آینده هم ، همین منوال باقی بود . بیماری ام در حال بهبود بود ولی غم ندیدن بیمارانی که دیروز دیده بودم شان و دیشب یا دم صبح امروز دیگر در این دنیا نبودند 😩  بسیار رنج آور و مایوس کننده بود . بالاخره به بخش منتقل ام کردند و بعد از چند روز هم از بیمارستان مرخص شدم .

      این اتفاق در زندگی من ، ضربه ی محکمی بود انگار یکنفر دوستی منو گرفت. شدید تکانم داد و خودم آورد .

      درگیر شدن ۶۷٪ ریه هایم ، تعداد ضربان قلبی که به ۳۸ ضربه در دقیقه رسیده بود ، اکسیژن خونی که زیر ۸۰ را نشان می‌داد و …تمام مدتی که اسیر تخت بیمارستان بودم ، این با چنگ و دندان جنگیدن با مرگ برای زندگی ،  انگار با یک قلم جادویی ارزش زنده بودن و زندگی کردن را برایم پررنگ تر کرد . 

      بعد از آن اتفاق ، انگار سایر مشکلاتی که برایم در زندگی پیش آمد را ندیدم ، یا اصلا اهمیتی برایم نداشتند یا مثل قبلا درگیرشان نشدم یا دیدم و بی تفاوت از آن گذشتم . من با مرگ رو در رو ایستاده بودم ، انگار روبروی هم و پیشانی به پیشانی هم چسبانده بودیم و با قدرت و تمام زوری که داشتیم حریف را به عقب میراندیم و هر کدام منتظر از پا افتادن دیگری بود .اتفاقی که بارها افتاد و شکستن و از پا افتادن در برابر مرگ را برای سایر هم بخشی هایم دیدم . 

      مورد دیگری که جالب توجه بود ، این بود که بعد از آن اتفاق ، آن ابهت و ترس و وحشتی که مرگ در ذهنم داشت را از دست داد . مرگ خیلی ساده تر ، نزدیکتر

      و آرام‌تر از آنچه تصور می‌کردم بود . و این نزدیکی بیش از حدش انگار منو بیشتر به سمت زندگی و زنده بودن هول داد .

      ممکنه نفسی که میکشم دیگه آخری باشه ، ممکنه ابرهایی که تو آسمون در حال حرکت میبینم آخرین بار باشه ، ممکنه بوی خوش بوته ی بزرگ یاس توی حیاط  که تازه پر از گل شده رو آخرین بار باشه که تنفس میکنم … ولی مهم نیست ، اصلا مهم نیست . من دارم از لحظه لحظه و روز به روز زندگی ام لذت میبرم و کِیف میکنم از فرصتی که خدا دوباره بهم داده .

      دوباره دارم با پای خودم راه میرم ، بازم صبحها پیاده روی میکنم ، دوباره بدون دستگاه اکسیژن خودم دارم نفس میکشم ، دوباره نفس های عمیق مدیتیشن میکشم.. دوباره دستهام که پر از جای سوراخ و کبودی بود سالم و کارآمد شده ، دوباره میتونم تابلوهای سه بُعدی ام رو  درست کنم ، دوباره بدنم پر از انرژی و سرزندگی شده . باز هم صدای غرغر دخترم رو که صبح برای رفتن دانشگاه دنبال وسایلش میگرده رو می‌شنوم،  بازم صدای بلند بلند درس خوندن پسرم توی اتاقش رو می‌شنوم ، بازم صدای همسرم که اسمم رو صدا میکنه رو می‌شنوم،  بازم چشمام به نعمت دیدن پدرم و مادرم و سایر عزیزانم روشن میشه ، بازم عطر سبزی و ریحون تازه میوه فروشی توی خیابون مستم میکنه ، بازم میتونم پوست لیموی تازه رو خراش بدم و مشامم رو از بوی تازگی و طراوتش پر کنم ، بازم میتونم موسیقی هایی که وجودم رو پر از شادی و طرب میکنه رو گوش کنم و باهاشون دست افشان و پای کوبان بشم ، بازم میتونم کتاب هایی که دوست دارم رو بخونم و … 

      و باز هم تونستم وارد این سایت بشم ، مطالبش رو بخونم ، آگاهی هام رو اضافه کنم و لذت ببرم از بودن در جمع این اینهمه آدم هم فکر و هم مسیر .

      و بازهم تشکر کنم از شما ، جناب آقای عطار روشن ، که بساط این بزم و دورهم بودن رو برای ما فراهم کردید و چراغ دانش هم گوشه گوشه ی این باغ سرسبز تون آویختید و مسیرها رو برای ما روشن تر و قابل دسترس تر کردید …

      زندگی زیباست …

      زندگی زیباست …

      زندگی زیباست …

      زندگی زیباتر از اون چیزی هست که بشه توصیفش کرد …

      یا حق .

      برای ثبت امتیاز ، روی ستاره موردنظر کلیک کنید.
      ★ ★ ★ ★ ★
      ثبت امتیاز
      امتیاز: 5 از 1 رأی مشاهده امتیاز دهندگان
      افزودن به علاقه مندی این دیدگاه را خواندم