خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

باسلام خدمت شما استاد عزیز 

من دانستم که احساس ارزشمند بودن خودم را مدت‌ها وابسته به دیگران کردم و اگر از من تعریف و تمجید می‌کردند بسیار خوشحال می‌شدم و اگر کسی از دست من ناراحت می‌شد من هم حس می‌کردم که در احساس اون مقصر هستم 

تا اینکه به این آگاهی رسیدم که احساس ارزشمندی در وجود من از جانب خداوند است و هیچ چیز بالاتر از این نیست که در نزد خداوند ارزشمند و محترم باشیم،

مثلاً همیشه توقع داشتم که دیگران منو دوست داشته باشند و همان گونه با من رفتار کنند که من با آنها رفتار می‌کنم و هیچ اشتباهی در رابطه با من نداشته باشند،

اما اگر گاهی دوستان یا اطرافیان من ی اشتباه ازشون سر می‌زد و دار رابطه با من حرف یا رفتار اشتباهی رو نشان می‌دادند چون آگاهی لازم را نداشتم واکنش نشان می‌دادم و ناراحت و رنجیده می‌شدم وقتی که اون فرد رو مناسب دوستی و ارزشمند نمی‌دانستم ،در صورتی که همه ما انسان هستیم و این ماهیت ماست که اشتباه کنیم تا تجربه بهتری و بیشتری کسب کنیم،

و اما  نگردش من از زمانی که تونستم که انتظار و ارزشمند بودن خودم رو از خداوند بخواهم خیلی پیشرفت کرد من خودم را یک انسان ارزشمند می‌دانم زیرا که آفریده خداوند هستم،

او مرا انسانی ارزشمند آفریده و هنگامی که مرا خلق کرده است به خودش احسنت گفته پس من در جایگاه ارزشمندی قرار دارم و احساس آرامش می‌کنم که نزد خداوند ارزشمند هستم و وابسته به انسان‌ها نمی‌دانم ارزشمندی خودم را،

زیرا که خداوند مرا ارزشمند آفریده و من میدانم که یک انسان ارزشمند هستم،

در گذشته من احساس ارزشمندی خودم رو به نگاه اطرافیان دوستان یا فامیل گره زده بودم فکر می‌کردم با تعریف کردن از من احترام و ارزشم بالا می‌رود و یک فرد محترم و با ارزش خواهم بود اما این آگاهی را نداشتم که از زمانی که خداوند مرا خلق کرده و از روح خودش در من دمیده است من یک انسان ارزشمند هستم و نیاز به تایید و تمجید دیگران ندارم و نباید ارزشمند بودن خودم رو وابسته به دیگران بکنم،

زمانی که آگاهی لازم رو برای آرامش داشتن نداریم ، وابستگی ما به انسان‌ها باعث می‌شود که از اون‌ها توقع و انتظار در رفتار و ارتباطشان با خودمان داشته باشیم که اشتباه نکنند مرتکب خطا نشوند و یا حتی گاهی وقتی عصبی نشوند یا بحث نکنند و در کل رفتاری عاری از اشتباه میخواهیم در روابط خودمون با دیگران،

اما نمی‌دانیم تنها خداوند هست که دچار اشتباه نمی‌شود و ما انسان‌ها می‌توانیم اشتباه کنیم اما اشتباه ما باعث پیشرفت و رشد در زندگی ما می‌شود که این خودش یک تجربه خوب است که بتوانیم خودمان را اصلاح کنیم و از اشتباهمان درس بگیریم ، تا کمتر با خودمان درگیری فکری و فیزیکی داشته باشیم و در صلح و احساس ارزشمندی بیشتری با خودمان باشیم ،

من می‌خواهم که برای اصلاح افکار و رفتار خودم در جهت افزایش احساس ارزشمندی کمتر ارزشمندی خودم رو وابسته به تایید و تمجید و یا تعریف از سمت دیگران داشته باشم و بیشتر با خودم در صلح و ارامش باشم 

من میخواهم که در افکار خودم احساس ارزشمندی خودم رو همیشگی بدانم چون آفریده ی خداوند هستم و اون مرا ارزشمند خلق کرده است ،

راهکاهای من میتونه این باشه که سعی کنیم زیاد به موضوع ها و مسائل مربوط به گذشته و رفتار ادم ها فکر نکنیم و کش ندیم زیرا هر انسانی اشتباه میکند و این ماهیت انسان است پس دلیل نمیشود بی ارزش باشیم ،

و یک راهکار دیگه از نظر من اینه وقتی بتونیم واقعا خودم رو دوست داشته باشم اون زمان هست که می‌تونم واقعاً حس دوست داشتن خودم رو به بقیه انسان‌ها هم منتقل کنم و دیگران رو هم واقعاً دوست داشته باشم بدون در نظر گرفتن اینکه اون شخص چه کسی هست مهربانی و محبت نثارش کنم،

به نظرم این کار باعث میشه که حس ارزشمندی بیشتری پیدا کنیم وقتی که بدون انتظار داشتن محبت کنیم به خودمان یا به دیگران و یا بدون در نظر گرفتن شخصیت و یا جایگاه فرد آن را دوست داشته باشیم،

زیرا که در نهایت همه انسان‌ها و آفریننده‌های خداوند هستیم و همه ما ارزش زندگی با آرامش و خوب را داریم،

پس من از این به بعد سعی می‌کنم که یک انسان ارزشمند و مفید باشم خودم را دوست بدارم و بیشتر از این که تلاش می‌کنم که در جهت رشد احساس خوب ارزشمند بودنم تلاش کنم که در انجام کارهای زندگیم و کلاً هر روز با کیفیت‌تر و بهتری رو داشته باشم،راضی تر و سپاسگزارتر باشم و خالق زندگی خوب و ارزشمند و ارامش بخشی برای خودم باشم ،

باتشکرازشما