خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

سلام خدمت استاد عزیزو مهربانم و دوستان گرامی 

استاد اصلا این جلسه با همه جلسات متفاوته و یه جورایی اولین بار که خوندمش شوکه شدم، خیلیی حس خوبی داشتم ولی حس میکنم شوکه شدم از یه طرفی هم انگار باورش سخت بود در عین حال که عمق وجودم میپذیرفت این اگاهی رو، چندین بار بازم مطالعه اش کردم ولی آماده نبودم که کامنت بنویسم الانم سخت بود برام ولی گفتم بنویسم که اطلاعات ذهنم منسجم بشه.

من تا قبل از مطالعه این بخش دقیقا با توجه به آگاهی هایی که پیدا کردم در مدت این چندماه میدونستم که من باید خودم رو ارزشمند بدونم ولی باور کنید همه اش برام سوال بود خب چطور؟دقیقا چجوری؟ که شما تو این متن یه ملاک و معیار معرفی کردید که به واقع من تا قبل از این نه میدونستم و نه درکی ازش داشتم.میدونید آگاهی این جلسه یه جوریه که انگار در مقابلش باید سکوت کرد.سکوتی که از عظمت این آگاهی هست حداقل من اینجوری حس کردم.

استاد من احساس ارزشمندیم و اعتماد به نفسم با آموزش های دوره ورود به سرزمین لاغرها و دوره پاکسازی که در حال یادگیریش هستم به صورت ناخودآگاه تغییر کرد یعنی بعد از مدتی که به خودم میومدم متوجه میشدم یه سری رفتارایی انجام دادم که با گذشته خودم که سراسر عدم اعتماد به نفس بودم خیلی متفاوته نمیتونستم حتی برای خودم توضیح بدم که چطور با دوره های لاغری با ذهن اعتماد به نفسم بالاتر رفته و ترمیم شده.

اما این اگاهی داره مارو آگاه میکنه ملاک و معیاری رو میگه که تا قبل از این نشنیده بودیم.حتی اگر آیات قرآن که در متن جلسه بهشون اشاره کردید رو شنیده بودیم اما دقیقا نمیتونستیم درکش کنیم استاد اما این آگاهی ها خیلیییی ناب و خاااص هستن.

من تا قبل از این آگاهی علی رغم ترمیم و احیای محسوس اعتماد به نفسم ، اما باز در خیلییی موارد حس ارزشمندی نداشتم دقیقا تصورم این بود که باید یه کاری انجام بدم تا این حس ارزشمندی رو به دست بیارم و علاوه بر این بازم کارای اضافه دیگه ای هم انجام بدیم تا همین یه مقدار حس ارزشمندی رو نگه داریم چرا که به هر دلیلی ممکن بود بی اعتبار بشه مثل چیزی که تاریخ انقضاش گذشته.

استااد من در گذشته به طرز وحشتناکی برای گرفتن توجه و تایید افراد اطرافم چه خانواده و چه دوستان و حتی جامعه بشدت به خودم سختی داده بودم و از خودم انتظار خیلییی زیادی داشتم و سختی هایی به خودم دادم که میتونم بگم همه ارامش منو گرفته بود.من سراسر عدم آرامش و استرس بودم حتی به خودم اجازه نمیدادم درست درمون بخوابم یا تفریح داشته باشم یا اصلا یه مدت به خودم استراحت بدم و کاری نکنم چون اگر بیکار میموندم حس بی ارزشی داشتم. شما فکر کنید مدااام در طول سال هایی که مشغول به تحصیل بودم به خودم اجازه نمیدادم یه محصل و بعدها یه دانشجوی متوسط باشم و در تمام مقاطع تحصیلی از اول دبستان تا کارشناسی ارشد من شاگرد اول بودم. و بشدت بمن استرس وارد شده بود و بخاطر این فشار روانی و استرس خیلیی از لحاظ روحی و جسمی آسیب دیدم در واقع خودم به خودم ظلم کرده بودم.نمیتونستم تحمل کنم که متوسط باشم چرا؟ چون اگر شاگرد اول نبودم تمام حس ارزشمندیم ازم گرفته میشد.

برای کار هم همینطور در حدی تلاش کردم که نفر اول استان شدم در آزمون وکالت. حس ارزشمندی من وابسته به مدارک تحصیلی و شغلیم بود باور کنید بارها و بارهاااا میشد تو خلوت خودم از خودم میپرسیدم که سحر اگ تو این مدارک تحصیلی این رتبه این معدل این کارو نداشتی چطور میتونستی زندگی کنی؟ باور کنید هر بار حتی فکر کردن بهش هم منو وحشت زده میکرد تصورش باعث میشد حس فردی رو داشته باشم که به کلی هویتشو ازش گرفتن.

اون موقع ها به خودم میگفتم من گمال گرا هستم و یه جورایی بهش افتخار میکردم چون کمال گرایی در جامعه تحسین میشد.

تو خونه هم یه جور دیگه کلی تو خونه کارای خونه و تمیزکاری رو انجام میدادم که تحسین و توجه و تایید پدر مادرمو بگیرم اما باور کنید هیچوقت اون برخوردی که انتظارشو داشتم نگرفتم.

