تصور کن صبح از خواب بیدار شدی و هنوز چشم‌هات کامل باز نشده که یادت میاد یکی گفته: «اگه گلابی رو افقی ببری و نصف بالاش رو بخوری، لاغر میشی!» با اشتیاق می‌ری سراغ یخچال، گلابی رو برمی‌داری و با دقت نصفش می‌کنی؛ البته افقی، چون شنیدی برش عمودی هیچ اثری نداره و حتی چاق‌کننده‌ست!
شاید خنده‌دار به نظر بیاد، ولی من سال‌ها با همین ذوق دنبال روش‌های عجیب‌وغریب بودم. نزدیک ۳۵ سال چاق بودم و بارها رژیم گرفتم و تقریباً هر ادعای تازه‌ای که می‌شنیدم رو امتحان می‌کردم. توی این مقاله می‌خوام درباره‌ی تاثیر روش‌های لاغری حرف بزنم؛ اینکه تبلیغات چطور ذهن ما رو قانع میکنه، چرا خستگی از چاقی ما رو ساده‌لوح میکنه و چرا بیشتر روش‌ها بعد از مدتی بی‌اثر می‌شن. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
🍐 وقتی گلابی هم می‌خواد به داد ما برسه
معلومه که نحوه‌ی بریدن گلابی هیچ فرقی در اثرش روی بدن ایجاد نمی‌کنه. ولی انتظاری که از گلابیِ افقی‌بریده توی ذهنمون ساخته میشه، خیلی بیشتر از همون گلابیه که عمودی بریده شده. چرا؟ چون تحت تاثیر توضیحاتی قرار گرفتیم که یه شرکت یا یه نفر درباره‌ی روشش داده.
تبلیغات لاغری بیشتر از اینکه بخواد واقعیت اثر یه روش رو نشون بده، تلاش میکنه ما رو قانع کنه که برای رسیدن به نتیجه‌ی دلخواه حتماً به اون محصول نیاز داریم. و ما چرا گاهی این‌قدر ساده با این ادعاها کنار میایم؟ چون از چاقی و تلاش‌های بی‌نتیجه خسته و ناامید شدیم و هر حرف تازه‌ای رو با اشتیاق می‌پذیریم، به این امید که شاید این بار راه نجات پیدا بشه.
🧠 ذهن، نه گلابی
ماجرا اینه که تاثیر روش‌های لاغری خیلی وقت‌ها نه از یه فرمول علمی خاص میاد، نه از یه برنامه‌ی حرفه‌ای؛ از ذهن خودمون میاد. همون ذهنی که وقتی بشنوه فلان مکمل با عصاره‌ی یه گیاه کمیاب چربی‌ها رو آب میکنه، حاضره نصف حقوقش رو بی‌چون‌وچرا خرجش کنه.
💡 تبلیغات؛ صنعتی که با شرمساری ما کار میکنه
یه جمله هست که خیلی به دلم نشست: «صنعت رژیم به شرمساری آدم‌های چاق از وضعیتشون وابسته‌ست.» هر چقدر از وضعیت بدنمون بیشتر خجالت بکشیم، بیشتر دنبال یه روش برای فرار از این حس می‌گردیم.
نکته‌ی مهم اینه که این شرمساری توی ذهن ساخته میشه، نه توی جسم. هر بار که با این حس به خودمون نگاه می‌کنیم، احساس چاقی و خجالت بیشتری توی ذهنمون می‌نشینه، و همین حس به‌تنهایی برای ادامه‌ی چاقی کافیه. ولی ما برای فرار از اون، فقط سراغ تلاش جسمی می‌ریم.
بیا صادق باشیم: تبلیغات قرار نیست ما رو با دلیل قانع کنه؛ قراره متقاعدمون کنه. نمی‌گه «این محصول واقعاً لاغرت میکنه»؛ میگه «اگه این رو نخری، لاغر نمی‌شی!» بعد با یه موسیقی انگیزشی، چند تا عکس قبل و بعد و یه آدم همیشه‌لاغر، ما رو به این نتیجه می‌رسونه که این همون چیزیه که سال‌ها دنبالش بودیم. در واقع باور ما به اون محصول، بیشتر از خود محصول کار میکنه.
