استفاده از قوانین در عمل (قسمت سوم)

تمرین 

پیدا کردن فرمولهای جلسه چهارم 

من تونستم ۴۰ فرمول از این محتوا پیدا کنم . 

1. فرمول ذهنی  تجربه زندگی رو خلق می کنهزندگی ما نتیجه باورها و فرمول‌های ذهنیمونه؛ اگه فرمول‌ها رو تغییر بدیم، زندگی هم تغییر می‌کنه.

2. تصویر ذهنی، واقعیت زندگی رو می‌سازهذهن با تکرار تصاویری که می‌سازه، واقعیت زندگی رو شکل می‌ده؛ پس اگه تصویر ذهنی‌م رو عوض کنم، واقعیتم هم تغییر می‌کنه.

3. تجربه‌های گذشته، فیلتر ذهنی می‌سازنچیزایی که دیدیم یا شنیدیم، فیلترهایی تو ذهن ایجاد می‌کنن که نحوه دیدن و تجربه دنیا رو تغییر می‌دن.

4. تکرار، باورها رو می‌سازههر چیزی که مرتب تکرار کنیم، تو ذهن شکل می‌گیره و رفتارمون رو تغییر می‌ده.

5. فرمول‌های ذهنی، مسیر زندگی رو هدایت می‌کننباورها و فرمول‌های ذهنی، زندگی‌مون رو هدایت می‌کنن؛ پس با تغییر اون‌ها، مسیرمون هم تغییر می‌کنه.

6. باورهای جدید، شرایط جدید می‌سازنبا ساختن باور جدید، می‌تونم شرایط جدید و بهتر تجربه کنم.

7. تغییر درون، کافی برای تغییر زندگیهبرای تغییر شرایط، لازم نیست محیطو عوض کنم؛ تغییر درون و باورها کافیه.

8. تمرکز روی باورهای جدید، شرایطو عوض می‌کنههر وقت روی باورهای تازه تمرکز کنم و تقویتشون کنم، شرایط زندگی هم تغییر می‌کنه.

9. استمرار و اشتیاق، کلید تغییرهبرای تغییر واقعی، استمرار در تمرین و اشتیاق به تغییر ضروریه.

10. زندگی کردن، رسالت ماستهدف اصلی ما تجربه و زندگیه؛ باید از هر لحظه بهره ببریم.

11. هر کسی زندگی‌اشو با فرمولای خودش تجربه می‌کنههر کس با باورها و فرمول ذهنیش، زندگی و تجربه متفاوتی داره.

12. تصویر ذهنی، پایه‌گذار واقعیت زندگیهچیزی که تو ذهنمون تصویر می‌کنیم، پایه واقعی زندگیه.

13. تغییر تصویر ذهنی، شرایطو عوض می‌کنهبا تغییر تصویر ذهنی، زندگی و شرایط واقعی تغییر می‌کنن.

14. فرمول‌های ذهنی، نتیجه تکرار باورها هستنهر فرمول ذهنی نتیجه افکار و باورهای تکراریه؛ تغییر افکار، فرمول‌ها رو تغییر می‌ده.

15. باورهای جدید، شرایط بهتر میارنبا تقویت باور جدید، می‌تونم شرایط زندگی‌م رو بهتر کنم.

16. تغییر درون، تغییر بیرون رو میارهوقتی خودم و باورامو عوض کنم، دنیا و اتفاقات بیرونی هم تغییر می‌کنن.

17. تغییر درون، بدون تغییر محیط کافی‌ستبرای تغییر زندگی، لازم نیست محیطو عوض کنم؛ تغییر درون کافیه.

18. تمرکز روی باورهای جدید، شرایطو عوض می‌کنهبا تمرکز و تقویت باورهای تازه، زندگی هم مسیر جدید پیدا می‌کنه.

19. استمرار و اشتیاق، کلید موفقیتهبدون استمرار و اشتیاق، تغییر واقعی اتفاق نمی‌افته؛ تمرین روزانه لازمه.

20. زندگی کردن، هدف اصلیهزندگی یعنی تجربه کردن، باید از لحظه‌ها استفاده کنم و حضور داشته باشم.

