خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

به نام رب وهاب و هدایتگرم 

سلام به دوستان عزیزم 

این مطالب واقعا برای من دلنشین و ارزشمند هستند 

واقعا از شما سپاسگزارم 

خداوند وقتی من رو خلق کرد

 اینکارو از عشق زیادش انجام داد

 با عشق من رو آفرید

 به بهترین شکل من رو صورتگری کرد 

از روح خودش در من دمید 

و بعد گفت احسنت، این همون چیزیه که راضیم میکنه 

وقتی این آیات صریحا به عنوان شاهد در قرآن بیان شدن، چرا هنوز اصرار دارم احساس ارزشمندی خودم رو به عوامل بیرونی هر چیزی که بیرون از من هست پیوند بدم؟

چون عادت کردم اینطور باشه

چون اینطوری بزرگ شدم

پس برای اینکه این عادت رو از بین ببرم 

و برگردم به نگاهی که خدا راجع به من  داره و فقط به این نگاه توجه کنم

باید بیام این نوشته رو هر روز بخونم و هر روز به خودم یادآوریش کنم، یادآوری مهم ترین بخش ایجاد نگرش های جدید هست 

پس فقط برای اینکه خدا خلقم کرده، من ارزشمندم

نیاز نیست کاری کنم تا ارزشمند بشم

نیاز نیست چیزی رو از بیرون کسب کنم تا ارزشمند بشم

این ارزشمندی عین یک ثابت که در برخی معادلات ریاضی هست و هرگز تغییر نمیکنه یعنی کم یا زیاد نمیشه، در من هست و هیچ چیزی نمیتونه تغییرش بده

دقیقا رابطه خدا و من، هرگز کسی نمیتونه این رابطه رو تغییر بده

این احساس ارزشمندی من هم درون من هست 

در روح و تار و پود وجودم و هیچ عامل بیرونی نمیتونه تغییرش بده 

دقیقا یادم هست که بیشترین رنجشی که کشیدم برای همین وابسته کردن احساس ارزشمندیم به چیزی بیرون از خودم بود

هر آنچه باید میداشتم رو داشتم ولی از آن احساس خوشحال  نمیکردم

بدتر احساس پوچی بیشتر و بیشتر میشد

ذهن عادت کرده به وابسته کردن احساس خوب احساس ارزشمتدی به عوامل بیرونی، برای بهتر کردن احساس و به قولی احساس ارزشمندی کردن مواردی را پیشنهاد میدهد که همش در بیرون من است: 

فلان رشته را بخوان 

فلان مدرک را بگیر 

اینگونه لباس بپوش

یا فلان آرایش را  انجام بده 

ولی هرگز با آنها احساس خوشحالی نمیکردم 

میدانستم یک جای کار می‌لنگد 

لگر میگویی این گار را انجام بده تا احساس ارزشمتدی و احساس خوبی داشته باشم، پس چرا با انجامشان میسر نمیشود

بع لطف و هدایت الله، بدون آنگه بدانم خداوند هدایتم کرد که در جایی باشم که دوست دارم : 

رشته ارشدم روانشناسی  را هدایتم کرد 

هدایتم کرد که دیگر آرایش نکنم، همیشه دوست داشتم خودم باشم و هیچ آرایشی نداشته باشم و هیمنطور شد به لطف الله. 

کاری را که بیشترین لذت ممکن را به من میدهد را انجام بده فارغ از هر چیزی، یادگیری زبان انگلیسی بدون هیچ معلمی یا هیچ روش بخصوصی، من میخواستم زبان بلد باشم و همانند زبان مادری بفهمم حرف بزنم و همانطور شد به آسانی و بعد آموزش آن به آسانترین و کاربردی ترین روش

و بعد هدایت شدن توسط خداوند ، که هر چه رابطه من و خدا بهتر میشد و به سطح بالاتری میرفت، احساس کلی من بهتر میشد، یعنی احساس ارزشمندی میکردم

ولی این احساس ارزشمندی همیشه به چیزی در بیرون وصل است حالا کم یا زیاد

باید یکی یکی بشناسیم و نگرش های جدید را جایگزینش کنیم 

در مورد اشتباه کردن و پذیرش اشتباهاتمان و همنیطور اشتباهات دیگران

و همینطور در مورد خیلی چیزها خداوند پیوسته در حال هدایت من بوده و هست، مانند همین نوشته که بسیار فوق العاده و کاربردی می‌باشد 

باید یاد بگیرم نیاز نیست ارزشمندی خودم را تعریف کنم 

فقط قبول این نکته: من ارزشمندم چون خدا من رو آفریده شاهدش هم تو قرآن هست، تمام ایات مربوط به خلقت انسان