😓 خستگی از چاقی؛ دام ساده‌لوحی
وقتی سال‌ها رژیم و ورزش و دمنوش و دستگاه رو امتحان کردی و هنوز چربی‌های پهلو سر جاشون هستن، یه جوری خسته میشی که دیگه منطق هم کار نمی‌کنه. توی اون نقطه اگه کسی ادعا کنه «با نگاه کردن به عکس لیموترش، بدن شروع میکنه به چربی‌سوزی»، ممکنه با خودت بگی: «خب شاید واقعاً یه اثری داره!»
چرا؟ چون از تکرار شکست‌ها خسته‌ایم و دنبال راه نجاتیم، نه تحلیل. دنبال آرامشیم، نه تحقیق. فقط دلمون می‌خواد بالاخره یه روش جواب بده. و همین‌طوری پامون به وعده‌هایی گیر میکنه که پشتشون فقط شعار و بازارگرمیه.
من خودم بارها همین‌طوری گول خوردم. قرص چربی‌سوز خوردم، دمنوش‌های بدمزه امتحان کردم، حتی با دل‌درد و حالت تهوع کنار اومدم به امید یه نتیجه. ولی هیچی؛ فقط گوارشم به هم ریخت و چربی‌ها همچنان سر جاشون بودن.
خیلی از این روش‌ها شاید اولش یه عددی روی ترازو کم کنن، ولی اثرشون زود از بین می‌ره. من با هر رژیم پنج تا ده کیلو کم می‌کردم و بعد بیشتر از قبل برمی‌گشت؛ تا جایی که از حدود ۸۵ کیلو رسیدم به ۱۳۵ کیلو. هر روشی که با ذهن و باورهای ما کاری نداره، فقط ظاهر ماجراست. تاثیر روش‌های لاغری وقتی ماندگار میشه که از سطح جسم پایین‌تر بره و به ذهن و عادت‌های عمیق برسه.
🔥 شرمساری؛ سوخت صنعت رژیم
این واقعیت تلخه، ولی درسته: هر چقدر از وضعیت بدنمون شرمنده‌تر باشیم، بیشتر به روش‌های لاغری وابسته می‌شیم. شرمساری باعث میشه هی بریم سراغ رژیم جدید، قرص جدید، مربی جدید؛ ولی نتیجه معمولاً همون چاقی قدیمیه با یه اسم تازه.
تصمیم‌های من برای لاغر شدن هم همیشه از همین شرمساری میومد: یه متلک، یه نصیحت ناخواسته توی مهمونی، یا خرید لباسی که فقط سایزهای بزرگ و رنگ‌های تیره‌اش بهم میومد. هیچ‌وقت از علاقه‌ی خودم شروع نمی‌شد. برای همین با گذشتن اون حس، تصمیمم هم تموم می‌شد.
🤦 مقصر کیه؟ ما یا روش لاغری؟
هر بار که شکست می‌خوریم، یه نوار تکراری توی ذهنمون پخش میشه: «تو نتونستی.» «تو بی‌اراده‌ای.» «باز هم خراب کردی!» من سال‌ها بعد از هر پرخوری همین جمله‌ها رو به خودم می‌گفتم و قول می‌دادم «فردا به جبران امروز هیچی نمی‌خورم». ولی فردا یادم می‌رفت.
ولی یه لحظه صبر کن و از خودت بپرس: آیا همه‌ی آدم‌های چاق بی‌اراده‌ان؟ یا همه‌ی رژیم‌ها درست کار می‌کنن و فقط ما بلد نیستیم اجراشون کنیم؟ شاید جواب یه چیز دیگه‌ست.