21. هر فکر، شروع یه تجربه‌ستهر چیزی که تو ذهنم میاد، پایه واقعیت بیرونه؛ پس با فکر کردن آگاهانه می‌تونم زندگی‌م رو بسازم.

22. باورهای تکراری، مسیر زندگی رو می‌سازنباورهایی که دائم تکرارشون می‌کنم، رفتار و تجربه‌هامو می‌سازن؛ پس تکرار باور مثبت، زندگی رو تغییر می‌ده.

23. خودم رو بشناسم، فرمولامو درست کنموقتی رفتار و احساساتم رو بفهمم، می‌تونم فرمول‌های ذهنی‌م رو اصلاح کنم.

24. ارتباط با درون، نیروی تغییرههر وقت با خودم صلح داشته باشم، قدرت تغییر و ساختن شرایط مثبت فعال می‌شه.

25. درد دیگران، آینه‌ای از خودمهوقتی کسی باعث رنجم می‌شه، یعنی فرصتیه که یه بخش زخمی خودم رو ببینم و شفا بدم.

26. تمرکز روی نور، تاریکی رو کم اثر می‌کنهوقتی ذهنم روی عشق و آرامشه، چیزای منفی کمتر بهم آسیب می‌زنن.

27. ذهن رو عوض کنم، شرایط عوض می‌شنهر بار که فرمول ذهنیمو بازسازی کنم، زندگی و تجربه‌هام هم تغییر می‌کنن.

28. هر حس، یه پیام از درونمهخشم، غصه یا اضطراب، پیامایی هستن که ذهنم می‌فرسته تا به ارتعاش درست برگردم.

29. باورها محدودکننده رو می‌تونم بازنویسی کنمبا آگاهی و تمرین، هر باور قدیمی و محدودکننده تبدیل به یه باور مثبت می‌شه.

30. اعتماد به ذهن، آرامش میارهباور دارم که ذهنم مسیر زندگی رو هدایت می‌کنه و با اعتماد، آرامش پیدا می‌کنم.

31. قدرت انتخاب لحظه‌ستهر لحظه می‌تونم انتخاب کنم چه واکنشی به باور و ارتعاشم نشون بدم و آینده‌م شکل بگیره.

32. حضور آگاهانه، نیروی شفاستوقتی کامل تو لحظه حاضر باشم، هم خودم و هم اطرافیان از ارتعاش مثبت بهره‌مند می‌شن.

33. عشق و پذیرش، مهم‌تر از کنترلهمهربونی و پذیرش خودم، تاثیر مستقیم روی روابط و شرایط داره؛ کنترل کردن دیگران فایده نداره.

34. باورها، لنز دید ما هستنهر چیزی که می‌بینم یا تجربه می‌کنم، از طریق باورهای ذهنی من فیلتر می‌شه؛ اگه لنز رو عوض کنم، تجربه هم تغییر می‌کنه.

35. هر شکست، فرصتی برای بازنگریهوقتی تجربه‌ای شکست می‌خوره، یعنی می‌تونم باورامو اصلاح کنم و درس ارزشمند بگیرم.

36. تمرین روزانه، فرمول ذهنی رو تثبیت می‌کنهبا تمرین کوتاه روزانه، باورهای مثبت تو ذهنم قوی و پایدار می‌شن.

37. ارتعاش من، روی دیگران هم اثر دارهحالت ذهنی من، حتی بدون تلاش مستقیم، روی آدمای دور و برم هم تاثیر می‌ذاره.

38. هر تغییر کوچیک ذهنی، اثر بزرگ دارهیه تغییر جزئی تو باور یا تمرکز ذهنی، با گذر زمان زندگی و شرایط رو عوض می‌کنه.

39. عدم کنترل، فرصتی برای آزادیهوقتی نمی‌تونم دیگران یا شرایط رو کنترل کنم، فرصتیه که رها شم و روی خودم تمرکز کنم.

40. زندگی همیشه جاریه، باورها هر لحظه شکل می‌دنباورهای ذهنی من هر لحظه قابل تغییر هستن؛ پس هر لحظه می‌تونم زندگی بهتری بسازم.

