اهمیت برنامه‌ریزی ناخودآگاه

ناخودآگاه را می‌شود شبیه بخش بزرگی از ذهن در نظر گرفت که الگوهای تکرارشونده را یاد می‌گیرد و بعد اجرای آن‌ها برای ما خودکار میشود. 

خیلی از رفتارهای روزمره‌مان دیگر نیاز به تصمیم‌گیری آگاهانه ندارند؛ چون بارها تکرار شده‌اند، در موقعیت‌های مشخص فعال می‌شوند و تبدیل به عادت شده‌اند.

مثلاً اگر هر بار که ناراحت می‌شوم سراغ غذا بروم، کم‌کم مغز من ارتباط «ناراحتی و غذا» را یاد می‌گیرد. یا اگر هر بار که گرسنه نیستم فقط چون دیگران می‌خورند غذا بخورم، این رفتار می‌تواند برایم آشنا و خودکار شود.

پس وقتی می‌خواهیم رفتاری را تغییر بدهیم، فقط تصمیم آگاهانه کافی نیست. باید الگوی جدید را آن‌قدر تکرار کنیم که برای مغز هم آشنا و قابل‌دسترس شود.

اینجاست که مفهوم «برنامه‌ریزی ناخودآگاه» برای من جذاب می‌شود: یعنی به جای اینکه هر روز با خودم بجنگم و بگویم «نباید این کار را بکنی»، به خودم آموزش بدهم:

«وقتی گرسنه نیستم، لازم نیست بخورم.»«وقتی دیگران می‌خورند، من می‌توانم نیاز بدن خودم را بررسی کنم.»«وقتی احساساتی هستم، قبل از غذا خوردن می‌توانم ببینم واقعاً چه چیزی نیاز دارم.»«من می‌توانم به سیری‌ام توجه کنم.»«من آدمی هستم که از بدنم مراقبت می‌کنم.»

با تکرار، این پیام‌ها می‌توانند به الگوهای فکری و رفتاری آشناتری تبدیل شوند و اجرای رفتار جدید را آسان‌تر کنند

من فقط نمی‌خواهم به چیزی برسم؛ می‌خواهم در درونم با آن چیزی که می‌خواهم هماهنگ شوم.

«من شایسته‌ی مراقبت از بدنم هستم.»«من شایسته‌ی احساس سبکی و انرژی هستم.»«من می‌توانم بدون جنگ با غذا انتخاب کنم.»«من می‌توانم به بدنم اعتماد کنم.»«من لازم نیست برای ارزشمند بودن لاغر باشم؛ من از بدنم مراقبت می‌کنم چون برای خودم ارزش قائلم» .

شایسته بودن یعنی اول اجازه بدهم خودم را همین امروز لایق آن تجربه بدانم؛ نه اینکه بگویم وقتی به وزن ایده‌آلم رسیدم، آن‌وقت ارزشمند، زیبا یا شایسته خواهم بود

من نمی‌خواهم فقط رفتارم را عوض کنم؛ می‌خواهم رابطه‌ام با خودم را عوض کنم تا رفتار جدید برای من طبیعی‌تر شود: 

از «باید این کار را انجام بدهم»به «این رفتار بخشی از من شده است.»

مثلاً اول باید آگاهانه یادم بیاید که قبل از خوردن از خودم بپرسم «واقعاً گرسنه‌ام؟»؛ بعد با تمرین، این مکث کم‌کم طبیعی‌تر می‌شود.

اول باید آگاهانه انتخاب کنم که به سیری‌ام توجه کنم؛ بعد توجه به بدن تبدیل به عادت می‌شود.

اول باید آگاهانه خودم را سرزنش نکنم؛ بعد مهربانی با خودم می‌تواند تبدیل به پاسخ آشناتری شود.

این یعنی تغییر از «زور زدن برای انجام دادن» به «آموزش دادن و درونی شدن».

من قرار نیست فقط به بدن جدیدم برسم؛ می‌خواهم ذهن و ناخودآگاه من هم یاد بگیرند که این سبک زندگی، این مراقبت و این حال خوب، جای امن است. من از همین امروز خودم را شایسته‌ی مراقبت، آرامش، سلامتی و دریافت خوبی‌های زندگی می‌دانم. 

من صبحم را خوب شروع می‌کنم.

نه برای اینکه مجبورم یک روز کامل و بی‌نقص داشته باشم؛ برای اینکه اولین پیامی که امروز به ذهن و بدنم می‌دهم، پیامِ توجه، آرامش و مراقبت باشد.

من امروز را از نو شروع می‌کنم.

«من برای خودم مهمم.»

من می‌خواهم ذهنم کم‌کم یاد بگیرد که صبح یعنی شروع دوباره، نه شروع فشار.

یاد بگیرد که من می‌توانم قبل از هر انتخابی مکث کنم، صدای بدنم را بشنوم و ببینم امروز واقعاً چه چیزی به نفع من است.

من صبحم را با این باور شروع می‌کنم که شایسته‌ی یک روز خوب هستم؛ نه چون همه‌چیز در زندگی‌ام کامل است، بلکه چون همین امروز هم ارزش مراقبت از خودم را دارد.

امروز قرار نیست به خودم سخت بگیرم تا بهتر شوم. قرار است کنار خودم باشم تا بهتر زندگی کنم.

من امروز را به نفع خودم شروع می‌کنم.و همین شروع کوچک، می‌تواند مسیر تمام روزم را تغییر بدهد. 🌱