ظاهر قشنگ روش‌ها
بیشتر روش‌های لاغری ظاهر قشنگی دارن. وعده می‌دن: «سریع‌ترین راه»، «کمترین دردسر»، «بیشترین نتیجه». ولی اگه این‌همه روش واقعاً جواب می‌دادن، چرا هر روز یه مدل جدید وارد بازار میشه؟ و چرا هنوز این‌همه آدم بین رژیم‌های کوتاه‌مدت، مکمل‌ها و دمنوش‌ها گیر افتادن؟ جوابش ساده‌ست: چون اثرشون موقتیه.
طبق مطلبی در انتشارات سلامت هاروارد، بیشتر کسایی که وزن کم می‌کنن، در عرض چند سال دوباره به وزن قبلی یا حتی بیشتر برمی‌گردن.
ذهن کجای این ماجراست؟
بیشتر روش‌ها مستقیم می‌رن سراغ جسم: چی بخور، چی نخور، چقدر بدو، چقدر بسوزون. ولی هیچ‌کس نمی‌پرسه ذهن تو کجای این ماجراست. در حالی که ذهن همونیه که انتخاب میکنه چی بخوری، همونیه که وسوسه میشه، خسته میشه و تصمیم می‌گیره ادامه بدی یا ول کنی.
حتی اگه بهترین رژیم دنیا رو داشته باشی، تا وقتی ذهنت هنوز غذا رو جایزه می‌دونه، آخرش معلومه چی میشه. من از نوجوونی بعد از تموم کردن هر کاری، از مشق گرفتن تا برگشتن از مدرسه، یه صدا توی ذهنم می‌شنیدم که می‌گفت برو یه چیزی بخور. هیچ رژیمی این صدا رو ساکت نکرد؛ فقط برای مدتی صداش رو نادیده گرفتم.
یعنی وقتی ذهن قانع نشده و باورها و الگوهای فکری هنوز چاقی رو بازتولید می‌کنن، رژیم هم کمک زیادی نمی‌کنه. تاثیر روش‌های لاغری وقتی واقعیه که با ذهن هماهنگ باشه.
مقصر تو نیستی؛ روش‌ها ذهنت رو ندیدن
شاید وقتشه به جای سرزنش خودت، به روش‌هایی که امتحان کردی دقیق‌تر نگاه کنی. ببینی واقعاً روی ذهنت هم کار کردن، یا فقط جسمت رو خسته کردن و آخرش گفتن: «تو نتونستی!» البته این به این معنی نیست که مسئولیت از روی دوش ما برداشته میشه. اولین قدم من در لاغری با ذهن این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. ولی مسئول بودن با مقصر دونستن و سرزنش کردن خودم فرق داشت.
تو فقط یه رژیم نمی‌گیری؛ با کلی باور ذهنی روبه‌رو هستی که سال‌ها توی ذهنت جا خوش کردن: «غذا آرامش می‌ده»، «خوشحال شدی؟ یه شیرینی بخور»، «ناراحتی؟ یه پیتزا سفارش بده». حالا می‌خوای فقط با حذف نون و برنج با همه‌ی این‌ها روبه‌رو بشی؟
🚨 علت شکست رژیم‌ها
به این جمله خوب دقت کن: با هیچ روش بیرونی نمی‌شه با عوامل درونی مبارزه کرد. یعنی اگه پنجاه بار هم وعده‌ی رژیمی بخوری، تا وقتی ذهنت پر از عادت‌ها و الگوهای چاق‌کننده‌ست، تغییر ماندگاری اتفاق نمی‌افته.
یادمه یه بار وسط یه رژیم سخت بودم که یکی از فامیل یه جعبه شیرینی آورد خونه‌مون. همون لحظه که جعبه رو دیدم، حس کردم الان می‌خورم و رژیم رو کنار می‌ذارم؛ و دقیقاً همین کار رو کردم. بعد از دو هفته رژیم سخت‌گیرانه، با یه جعبه شیرینی همه‌چیز تموم شد. برای من همه‌چیز یا صفر بود یا صد؛ با یه وعده پرخوری کل برنامه رو کنار می‌ذاشتم.
