خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

به نام خدای بخشنده 

سلام به استاد عزیزم و دوستانم 

من قبل اشنایی باقوانین اصلا نمیدونستم احساس ارزشمندی چی هست بعد اینکه با قوانین آشنا شدم برام یه کلمه گنگ بود اصلا نمیفهمیدم یعنی چی احساس ارزشمندی

 بعد یه مدت فکر‌میکردم با گفتن جملات تاکیدی مثل من لایق بهترین ها هستم من ارزشمند میتونم این حس تخریب شده رو ترمیم کنم 

مهارت های زیادی بلد بودم جوری که هر کسی منو میدید میگفت آفرین این کار خودته میگفتم این که چیزی نیست شما هم میتونید انجام بدید یا کلا اگر تعریفی ازم میشد سعی می‌کردم منکرش بشم و به قول معروف شکسته نفسی کنم

 تا اینکه هدایت شدم به یه دوره ثروت دقیقا جلسه ای که گوش میکردم درمورد احساس شایستگی بود یه سوالی روبه عنوان تمرین بهمون داد که هدف هاتو بزار جلو روتو از خودت بپرس که آیا لایقشی اگر‌جواب آره ،  بود بگو چرا و اگر نه بود بگو چیکار‌کنم لایق میشم؟

 من یکی از هدف هام استقلال مالی و گفتم آره من خودمو لایق میدونم در جواب چراایی ،گفتم چون دارم خیلی رو ذهنیت کار میکنم

ار جنبه های دیگه خودمو ارزشمند اصلا نمیدونستم فقط میگفتم چون رو ذهنیت کار‌میکنم پس لایق ام

 ولی همه سوالم این بود مگه نمیگن که هر چقدر خودتو لایق بدونی نعمت دریافت میکنی ولی چرا برای من نمیشه 

من این مدت خواسته های زیادی رو نوشتم و خیلی هاشو آنقدر آسون بدست آوردم که اگر تو دفترم یادداشت نکرده بودم اصلا باورم نمیشد که یه روزی خواسته ام بودن

 چی میشد که به اونا می‌رسیدم ولی به این خواسته و چند تای دیگه سال‌هاست نمیرسم

 به این نتیجه رسیده بودم که من توانایی های خودم رو باور ندارم و هر کارمیکردم نمیتونستم کارم رو خاص و با ارزش بدونم 

همش میگفتم کار من اونقدر ها هم با کیفیت و خاص نیست من اونقدر ها هم که  اساتید میگن نمیتونم رو باورها و عملکردم درست کار کنم من نمیتونم حتما ذهنم رو خوب کنترل کنم برای همین ارزشمند نیستم

 ارزشمندی خودم رو مدت ها گره زده بودم به کار رو ذهنیت و اگر یکروز تمرین انجام نمیدادم یا حتی فایل ها رو گوش میکردم خوب درک نمیکردم به شدت احساس ارزشمندی خوددم رو می‌بردم زیر سوال

 همیشه از وقتی یادم میاد سعی می‌کردم دختر خوبی باشم برای پدر و مادرم برای معلم،برای همسرم و خانواده همسرم

 هر کاری از دستم برمی‌اومد برای هر کسی انجام می‌دادم تا راضی باشهو بیشتر موقع ها جای تشکر ازم تحقیر هم میشدم و همیشه این عبارت ورد زبونم بود که جای دستت درد نکنه اینم شد جواب من

 تو زندگی با همسرم به خیال خودم قناعت میکردم و خرید های ارزون انجام می‌دادم از خواسته هام میزدم و به فراموشی می‌سپردم که همسرم ازم تقدیر و تشکر کنه که چه همسر خوبی دارم و در نهایت میگفت نمیکردی این کار رو نمیخاد با قناعت به من کمک کنی

 با اینکه میدیدم این روش جواب‌نیست ولی سالیان سال این روش رو ادامه دادم و نتیجه اش میشد سرزنش خودم

 امروز یه نکته مهم یاد گرفتم تو این جلسه وقتی این جمله رو خوندم انگار به خیلی از سوالاتم پاسخ داده شد

 روانشناسان می گویند عزت نفس غالبا به این بستگی دارد که مهمترین افراد زندگی مان درباره ما چه فکری می کنند.

مهمترین افراد زندگی !!

