خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

باسللم

مطلب سنگینیه نه اینکه طولانی بود نه

چون هر پاراگرافش اگه بخونیش و دوبارع بخونیش هعی مدام خاطرات میاد تو ذهنت و میگی

ای بابا پس بگو چرا من فلان مورد از دست دادم

فلان نعمت نیومد تو خونه من

چون خودمونو ارزشمند نمیدونیم 

چون همش احساس گناه و دوری از خداوند رو داریم

والا راست حسینی فک میکردیم هممون خدا نعوذبالله سرجنگ باهامون داره چون فلان گناه رو فلان سال کردیم .

همیشه ارزش رو برای دیگران قاعل میشدیم که مبادا ازم ناراحت بشه پس بزار باب میلش فلان کار رو انجام بدم ، فلان رفتار رو انجام بدم، یه دست محبت رو سر خودمپن نمیکشیم ولی خودمونو واسه مردم میکشیم چرا بینی و بین الله نه اینکه اون ادمارو دوس داشته باشم نه، بلکه فقط میخاییم مهر تایید خوب بودن و ارزشمند بودن بهمون بزنن که تو فامیل و دوست اشنا بگن به به فلانی چقدر ادم خوبیه ، 

ولی افسوس از ذره ای ارزش مندی برای خودمون ، هعی میزنیم تو سر خودمون تو حقته که این بلا سرت بیاد چون گناه کردی ، درحالی که پشیمونیم از گناهمون توبه هم کردیم ولی بازم شک داریم میگیم نکنه خدا نبخشیدمون درحالی که این هربه و نیرینگ شیطانه که از خدادورمون کنه. 

هعی میزنیم تو سرخودمون نگاه فلانی کن چه شوهری داره چه پدر مادری داره چطور براش دل میسوزونن. این حتما ارزش و لیاقت داره که خدا عزیزش کرده،

ولی استاد روشن، روشنمون کرد بع خدا که نه بابا اونجوری هم نیس این خودمون هستیم که تره هم برا خودمون خرد نمیکنیم و ارزش به خودمون نمیدیم چون هعی چشممون دنبال تایید دیگرانه.

پس بنده باارزش کسی هست که اررشمندی شو در وجود خدا ببینه،