🔄 چرخه‌ای که بازار لاغری رو بزرگ میکنه
هر بار شکست، یعنی سرزنش کردن خودمون و تصمیم برای یه شروع دوباره. همین چرخه‌ی تکراری به رشد صنعت لاغری دامن می‌زنه. ما دنبال روش جدید می‌گردیم و بازار هم با دست پر از راه می‌رسه. نتیجه؟ لاغر نشدیم، ولی حساب بانکیمون حسابی لاغر شد!
🏋️ وقتی عضله ساختیم ولی چاق موندیم
در دوران چاقیم دوستی داشتم که قهرمان وزنه‌برداری بود. باورت نمی‌شه، ولی سایز شلوارش از من هم بزرگ‌تر بود! عضله داشت و قدرت بدنیش عالی بود، ولی وزنش از قبل هم بیشتر شده بود. چون ورزش روی عضله کار میکنه، نه روی باورهای ذهنی.
بعضی از آدم‌های چاق به خودشون می‌گن «آمادگی جسمانی مهم‌تر از لاغریه». من فکر میکنم این بیشتر یه توجیه برای نتیجه نگرفتن در لاغریه. زندگی عادی این‌طوری نیست که هر روز یک ساعت و نیم تا دو ساعت ورزش کنیم تا از گرفتاری‌های چاقی کم کنیم. باید دنبال راهی باشیم که متناسب و سرحال باشیم، بدون اینکه به یه روش خاص وابسته باشیم.
وقتی نیت پشت حرکت مهم‌تر از خود حرکته
برای اینکه بفهمیم تاثیر روش‌های لاغری واقعاً از کجا میاد، باید از خودمون یه سؤال ساده بپرسیم: «اگه ورزش نکنم، چی میشه؟» جوابی که به این سؤال می‌دیم، بیشتر از خود ورزش مسیر ما رو مشخص میکنه؛ چون نیت پشت هر روش، اثری عمیق‌تر از خود اون کار داره.
اگه ذهن ما این فرمول رو ساخته باشه که «طبیعیه آدم‌ها مریض بشن، پس برای پیشگیری باید ورزش کنم»، در واقع داریم به ذهنمون می‌گیم بیماری حتمیه و ما فقط داریم یه کم زمان می‌خریم.
پدرم سال‌ها برای اینکه سکته نکنه، هفته‌ای سه بار دور زمین فوتبال می‌دوید. ولی در ۶۴ سالگی، موقع ورزش سکته کرد. از اون طرف، شوهرخاله‌ام که هیچ‌وقت نمی‌دوید و چند سالی هم از پدرم بزرگ‌تر بود، اون هم بر اثر سکته‌ی قلبی فوت کرد. این دو تجربه من رو به فکر فرو برد که چیزی که مسیر ما رو می‌سازه، بیشتر از خود کارها، نیت و ترسیه که پشت اون‌هاست.
اگه ورزش می‌کنی چون از چاقی یا بیماری می‌ترسی، ذهنت داره با ترس برنامه‌ریزی میشه. ولی اگه ورزش می‌کنی چون عاشق قدم زدن توی پارک، بازی با دوست‌هات یا دوچرخه‌سواری توی هوای خنکی، داری با علاقه برنامه‌ریزی میشی. روشی که از لذت شروع بشه بیشترین اثر رو داره؛ ولی اگه با استرس و اجبار همراه باشه، آخرش به همون جایی می‌رسی که ازش فرار می‌کردی.
من خودم سال‌ها «باید» می‌گفتم: «باید لاغر بشم»، «باید ورزش کنم». برای من «باید» یعنی جنگیدن و سختی. وقتی جاش رو دادم به «دوست دارم لاغری رو تجربه کنم»، نگاهم به همه‌ی این کارها عوض شد.
