اپلیکیشن تناسب فکریسایت را روی صفحه گوشی‌ات نصب کن تا با یک لمس باز شود
0

خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

تغییرات الهی
اندازه متن

احساس ارزشمندی یکی از مهمترین مواردی است که داشتن آن موجب تحقق آرزوها و تجربه خوشبختی و نداشتن آن مانع برآورده شدن آرزوها و تجربه شرایط نامساعد می‌شود.

اگر احساس ارزشمندی نداشته باشید، اهمیتی ندارد چقدر برای تحقق آرزوهای خود تلاش می‌کنید، چون هرگز به خواسته‌های خود نخواهید رسید.

🔒

ادامه این جلسه ویژه مشترکین است

برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاه‌ها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.

👥 تا امروز 63 نفر در این جلسه دیدگاه ثبت کرده‌اند

اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژه‌ی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدم‌به‌قدم برای لاغری هستید، دوره‌ی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه می‌شود.

یا مسیر کامل

📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایل‌های صوتی کاملاً نامحدود است.

🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرین‌های عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاه‌های سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت می‌کنه

توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻

با دادن ستاره به این مطلب امتیاز بگیرید.

امتیاز 4.41 از 91 رای

https://tanasobefekri.net/?p=42646

63 دیدگاه کاربران این جلسه منتظر خوانده شدن شماست

63 نظر توسط کاربران ثبت شده است.
اندازه متن بخش نوشتن دیدگاه:

دیدگاهتان را بنویسید

اندازه متن دیدگاه ها
      آواتار السا فرزانه
      ۱۴۰۲/۱۲/۱۵ ۱۰:۱۸
      مدت عضویت: 1489 روز
      امتیاز کاربر: 105269 سطح ۶: هنرجوی پیشرفته

      نشان های دریافت شده

      نویسنده عالی (بیش از ۵۰ دیدگاه)
      نویسنده ممتاز (بیش از ۱۰۰ دیدگاه)
      دیدگاه فنی
      محتوای دیدگاه: 1,218 کلمه

      به نام خدای نور ، مهربان بی نهایت و فراتر از انتظار 

      درود و احترام خدمت استاد عزیزم و هم کیهانی های هم مسیر نازنین 🦋

      ★☆گام سیزدهم: خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است★☆

      احساس ارزشمندی، یکی از مهم ترین ابعاد شخصیت هر فردی که نقش بسیار تعیین کننده ای در رسیدن به اهدافش و سبک و سطح زندگیش داره و موضوعی نیست که برای مدتی و مقطعی باشه، و باید همیشه یک گوشه ی حواس مون  به احساس ارزشمندی مون باشه، چون ورودی های مغز بسیار زیادن و اگر مراقب نباشیم، براحتی احساس ارزشمندی ما رو تحت تاثیر قرار میدن. چون باعث مقایسه ی ناخوداگاه ذهن مون با دیگران و شرایط شون، خودسرزنشی، حسرت، ناراحتی، دلهره و اضطراب میشه. و انقدر منفی باف درون این کار رو ماهرانه انجام میده که اصلا متوجه شاید نشیم. 

      چند وقت پیش دوستی با من صحبت میکرد، در ظاهر و روساخت حرفهاش اینطور به نظر میامد که برای خواهرش که از ناراحتی اعصاب و روان رنج می بره، غصه داره و همش میگفت انقدر زندگیش عالیه، همسرش چقدر هواشو داره و حامیشه، شرایط مالی شون چقدر فوق العاده ست ولی خودش بخاطر شرایط روحی و افسردگیش هیچ لذتی نمی بره و مدام بخاطر احساس بدبختی ش داره گریه و شکوه میکنه. 

      این خانم در ظاهر ناراحت خواهرش بود اما در ژرف ساخت حرفهاش، داشت عملا شرایط زندگی خودشو با خواهرش مقایسه میکرد و در حسرت و حالتهای پرخاش بود که همسرش  حامیشه و چه کارها که براش نکرده و نمیکنه، و همسر من نیست، و کاملا واضح بود احساس کم ارزشی چقدر در این بنده خدا موج میزد….

