همه ما در جستجوی یک «مدینه فاضله» هستیم؛ جایی که همه چیز عالی باشد، غصهای نباشد و لبخند از روی لبمان نرود. اما بیایید صادق باشیم، چند بار شده به هدفی رسیدهاید (خرید ماشین، ترفیع شغلی یا شروع یک رابطه) و بعد از مدتی دیدهاید که باز هم آن حفره خالی درونی پر نشده است؟
حقیقت این است که راز خوشبختی در تغییر دادن دنیای بیرون نیست، بلکه در بازسازی دنیای درون ماست. در این مقاله میخواهیم با هم یاد بگیریم که چطور معمار زندگی خودمان باشیم.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.27 از 71 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

بنام خدای یکتای مهربان
درود بر استاد گرامی
منتظر موندن انتظار صبر استقامت امید طی کردن پله ها همه برای رسیدن به چیزی در اینده هست اونطوری که دلمون میخواد ،
امید از دست ندادن و شکرگزاری و غور نزدن درست و قوی و خوب و خداپسند فکر کردن عمل کردن و مایوس نشدن و ادامه دادن با اطمینان همون کاری که مرد میدون میخواد ازش سربلندش بشی،
زمینه سازی برای رسیدن به اون ارزوها در اینده که انتظارشو میکشیم که از همین حالا و از همین الان برای ما موجود و خلق شده چون میخواستیم چه خوب چه بد رمزش در:
۱ کندن و رد شدن و درس خوب گرفتن از گذشته
۲ و امید به اینده
۳ و در عین حال موندن در لحظه حال بودنه و لذت بردن از زندگی هر طوریش در همین لحظه هست،
چون من نمیدونم عمر گرانبهامو چقدر دیگه دارم که غصه گذشته ترس اینده رو داشته باشم،
چون نمیتونم و نمیدونم اگر از گذشته ام عبور نکنم درس نگیرم و رها کردنویاد نگیرم ایا فرصتی دارم برای پرواز و جلو رفتن و بهتر کردن زندگیم،
ایا اینده همونی میشه که من میخوام اصلا اینده رو میبینم ،ایا ارزش حروم کردن اینهمه از سالهای عمرمو داره تا فقط یکروزی یکجایی اون اتفاق بیفته خوب اصلا اون اتفاقم افتاد باشه، مگه اخرش فقط اون اتفاق هست کل زندگی من ؟نه،من مدام رشد میکنم و باید رشد کنم و و حتی باید بزارم کنار همون اینده ای رو که بهش مبخوام برسم یا رسیدم و و دوباره بشکفم و برم سراغ هدف بعدیم و همچنان برم جلو میشه همون زندگی در لحظه
زندگی در لحظه زمانی به تو ارامش میده که :
راضی باشی بخندی بدونی خوشبختی همین الان تسلیم باشی مقاومتو بزاری کنار اعتماد کنی به خدات که همه کارهاش دقیق و حساب شده هست،الکی اصرار نکنی زور نزنی جنگ نکنی ادم نکشی حقتو مثلا بگیری دعوا نکنی داد نزنی تا شنیده بشی خوب اگر با قتلو فحش حقمو باید بگیرم این چه زندگی داغونیه که پر از تنش پس چرا حقموم با اینکه گرفتم اما خوشحال نیستم بازم ،دوباره پر از صدا داد درد افسردگی گریه استرس نا امیدی کفر تنش کینه انتقام و خشمم و حتی گاهی کافر نا امید پشیمان و کافر به زمینو زمان؟اگر حق اینه و باید با توپ و تانک و مرگ بگیرمش چرا بدنیا اومدم وایه این چیزا خدا منوبرلی این چیزا به این دنیا دعوت کرده؟پس کجاست باز اون حس ارامش و خوب و خوشحالی ؟
نه عادت کردم به ضعیف بودن به عزا و مدام شاکی بودن و مفر گفتن و ابراد گرفتن و دنبال مقصر گشتن و انگشت اتهام به دیگران نشون دادن اخه اسونترین راه میرم پشت این چیزا قایم میشم ندونم کاریهام مسئولیت نپذیرفتنام و نامنظم بودنم و بی تعهدی و تنبلیمو بندازم گردن بقیه.
اما یکچیزی برای حرف زدن با خدای درونم دیگه نمیرم چله بگیرم،
برم نوک کوه ،
یا تو غار تا خورشید نبینمو و ادما رو نبینمو
غذا نخورمو و
قایم بشمو ریاضت بکشم من خدایی دارم که مستقیم همین الان ستایشش میکنم و اگر واقعا میدونم کمک بخوام سریع نشونه اشو میفرسته یا یکطوری مستقیم تو دلم جوابمو میده.
فقط باید اروم بود تا بشنویش و اعتماد بهش کرد و هر چی گفت بدون بهونه انجام بدی.
تهش ایینه درون خودمو صیقل بدم اونی که اماده تغییر باش خودشو در من میبینه و اونم اگر خواست تغییر کنه پیشرفت خواهد کرد بدون اجبار قتل تعصب داد و بیداد انتقامو زورگویی و هیچ توهین و تحقیرو تنشی.