من همه رو تو زندگیم مهم کرده بود جز اصلی 

احساس ارزشمندی رو گره زده بودم به نطر اونایی که برام مهم بودن یا بعضا مهم هم نبودن ولی کلا چون انسان بودن، مهم بود که چی میگن و چه نطری دارن

ولی مهمترین فرد زندگی من کیه؟

من احساس ارزشمندی  رو به چه چیزی وابسته کردم ؟

نکته ی مهم تر اینکه اگر من احساس ارزشمندی رو به واکنش خدا نسبت به اعمال و رفتاری که انجام میدم هم  وابسته کرده باشم از سمت خدا پاسخی دریافت نمیکنم و اون موقع است که فک‌میکنم خدا هم منو دوست نداره  

ایرادی که این روش وابسته بودن داره اینه که اون آدم ها یی که ما مهم کردیم تو زندگیمون و احساس ارزشمندی رو گره زدیم به نطر اونا مدام نظراتشون طبق محیط پیرامونشان داره تغییر میکنه

 بارها شنیدیم که این آدم ها حتی از خدا هم راضی نیستن یا پیامبر خدا هم نمیتونست همه رو راضی کنه این نشون میده ما هر چقدر هم تلاش کنیم و بهترین رفتار رو نشون بدیم اگر به منطور دریافت تایید و رضایت آدم ها باشه موفق نمیشیم

 ولی کلید اصلی این موضوع چیز دیگریست 

موضوع مهم اینه که مهمترین فرد زندگی مان باید  خدا باشه

 باید احساس ارزشمندی رو گره بزنیم به نطر خدا راجع به خودمون 

و این خیلی فرق داره با نطر و واکنش  خدا در مورد اعمالی که انجام میدیم

مهم نظر خدا راجع به ماست نه راجع به اعمال و رفتار ما

 مثالی که اومد توی ذهنم این بود وقتی از یه مادر بپرسی که چه حسی به نوزاد تازه به دنیا اومده داره میگه عاشقانه دوستش دارم اون نوزاد نه هنوز براش کاری کرده نه لبخندی زده نه حرف عاشقانه ای گفته یه مادر فارغ از کاری که نوزاد براش کرده باشه دوستش داره

 تو گره زدن احساس ارزشمندی به نطر خدا راجع به خودمون هم دقیقا همین موضوع ،فارغ از عمل یا کاری خدا درباره ما این نطر رو داره که ارزشمندیم

پس وقتی ما احساس ارزشمندی رو گره میزنیم به اعمال یا رفتاری که بهمون سالیان سال گفتن اینا مورد رضایت خداست، یعنی ما احساس ارزشمندی رو به اونچه خدا درباره ما گفته گره نزدیم، به اعمال و رفتار گره زدیم 

بخاطر همینه که وقت هایی که به خیال خودمون نماز رو نمیزاریم قضا بشه دعاهای متعدد می‌خونیم که رضایت خدا رو جلب کنیم نتیجه مورد نطر رو نمیگیریم 

.چون ما ارزشمندی خودمون رو گره زدیم به اعمال نه نگاه  خداوند به خودمون

 وابسته کردن احساس ارزشمندی به خداوند به این معنی است که بدون اینکه از طرف شما رفتار یا اعمال خاصی صورت گیرد، اطمینان و ایمان داشته باشید که از نظر خداوند انسان ارزشمندی هستید.من انسان ارزشمندی هستم فقط به این دلیل که زنده هستم.

آنقدر احساس ارزشمندی دز من تخریب شده که وقتی این جملات رو خوندم با خودم گفتم یعتی من بدون هیچ عملی بدون هیچ رفتاری بدون هیچ کاری ارزشمندم؟

اولین بار حتی نتونستم این حرف رو بپذیرم تا همین دیروز فکر میکردم حداقل باید یه کاری کنم تا ارزشمندی باشم

با اینکه بارها شنیده بودم که تو ارزشمندی ولی انگار در مدار درکش نبودم اصلا باور نمیکردم که من بدون هیچ عملی ارزشمندم

 اونم از نطر خالق ام ،

همین که فرصت زنده بودن دارم یعنی ارزشمندم و تا وقتی زنده ام لیاقت استفاده از نعمت های خدا توی این دنیا رو دارم

 میخواستم کامنتم رو ادامه بدم ولی حس میکنم باید بتونم این آگاهی ها رو تو وجودم هضم کنم تا بتونم ادامه بدم

 استاد من نمیدونم چطور تشکر کنم ازتون ممنونم از شما و از خدای مهربانم