و اینکه اعمالم و رفتارهام رو و هیمنطور اعمال و رفتار دسگران به احساس ارزشمندی متصل نکنم 

و موضوعات احساس ارزشمندی برای هنوز که هنوزه بسیار بسیار جای کار کردن دارد و بسیار خوشحال و خرسندم که باید بر این موارد کار کنم و هدایت و راهنمایی خداوند برای من هست و او به بهترین شکل اینکار را برایم میکند

یادم هست از خداوند خواستم خودش کُچ من شود تا احساس ارزشمندی خودم را درک کنم و او به بهترین شکل در حال هدایت و راهنمایی من است و این فضل خداوندد بر من است

راهکاری که خداوند به من هدایت کرد این بود 

که بیام دقیقا هر لحظه اگر احساس بدی دارم ببینم چرا چنین احساسی پیدا کردم، آیا بخاطر عاملی بیرونی است که خارج از کنترل من است و نمیتوانم برای آن کاری کنم مربوط به نگاه مردم میشود یا نظر مردم یعنی اطرافیانم است و اگر چنین است بیایم آن را بررسی کرده و به خودم بگویم من تحت هیچ شرایطی قادر به راضی کردن دیگران از خودم نیستم، من نمیتوانم همه افراد را از خودم راضی کنم، من فقط میتونم خودم را راضی کنم

و کلی چیزایی که خدا همون لحظه یادآوری میکنه بم وقتی سوال درست بپرسم 

یادم هست استوری کوتاهی میدیدم از کریس بامستد یا به قول خودشون سی بام، که چندین بار قهرمان مستر المپیا شده بود در پادکستی که با ویلیام کریسنسن ( البته اگر اشتباه نگرده باشم، فامیلیش رو یادم نمیاد دقیق از افراد معروفی هست که خیلی پادکست های موفقیت دارن در یوتیوب)، این قسمتی که دیدم در مورد این بود که سی بام دیگه از رشته پرورش اندام اومده بوده بیرون و هنوز در حال جستجو هست که قراره چه کاری انجام بده برای بقیه عمرش و داشتن این مورد را حرف میزدن، که وقتی در یک رشته بسیار شناخته شده هستی و دیگه اون راضیت نمیکنه یا به هر دلیلی دیگه خسته شدی و میخوای بیای بیرون چه چالش هایی رو پیش رو داری بطور کل موضوع بحث احساس ارزشمندی رو هم شامل میشد، و حرفی که سی بام زد خیلی قشنگ بود عین همین نوشته ها؛ که ما نمیتونیم ارزشمندی خودمون را با استانداردهای بقیه داشته باشیم. هر کسی باید استانداردهای خودش رو داشته باشه و با اونها زندگی کنه، مثلا من میتونم دو نوع استاندارد داشته باشم برای احساس ارزشمندی: اینکه من پدر هستم و میخوام دخترم من رو دوست داشته باشه، من پدرم و میخوام پدر خوبی برای دخترم باشم، اولی بر اساس استانداردهای بیرونی هست و دومی بر اساس استاندارهای درونی، اولی هیچ تضمینی نداره که بم احساس ارزشمندی بده چون دخترم به هر دلیلی ممکنه از من خوشش نیاد من نمیتونم مجبورش کنم دوستم داشته باشه. در نتیجه همیشه احساس بی ارزشی میکنم اگر دوستم نداشته باشه و احساس ارزشمندی ای که به دخترم مرتبط باشه همیشه شکننده هست، دومی ولی چرا میتونه به من احساس ارزشمندی بده فارغ از اینکه دخترم در مورد من چه فکری میکنه، من میام آنچه یک پدر خوب میتونه انجام بده رو انجام میدم و اینجوری احساس ارزشمندی میکنم. 

و واقعا گفته های ایشون با گفته های این مطلب همخوانی داره. 

از همه مهمتر و مطلبی که خیلی به دلم نشست، این بود که احساس ارزشمندی مون رو به نگاهی که خداوند راجع به ما داره گره بزنیم. همون عشق بی قید و شرطی که خدت تحت هر شرایطی به ما داره و رابطه ای که هرگز تغیر نمیکنه، اگر بتونم این مورد رو خوب بفهمم و درک کنم و کار کنم و یادآوری کنم، میتونه تاثیر زیادی در درک و بیدار کردن احساس ارزشمندی من داشته باشه 

خدایاشکرت برای این هدایت های زیبا

واقعا سپاسگزارم برای این نوشته های شما استاد عطار روشن. 

الهی به امید خودت❤️❤️❤️