خداوند مرا ارزشمند خلق کرده است (قدم ۱۳)

من ارزشمندم چون بزرگترین قدرت هستی منو آفریده.ما ساخت خداوند هستیم همانطور که میپرسیم فلان چیز ساخت کجاست که از کیفیتش مطمئن بشیم باید در مورد نحوه ساخت خودمون هم فکر کنیم. چه کسی مارو ساخته و وارد این دنیا کرده؟ چون ارزش هر چیز به سازنندش مربوط میشه.

ما هنر دست پروردگار هستی هستیم. خالق بی نهایت ها.ما بی نهایت هستیم این صفت از خالقمون گرفتیم خداوند وقتی داشت ما رو میساخت با لمس ما توسط دستان قدرتمندش از همه صفاتش اندکی وارد وجود ما کرد. ما به نوعی خود خدا هستیم. همینقدر ارزشمند و خالق. ما میتونیم مثل خدا افریننده باشیم خلق کنیم هر ان چیزی رو که میخوایم.

نکته اینجاست که اصلا به این موضوعات فکر نمی کنیم تا به ارزشمندی خودمون پی ببریم.اونقدر غرق زندگی روزمره و مشغول آدم ها هستیم که اونها ملکه ذهن ما شدن. همه چیز رو از محیط اطراف و ادم ها میخوایم دریافت کنیم نه از خدای آفریننده. 

این کاملا طبیعی هست که رضایت و خوشحالی ما وابسته به رفتار ادم ها باشه. راجع به خود من رفتار و برخورد آدم ها خیلی در شادی و رضایت و حس بدم دخیل هست و تقریبا میتونم بگم در حال حاضر حس من وابسته به برخورد اطرافیان هست و با یه رفتار بد میتونه بد بشه و با یه تایید و احترام میتونم احساس ارزشمندی کنم.

اکثر ما اگه با وجود استعداد فراوان چند نفر یا چند بار تکرار بشه که ما استعداد اون کار رو نداریم شاید دفعه اول نه ولی دفعات بعد حتما تحت تاثیر قرار میگیریم.چون کم کم احساس ارزشمندیمون از بین میره و اون کار رو رها می کنیم.چون احساس ما وابسته به نظر دیگران هست.

واقعیت اینه که شرک بطور وسیع در نگرش تمام انسان ها وجود داره و مهمترینش مهم دونستن نقش انسان ها در زندگی به جای خداست که مکرر در زندگی روزمره اتفاق میوفته.

همه ما اگه شغلی بخوایم اگه ثروت و دارایی بخوایم و یا هر چیز دیگه زبونی از خدا میخوایم ولی توکل مون به آدم ها و موقعیت های زمینی هست

اینجوری احساس ارزشمندی خیلی سخته و مرتب بالا پایین میشه.

خداوند ما رو اشرف مخلوقات خلق کرد وبه فرشته ها گفت برما وموقعیت و مقاممون سجده کنن. چقدر مقام فرشتگان در نظر ما بزرگ هست که مقرب درگاه الهی هستن ولی به این فکر نمیکنم که اونها با اون مقامشون به ما سجده کردن.به بزرگی مقام خودمون فکر نمیکنم.

یکی از دلایل برتری ما نسبت به سایر مخلوقات همین قدرت اشتباه کردن هست. ولی با هر بار اشتباه احساس بی ارزشی می کنیم.من فکر می کنم خدا اشتباهات ما رو دوست داره اصلا خودش خواسته که ما اشتباه کنیم تا بتونیم بعدش اصلاح کنیم.

چیزی به نام گناه وجود نداره چون خداوند گفته تمام گناهان رو میبخشه. چرا به حرف خدا اعتماد نمی کنیم و  مدام به اشتباهاتمون فکر می کنیم که نتیجه اش احساس بی ارزشی هست.

چرا به مقاممون نزد خداوند فکر و اندیشه نمی کنیم؟

خداوند گل ما رو با عشق ساخته و زمین و آسمان رو مسخر انسان قرار داده .خداوند قبل از افرینش ما زمین را با تمام تمهیداتش برای زندگی بشر اماده کرد چون میدونست چه مخلوق ارزشمندی قراره پا به زمین بگذاره.

چقدر خوب میشه اگه میتونستیم مثل دوران کودکی بدن توجه به دارایی ها و ازرشهایی که جامعه تعیین کرده احساس ارزشمندی کنیم صرفا بخاطر اینکه انسان هستیم.

کودکان تا قبل از ورود به جامعه احساس ارزشمندی می کنن صرفا بخاطر انسان بودنشون و من دیدم که با ورود به دبستان چقدددر تغییر میکنن و ما فکر می کنیم بزرگ شدن در حالیکه وارد دنیای رقابت و شروع تجربه احساس بی ارزشی در اثر مقایسه با سایر هم سن و سالان مقایسه نمرات و سطح تحصیلی موقعیت مالی شغل پدر و مادر و غیره میشوند.

کاری که پدر و مادرها میتونن انجام بدن برای تداوم حس ارزشمندی کودکان اجتناب از مقایسه کودکان و اعمال فشار برای کسب امتیاز بالاتر از دیگران است.