      منظورم از بیان این خاطره با جزیات، این بود که منفی باف در این حد بلده کاره، و براحتی میتونه ما رو منحرف کنه از احساس ارزشمندی که باید داشته باشیم.

      اما خبر خوش اینه که سمت مقابل این قضیه هم هست. و فرشته ی درون قدرتش از منفی باف خیلی بیشتره اگه به حرفش گوش بدیم. و به دنبال هدایتش گام برداریم. 

      متاسفانه (نمیدونم در فرهنگ ما اینطوریه یا اینکه بقیه کشورها هم همین مساله رو دارن) ما همیشه یاد گرفتیم معیاربیرونی داشته باشیم برای احساس ارزشمندی. و هرچه این معیارها و دلایل بیشتر باشه، طبیعتا احساس ارزشمندی باید بیشتر باشه و برعکس. و این موضوع رو از بچگی مون ، خانواده ها به طرز عجیبی بولد کردن. هرکدام از ماها در هر رینج سنی که باشیم ، اگه دور هم بنشینیم از سبک تربیتی پدر مادرهامون حرف بزنیم، یک سری خاطرات مشترک داریم که ریشه ش برمیگرده به همین معیارهای بیرونی برای احساس ارزشمندی. مخصوصا مخصوصا در نسل دهه 50 و 60 این مساله بسیار پررنگ تره چون ما متولدین این دو دهه پدر مادر های به شدت کمالگرا داشتیم ک با توقعات و معیارهای عجیب شون برای احساس ارزشمندی، ما ها رو هم کمالگرا بار اوردن. پس اینجا نقش خود ما برای ساختن و تربیت دوباره ی شخصیت درون مون، بر اساس احساس ارزشمندی بسیار مهم میشه. و باید به واقع لین مساله رو جدی بگیریم. و برای این موضوع تلاش کنیم. 

      و اولین قدم در این تلاش، اینه که خودمون رو به خدا گره بزنیم. و مدام مثل یک مانترا یا ذکر تکرار کنیم: من اگر انقدر ارزشمند نبودم توسط خداوند خلق نمی شدم، همینکه بنده ی خدا هستم  و خداوند با قدرت عجیب و بی پایانش من رو خلق کرده و اجازه ی زندگی داده یعنی شایسته ی برخورداری از تمام نیکی ها و فراوانی های جهان هستم. 

      من این مورد رو در تمرین دیگری نیز نوشته بودم. تازه بعد از 39 سال، با اونهمه به ظاهر موفقیت ، وقتی وارد این دوره ها شدم متوجه شدم ریشه ی هر مساله ای در زندگی دارم، نه رفتار و سبک زندگیم بوده، نه تلاش و پشتکارم، نه شانس، نه صلاح و مصلحت و خواست خدا. بلکه ریشه ی تمام مسائلی که ایده ام نبود یا بهش نرسیده بودم، فقط ضعف در زمینه ی احساس شایستگی و ارزشمندیم بوده. که به لطف از وقتی در دوره های استادم هستم بسیار تغییر موفقیت آمیز داشته ام، اما خب هنوزم کلی جای کار و تلاش دارم. همین دو سه هفته پیش بعد یک سال ونیم که با جدیت بدون ذره ای انحراف از مسیر تناسب و انجام تمرینها و تمرکز بر ارتقا درون و شخصیتم، اتفاق بسیار جالب و اموزنده ای برام افتاد: 

