چرا انسان به جای تکیه به خداوند، به دیگران چشم میدوزد؟
توکل به خدا مفهومی است که همه ما بارها شنیدهایم، اما در عمل چقدر به آن پایبند هستیم؟
چرا بیشتر انسانها به جای اینکه برای رشد، آرامش و پیشرفت به خداوند تکیه کنند، چشمشان به اطرافیان، دولت، شرایط اقتصادی یا حمایت دیگران است؟ 🤔
و چرا وقتی از آنها نتیجه نمیگیرند، خشمگین، ناامید و دلزده میشوند؟
در این مقاله میخواهیم عمیقتر به این موضوع نگاه کنیم؛ نه از زاویه نصیحت، بلکه از زاویه درک یک حقیقت درونی.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.60 از 57 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

باسلام خدمت شما استاد عزیزمن هم مدت های زیادی توی این سال ها به این موضوع فکر میکنم جواب خوبی رو از این فایل دریافت کردم و خوب همیشه سوال بود برام ادم ها خودشون با طرز فکرشون با توجه شون به موضوعات و بعضی چیزا توی یک گرداب فکری فرو میرن که تمومی نداره، و من هم کاری نمیتونم بکنم،
مثلاً من نمیتونم به خانواده خودم حتی اگه درگیر یک سری مشکلات شده باشم کمک کنم تا خودشون نخوان،
چون طرز فکر اون با من یکی نیست چون به چیزهایی که من باور دارم باور ندارند،
من همیشه دوست دارم که بقیه رو به خوبی هدایت کنم به شادی به ایمان به مهربانی،
خیلی سعی میکنم که آدمهایی که دوستشون دارم رو تغییر بدم و بهشون یاد بدم به چه چیزهایی توجه کنند،
اما این تا زمانی که خود اونها هم بخوان تلاش کنند تا در جایی که لایقش هستند قرار بگیرند،
آدمهای خوبی باشن و مهربونی و شادی رو گسترش بدن،
ما حتی نمیتونیم بعضی وقتا مادر یا پدر خودمونو عوض کنیم چون باورهای اونا بر اساس بزرگترها و خانوادههاشون شکل گرفته،
توجه به چیزهایی که دوست داریم باعث میشه که ما در طول روز احساسات مختلفی داشته باشیم نسبت به هم،
همه چی به درون آدمها برمیگرده اون کسیه که همش گله میکنه همش غر میزنه همه رو مقصر مشکلاتش میدونه هم نمیشه کمکش کرد تا خودش نخواد،
بر اساس اون چیزهایی که سالهای سال توی ذهنمون بهش فکر کردیم و اونا رو رشد و پرورش دادیم حساس ما شکل میگیره و در طول روز میشه زندگی و عادت ما،
مثلاً میبینیم که یک زندگیش خیلی خوبه خیلی شاده و از نظر ما اصلاً هیچ مشکلی نداره چقدر آدم فهمیده و مثبتیه،این بستگی داره به فکر و یزهایی که بهش توجه میکنیم،
برای همونه که همیشه برای ما مرغ همسایه خاص بوده و کشورهای دیگه بهترن در رفاه و امکانات بهتری قرار دارد،
مدل مردم ما اینجوریه که میشه به اون چیزی که وجود نداره توجه میکنه به کمبود به نداری به فقر و چون دلسوزی میکنند حس بدی پیدا میکنند،
و کمک از دستشون بر نمیاد چون که ما نمیتونیم به کسی کمک کنیم که عوض بشه و جایگاهش تغییر کنه،
کسی که همیشه فقیر بوده رو نمیتونیم یک شبه به پول و ثروت برسونیم یا برعکس آدمی که در ثروت بوده همیشه رو نمیتونیم ما تغییر بدیم و افکار اونو برای زندگی عوض کنیم،
من خیلی دوست دارم ادم بهتر ی باشم برای خودم برای خانواده و بعدش کسانی که باهاشون در ارتباط هستیم مثل خاله عمو عمه،
دوست دارم همیشه خوبی خودم رو به یاد بزارم،
ولی در بعضی شرایط توی یک غم بزرگی میفتم،
فکرم شروع میکنه به مقصر دونستن به چیزهایی فکر میکنم که برام عجیبه،
چرا من به وجود اومدم وقتی پدر مادرم بهم بیتوجه هستن،
ورا من هستم و این همه درگیر میشم با اینکه نمیتونم باور های کسی روعوض کنم،
از نظر من سخت ترین کار دنیا اینه
تلاش برای ادمی که میل به فهمیدن نداره میل به شاد بودن بهتر بودن و همه چیز رو مقصر میدونه از همه شاکیه از همه بدش میاد ، خسته ترین و افسرده ترین ادم اینه که از دیگران انتظار شادی و تغییر و محبت داره و توجه ای به خدا نمیکنه،
چون هر فرزندی دوست داره شادی خانواده ش رو ببینه و یه عنوان یک انسانی بتونم کاری برای تغییر افکار کسانی که دوستشان داری انجام بدی کلی که پای حرفشون میشینی میبینی از همه چی شاکی هستن ،
شاکی از خدا اول ،بعدشاکی از پدر مادرشون که چرا به دنیا اوندن یعد شاکی از این وضعیت مملکت و مردم و فلان و اینا و تمومی نداره ته افکار ادم های که توجه اصلی رو از خدا و نعمت های زندگیشون برداشتن و بقیه رو مقصر میدونند،
اینا همه از ذهن ساخته میشه،
ذهن ما خیلی قدرت داره حتی تورو میتونه به تنفر از یک شخص برسونه،
وقتی افکار منفی سراغ ادم ماد باید وطور رها شد؟
با رها کردن اون حس بد با خوب کردن حسمون و توجه به خوبی ها ،
خلاصه امروز دعا میکنم همه ی ادم ها به اون جایگاهی که لایقش هستن برسن بهترین ها رو میخوام برای کسانی که دوستشون دارم و برای خانوادم و خودم و همیشه سعی میکنم ادمی باشم که رو به جلو حرکت میکنه،
از تغییر و بهترین بودن خودم لذت میبرم چون من مسعول افکار کسی نیستم و خودم رو دوست دارم ،
ولی در نهایت سعی میکنم از اگاهی ها و دیگاه خودم بقیه رو هم به این آگاهی برسونم و همیشه خوبی رو گسترش بدم ،
امید وارم خیلی زود حال همه خوب خوب باشه شاد و همه در بهترین جایگاه زندگیشون در سلامتی و افکار مثبت زندگی رو بسازند که لذتش رو میبرن و سراسر از شادی و نعمت باشند و دوست دار همدیگر،
خدایا شکرت،
باتشکر از شما