قسمت سوم: 

وقتی وارد مسیر تغییر و لاغری ذهنی شدم، یه چیز خیلی برام روشن شد: هیچ چیزی به اندازه درک خودم و باورهای ذهنم مهم نیست. اول فکر می‌کردم تغییر یعنی رژیم گرفتن، ورزش کردن، کنترل غذا و این چیزا، ولی کم‌کم فهمیدم که حقیقتاً تغییر از درون شروع می‌شه.

یعنی اینکه بفهمم چه چیزایی منو محدود کرده و چطور می‌تونم خودمو از اون محدودیت‌ها آزاد کنم.

همیشه یه حس عجیب دارم وقتی به خودم نگاه می‌کنم. حس اینکه سال‌ها دارم مسیر اشتباهی رو می‌رم، ولی حالا کم‌کم دارم یاد می‌گیرم که این مسیر، مسیر تجربه و یادگیریه. یاد گرفتم که هیچ کس نمی‌تونه به جای من مسیرمو طی کنه. همه‌ی راه‌ها و تصمیم‌ها رو خودم باید بردارم، با قدم‌های کوچیک و صبور.

یکی از چیزایی که برام خیلی روشن شد، اینه که ذهنم مثل یه باغچه است. هر فکر و باوری که توش می‌کارم، رشد می‌کنه. اگه فقط بذرم پر از ترس و نگرانی باشه، نتیجه‌اش همون می‌شه. ولی اگه بذرم پر از امید، عشق و اعتماد به خودم باشه، همون چیزا بزرگ می‌شن و به زندگیم رنگ می‌دن.

 بنابراین هر روز سعی می‌کنم با انتخاب‌های کوچیک، باورهای درست رو تقویت کنم.

و جالب اینجاست که تغییر واقعی، نه عجله می‌خواد، نه فشار. بعضی وقتا احساس می‌کنم ذهنم یا بدنم مقاومت می‌کنه، ولی این مقاومت، خودش نشونه‌ی ارزش مسیره. یعنی بخشی از ذهنم هنوز آماده نیست، و این کاملاً طبیعیه. وقتی با مهربونی ادامه می‌دم، کم‌کم مقاومت‌ها نرم می‌شن و جریان تغییر طبیعی شکل می‌گیره.

یه نکته خیلی مهم دیگه هم یاد گرفتم: مقایسه نکردن خودم با دیگران. وقتی خودمو با بقیه مقایسه می‌کنم، یا ناامید می‌شم، یا عجله می‌کنم. ولی هر کسی مسیر و زمان خودش رو داره. وقتی فقط روی مسیر خودم تمرکز می‌کنم، راحت‌تر پیش می‌رم و حس آرامش بیشتری دارم.

و همین‌طور فهمیدم که مسیر تغییر، مسیر پذیرش خود و مهربونی با خودمه. وقتی خودمو قبول می‌کنم، می‌گم: «من همین الانم ارزشمندم، همین الانم لایق آرامشم و سبک شدنم هستم.» این پذیرش، خیلی قدرت می‌ده و باعث می‌شه دیگه نیازی به زور و فشار نداشته باشم. تغییر به جای اینکه یه بار سنگین باشه، یه جریان آرام می‌شه که خودبه‌خود اتفاق می‌افته.

یکی از بخش‌های جالب این مسیر، یاد گرفتن اینه که اشتباه کردن بخشی از مسیره. هیچ کس کامل نیست، هیچ مسیر مستقیمی وجود نداره. روزهایی هست که عادتی که دوست ندارم تکرار می‌شه یا حس شکست بهم دست می‌ده، ولی الان یاد گرفتم که به جای سرزنش خودم، می‌گم: «اشکالی نداره، دوباره شروع می‌کنم.» همین نگاه مهربون به خود، خیلی انرژی می‌ده و مسیر رو هموار می‌کنه.

و مهم‌ترین چیز اینه که شروع کردن مهم‌تر از کامل بودنه. اگه منتظر باشی شرایط ایده‌آل بیاد، هیچ وقت شروع نمی‌کنی. زندگی هیچ وقت کامل نیست، همیشه یه چیزی هست که مانع باشه، ولی می‌تونی همین وسط قوانینت رو عملی کنی و مسیرت رو بسازی. هر روز یه قدم کوچک، یه تغییر کوچک، جمع می‌شه و یه روز می‌بینی که زندگی‌ت کاملاً تغییر کرده، بدون اینکه حتی متوجه شده باشی از کجا شروع شد.