      با چند نفر از همکاران و مدیر گروه مشغول صحبت بودیم. یکی از همکاران درباره من یه دیدگاهی گفت که برای خودم بسیار تعجب برانگیز بود. البته چون میدونستم ابراز این تعجب به وضوح احساس شایستگی کافی نداشتن منو ثابت میکنه،  به رو نیاوردم که چقدر متعجب شدم  و از اون همکارم و بقیه همکاران که این دیدگاه رو تایید کردن، صمیمانه سپاسگزاری کردم. ولی درونم بسیار متعجب بودم! و چندین بار تا شب با خودم گفتم عه وا؟! یعنی من اینجوری ام که همکاران گفتن؟! نکنه تعارف کردن؟! ولی بعد که فکر کردم متوجه شدم خب همه این مواردی که همکارم گفتن من دارم و عین واقعیت رو گفتن و خب طبیعتا اغراق و تعارف نبوده. ولی به دنبال دلیل میگشتم ک چرا برای من باور پذیر نیست حرفهاش! و به این نتیجه رسیدم که: 

      من همیشه خودم رو از درون نگاه کرده م، وقتی از  درون به خودم نگریستم، چی دیدم؟! رنجهام… سختی هایی که در پیشینه ی زندگیم بوده…. مشکلاتی که پشت سر گذاشتم… آسیب هام…، و چون-احساس شایستگی- کافی نداشته م، خودم رو در اون سطح از واقعیتی که قرار دارم، با تمام توانمندی هام ندیدم. در حالیکه تمام اون رنج ها باعث شده من امروز در مسیر پروانه شدن باشم. و باید بهشون ببالم نه اینکه احساس کم ارزشی و حقارت کنم. اما همکار من که درون منو نمی بینه…جایگاه الان و موفقیت های تحصیلی و شغلی م رو می بینه، ظاهر رو می بینه و بنابراین تحسین میکنه. 

      و در عین حال که خوشحال بودم و خدا روشکر میکردم که با تمام انچه درون من بوده، به جایی رسیدم که قابل تحسین باشم، اما متوجه شدم کمالگرایی که دارم چقدر به احساس ارزشمندیم آسیب زده…چقدر ارامشم رو می دزده، چقدر باعث میشه بخاطر اینکه همه مسئولیتهام رو به درستی و تمام و کمال بی نقص انجام بدم، از خودم زدم! چقدر تلاش کردم رضایت دیگران فراهم شه تا من کامل به چشم بیام!! 

      این تجربه یکی از ارزشمندترین تجربه های زندگیم بود و چشمم رو به روی حقایق وجودم باز کرد اما مکمل این تجربه، مطالب این جلسه بود. به راستی که هر کلمه از دوره ها و صحبت های استاد عزیزمون یک گنج باارزش و بی پایانه که باید قدردانش باشیم. 

      وقتی این جلسه رو خوندم ، رفتم سراغ تمرین مقدمه ی همین دوره، تمام مواردی که پیدا کردیم و در لیست خروجی های ذهن مون نوشتیم که برای رسیدن به خواسته هامون و تجربه شون، به هیچ کدامشون جز خدا نیاز نداریم.  با خودم میگفتم وای خدای من چقدر لیست خروجی من پر پیمونه! و این نشرن میده من چقدر برای احساس ارزشمندی و شایستگی معیار و دلیل بیرونی داشتم و واقعا یک احساس شکرگزاری عمیقی که تا به امروز تجربه نکرده بودم عمق و حجمش رو، در قلبم جوشید. و تمام وجودم رو گرم و روشن کرد. و با خودم گفتم: خدایا چقدر و چطور شکرت کنم که منو به مسیر استادم هدایت کردی که ناشکری نکرده باشم؟

      استاد عزیزم ، پیغمبر اعجاز، روشنی راه مون، سپاسگزارم. 

      الهی همیشه نور و امید و مهر، در قلب و لحظه هاتون جاری و سرشار باشه.

      الهی چشمان تون هر آنچه می بینه، زیبایی و خوشبختی و آگاهی باشه. 

      سایه تون برقرار🙏🦋

      برای ثبت امتیاز ، روی ستاره موردنظر کلیک کنید.
      ★ ★ ★ ★ ★
      ثبت امتیاز
      امتیاز: 25 از 5 رأی مشاهده امتیاز دهندگان
      افزودن به علاقه مندی این دیدگاه را خواندم
از دکمه‌های گوشی صدا رو تنظیم کنید