در کل خیلییی به خودم زحمت میدادم که اون حس ارزشمندی اون حس خوب ناشی از محترم بودن و عزیز بودن رو بدست بیارم اما هر بار بیشتر از قبل ناکام بودم و بیشتر حس ناکامی من به این دلیل بود که در درون خودم وقتایی که با خودم خلوت میکردم همیییشه حسم نسبت به خودم بد بود و خودم رو ارزشمند نمیدیدم احساس لیاقت نمیکردم.

من فکر میکنم احساس عدم لیاقت در برخورد با افراد یه جوری مارو آزار میداد و در خلوت و درون خودمون ؛ مارو بیشتر آزار میداد یعنی در برخورد با اطرافیان بر طبق الگوهای نادرستی که داشتیم فکر میکردیم خب باید یه کاری انجام بدم خب همه مون تقریبا یه لیست بلند بالا از این کارا رو تو ذهنمون داشتیم اما سوال واقعی این بود که اگر خودم بخوام خودم رو ارزشمند بدونم زمانایی که با خودم تنهام چه کنم؟؟؟ 

این سوال بیجواب همیشگی من بود کخ نمیدونستم دیگه باید چیکار کنم که وقتی با خودم تنهام وقتی خودمم و خودم چطور میتونم از این حس آزاردهنده و کشنده بی ارزشی و عدم لیاقت رها بشم؟ چطور خودمو رها کنم از این حس؟ خیلییی حس بدی بود برا همینم من از تنهایی با خودم استاد وحشت داشتم شاید نتونید تصور کنید این حس وحشت چطور بود اما حاضر بودم هر کاری بکنم تا با خودم و این حس تنها نشم و برای همینم همیشه سعی میکردم تنها نمونم. 

خدای من خیلییی زندگی پر از تیرگی و حس بد بود.

استاد بارها افرادی رو میدیدم که بدون اینکه موقعیت خاصی داشته باشن یا تحصیلات خاص یا حتی ظاهر خاص اما بشدت حسشون نسبت به خودشون خوب بود و احترام قابل قبولی هم داشتن بدون اینکه نظر بقیه براشون مهم باشه و من با دیدن این افراد یه علامت سوال خیلیییی بزرگ تو ذهنم تشکیل میشد و همیشه با خودم درگیر بودم که آخه چطووور؟؟؟ بارها از خدا میپرسیدم خدا راز حس و حال این اشخاص چیه؟ چرا اینقد حالشون خوبه؟چرا آرومن؟چرا همه بشون احترام میذارن؟ چرا هر چی آدم خوب و شریفی هست به پست این افراد میخوره؟ حتی ممکن بود اون افراد اصلا ظاهر به قول خودمون مذهبی نداشتن برعکس اون مواقع من اما به طرز عجیبی با انسان های خوب و شریف برخورد میکردن اما برای من کاملا برعکس بود.

این سوال رو اووونقدر پرسیدم تا اینکه به لطف خدا امسال من با سایت شما استاد عزیزم آشنا شدم و در یک روند تکاملی این احساس ارزشمندی من بهبود پیدا کرد اما هنوز حس میکردم یه جای کار برام مبهمه تا اینکه خدا به درخواست قلبی من پاسخ داد و این جلسه عااالی و جلسه تکمیلیش رو در عین حال که اصلااااا تصورشو نمیکردم تو این دوره ممکنخ در موردش صحبت بشه، ارائه شد. خدای من انگار گمشده خودم انگار اون تیکه پازلی که نداشتمش رو پیدا کردم.

متوجه شدم که همینکه خدا من رو وارد این جهان کرد به ارزشمندی من بوده. وای خدای من اصلا لازم نیست کار خاصی انجام بدیم که این ارزشمندی رو بدست بیاریم بلکه داریمش، هست! 

اصلا این الگوی اشتباه که از زمانی که کم‌کم بزرگ شدیم بهمون القا کردن که در هر برهه از زندگیمون اگر قراره ارزشمند باشیم باید یه سری کارهارو انجام بدیم مارو بشدت درگیر حاشیه کرد و مارو از اصل خودمون از اصل زندگیمون جدا کرد. چقدرررر انرژی از ما گرفته بود‌ و حالت ما رها شدیم حالا خدا داره به ما میگه این باری رو که سالهاااا رو دوشت گذاشته بودی رو بنداز!

تو ارزشمندی تو هدایت شده ای تو قبل از اینکه بخوای کاری برای بقیه برای من انجام بدی ارزشمندی!!!!

استاد واقعا زبانم قاصره که بخوام اونطور کخ باید و شاید در مورد این‌جلسه صحبت کنم حس میکنم بارها و بارهااا باید مطالعه اش کنم تا تو ذهنم نفوذ کنه و بتونم مدام به تودم یادآوریش کنم.

استاد بینهایت از شما سپاسگذارم واقعت اول از خدا و بعدا از شما ممنونم بابت این دو جلسه که اصلااا تصورشو نمیکردم در موردش صحبت بشه اما خدا همه جوره داره مارو راه میندازه مارو داره وارد مسیر صحیح میکنه و مارو حسابی مجهز میکنه به آگاهی ناااب به ابزار کارآمد..

واقعا سپاسگذارم و در عین حال خوشحالم نمیدونید داشتن این دوره چه لذتی به من داده چه دلخوشی و امید به زندگی برام شده استاد💕

خدا قوت بهتون میگم و ازتون‌میخوام ادامه بدید استاد هیچوقت خسته نشید همیشه باشید همیشه بمونید🙏🏻🌹

خیلیی دوستتون دارم🌹🙏🏻💕