و وقتی این قوانین و باورها رو عملی می‌کنم، یه حس فوق‌العاده پیدا می‌کنم. حس اینکه کنترل زندگی دست خودمه، نه اینکه زندگی داره منو هدایت می‌کنه. این حس، انگیزه می‌ده که ادامه بدم و هیچ وقت ناامید نشم.

در واقع مسیر لاغری ذهنی و تغییر زندگی، یه مسیر آرام، احساسی و درونیه. هیچ فشار و اجبار بیرونی نمی‌تونه جای اون حس رشد و کشف خودت رو پر کنه. وقتی با خودت مهربون باشی، قدم‌هایت هماهنگ با باورهای درست باشه و پذیرش خودت رو داشته باشی، مسیر زندگی هم نرم و راحت می‌شه.

تغییر، یه سفر شخصیه. هر کسی مسیر خودش رو داره، زمان خودش رو داره و شرایط خودش رو داره. اما وقتی با صبر، مهربونی و عمل کردن به قوانین ذهنی ادامه می‌دی، یه روز می‌بینی که زندگی‌ت سبک، شیرین و پر از آرامشه. این حس فوق‌العاده‌ست، و مطمئن باش هر قدم کوچیکی که امروز برمی‌داری، بخشی از این معجزه‌ی بزرگه.

یه چیزی که کم‌کم برام جا افتاد، اینه که ما معمولاً منتظر معجزه‌ای از بیرونیم، در حالی که همه‌ی معجزه‌ها از درون خودمون شروع می‌شن. اون لحظه‌ای که تصمیم می‌گیری دیگه ازت صدای «نمی‌تونم» شنیده نشه، در واقع داری به ذهنت یاد می‌دی که دیگه بهانه نیاره.

من فهمیدم ذهن تا وقتی دلیل برای موندن در عادت‌های قدیمی داره، تغییر نمی‌کنه. باید خودم بهش ثابت کنم که امنه، که لازم نیست از چاقی، از ناامیدی یا از تکرارها محافظت کنه. چون ذهنم فقط می‌خواد منو حفظ کنه، ولی نمی‌فهمه که من دیگه اون آدم قبلی نیستم.

وقتی اینو درک کردم، دیگه با ذهنم نمی‌جنگم، فقط باهاش حرف می‌زنم.می‌گم: «می‌دونم داری منو از درد محافظت می‌کنی، ولی من الان انتخاب می‌کنم سبک باشم. من انتخاب می‌کنم آرامش رو تجربه کنم، حتی اگه قبلاً بلد نبودم.»

و عجیب اینه که همین حرف‌های ساده، کم‌کم ذهنم رو نرم می‌کنه.

تغییر مثل گل کاشتنه… یه دونه کوچیک می‌کاری، هر روز یه قطره آب می‌دی، شاید هفته‌ها هیچی نبینی، اما یه روز بی‌هوا یه جوانه می‌زنه. این جوانه همون تغییره. یه لحظه‌ست، شاید وقتی داری آینه رو نگاه می‌کنی یا یه لباس قدیمی رو امتحان می‌کنی و می‌بینی یه چیزی فرق کرده… نه فقط توی بدن، توی نگاهت به خودت.

گاهی وقتا ذهنم زمزمه می‌کنه: «اگه نشه چی؟ اگه دوباره شکست بخوری چی؟»ولی من دیگه یاد گرفتم این صدا رو خاموش نکنم، فقط لبخند بزنم و بگم: «می‌دونم ترسیدی، اما این بار فرق داره. چون من دارم به خودم گوش می‌دم، نه به ترس.»

این مسیر پر از سکوت‌هاییه که فقط خودت می‌فهمی. پر از لحظه‌هایی که شاید بقیه چیزی نبینن ولی تو می‌دونی توی دلت یه کوه جابه‌جا شده. چون دیگه خودتو سرزنش نکردی، چون به جای نفرت، مهربونی انتخاب کردی، چون به جای ناامیدی، ادامه دادن رو انتخاب کردی.

کم‌کم فهمیدم که قوانین ذهنی مثل قانون جاذبه‌ن. فرقی نداره باورشون داری یا نه، همیشه کار می‌کنن. اگه من مدام به چاقی فکر کنم، اگه مدام حسرت بخورم، ذهنم فقط همونو بازتولید می‌کنه. ولی وقتی حواسم رو از «چیزی که نمی‌خوام» برمی‌دارم و روی «چیزی که می‌خوام» می‌ذارم، اتفاقا به همون سمت حرکت می‌کنم، بدون اجبار، بدون رنج.

من دیگه به دنبال کنترل نیستم، به دنبال هماهنگی‌ام. هماهنگی با ذهنم، با بدنم، با احساساتم. وقتی ذهنم یه چیز می‌خواد ولی بدنم چیز دیگه، یعنی هنوز تضاد هست. وقتی یاد می‌گیرم احساساتم رو ببینم، بدون قضاوت، بدون فرار، اون‌وقت کم‌کم بدنم هم اعتماد می‌کنه و خودش به سمت تعادل برمی‌گرده.

گاهی یه روز می‌گذره که حس می‌کنی هیچ پیشرفتی نکردی، حتی برعکس، انگار عقب رفتی. ولی همون روزها، روزهای رشدن. چون ذهن داره خودش رو با قوانین جدیدت هماهنگ می‌کنه. درست مثل وقتی که بدن درد می‌گیره بعد از یه تمرین جدید. درد یعنی داری رشد می‌کنی.

خدا هیچ‌وقت منو رها نکرده. فقط منتظر بوده من بهش اعتماد کنم. اون موقع که حس کردم از همه چیز خسته‌ام، یادم افتاد که تنها نیستم. که یه نیرو داره منو هدایت می‌کنه، ولی نه از بیرون، از درون من. همون صدای آروم و مطمئنی که همیشه می‌گه: «ادامه بده، همه چیز داره درست می‌شه.»

اون لحظه‌هایی که بهش گوش می‌دم، حتی اگه شرایط هنوز همونه، یه حس عجیبی توی دلم میاد. انگار می‌دونم قراره اتفاق قشنگی بیفته. و همیشه هم می‌افته. شاید نه همون موقع، ولی همیشه در بهترین زمانش.

حالا برام لاغری فقط کم شدن عدد ترازو نیست، یه جور سبک شدن ذهن و دله. سبک از ترس، سبک از قضاوت، سبک از عجله و فشار. الان می‌فهمم لاغری یه حسه، نه یه شکل بدن. یه حس آرام بودن با خودت، با زندگی.

و حالا هر روز صبح که بیدار می‌شم، یه جمله رو با خودم تکرار می‌کنم:«من دارم زندگی رو از نو تجربه می‌کنم. هر چیزی که قبلاً سخت بود، الان داره آسون می‌شه، چون من دارم از درون عوض می‌شم.»

همین تکرارهای آروم و پر احساس، کم‌کم مثل موسیقی ملایمی می‌شن که ذهنم باهاش هماهنگ می‌شه. دیگه نیازی به جنگیدن نیست، فقط لازمه ادامه بدم.معنی «استفاده از قوانین در عمل»  یعنی اینکه فقط ندونی، بلکه زندگی‌شون کنی. یعنی هر انتخاب کوچیک، هر فکر تازه، هر واکنش متفاوت، خودش یه تمرینه برای ساخت زندگی جدید.

و زیباترین بخشش اینه که هر بار که از درون رشد می‌کنی، دنیات هم باهات رشد می‌کنه. بدن، روابط، کار، همه‌چیز. چون وقتی تو تغییر می‌کنی، فرکانست عوض می‌شه، و دنیا با تو هماهنگ می‌شه.

الان بعد از این مسیر، فهمیدم که هدف از زندگی پیدا کردن یه مقصد نیست، بلکه تجربه‌ی مسیر و بهتر شدن لحظه به لحظه‌ست. من نمی‌خوام عجله کنم، فقط می‌خوام هر روز یه ذره بهتر از دیروز باشم. همین کافیه.