🔥 افسانه‌ی چربی‌سوزی
سال‌هاست وقتی صحبت از تاثیر روش‌های لاغری میشه، اولین چیزی که می‌شنویم چربی‌سوزیه: قرص بخور، چای سبز بنوش، طناب بزن، عرق بریز؛ فقط بسوزون! حتی توی تبلیغات تلویزیونی نشونمون دادن که چربی‌ها چطوری مثل بستنی توی ماهیتابه آب می‌شن.
ولی بیشتر روش‌هایی که روی چربی‌سوزی تمرکز دارن، فقط دارن ردپای چاقی رو پاک می‌کنن. کسی نمی‌پرسه این چربی اصلاً از کجا اومده و چرا این‌قدر با سماجت سر جاش می‌مونه. ما سال‌ها با چربی‌ای جنگیدیم که ذهنمون ساخته بود، ولی حتی یه لحظه هم ذهنمون رو توی این معادله ندیدیم.
چرا کسی دنبال کم کردن چربی‌سازی نیست؟
همه‌ی تمرکز روی اینه که «چطور چربی بسوزونیم»، نه «چطور چربی نسازیم». در حالی که اگه چربی ساخته نشه، نیازی هم به سوزوندنش نیست. از وقتی وارد مسیر لاغری با ذهن شدم، نگاهم عوض شد. دیگه دنبال سوزوندن بیشتر نبودم؛ دنبال این بودم که ذهنم دیگه به سمت ساختن چربی نره.
نتیجه‌اش این بود که بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. اون‌قدر تغییرم برای اطرافیانم عجیب بود که بعضی‌ها ازم پرسیدن عمل معده انجام دادم یا نه.
✅ راه‌حل: تغییر از درون
برای لاغر شدن ماندگار باید از جای درستی شروع کنیم؛ از ذهن. یعنی فکرهای تکراری رو ببینیم، باورهای محدودکننده رو کنار بذاریم و الگوهای ذهنی تازه بسازیم. وقتی فرمول‌های ذهنی عوض بشن، دیگه لازم نیست با خودمون بجنگیم و لاغر شدن نتیجه‌ی طبیعی ذهنیه که متناسب فکر میکنه.
اوایل مسیر، ذهنم بارها مسخره‌ام می‌کرد و می‌گفت «تو لاغر بشو نیستی». جوابش رو این‌طوری می‌دادم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد می‌گیرم و وقتی به اندازه‌ی کافی یاد بگیرم، روی جسمم هم اثر می‌ذاره.» این جواب هیچ وعده‌ی معجزه‌آسایی نداشت؛ فقط یه مسیر یادگیری بود. اگه دوست داری بقیه‌ی روش‌های لاغری رو هم از همین زاویه ببینی، این دسته از مقاله‌ها رو بخون.
✍️ تمرین: نیت پشت روش‌هات رو پیدا کن
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و این‌ها رو بنویس:
- سه روش لاغری که تا امروز امتحان کردی رو بنویس.
- جلوی هر کدوم بنویس چرا سراغش رفتی: از ترس، از خجالت، از حرف کسی، از دیدن یه تبلیغ یا از علاقه‌ی خودت؟
- بنویس موقع انجامش چه حسی داشتی و نتیجه‌اش چقدر موند.
- بنویس اگه همون کار رو با نیت دیگه‌ای، مثلاً از روی لذت، انجام می‌دادی، چه فرقی می‌کرد.
- آخر سر یه جمله‌ی «دوست دارم…» برای خودت بنویس که جای یکی از «باید»هات رو بگیره.
همین که الگوی تکراری تصمیم‌هات رو کشف کنی، یه قدم بزرگ برداشتی.
📝 برام بنویس
عجیب‌ترین روش لاغری که امتحان کردی چی بود؟ تاثیر روش‌های لاغری که تا امروز رفتی چقدر موند؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، اون جمله‌ی «دوست دارم…» که نوشتی رو هم بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
چرا تاثیر روش‌های لاغری موقتیه؟
چون بیشتر روش‌ها فقط جسم رو هدف می‌گیرن و به باورها و عادت‌های ذهنی کاری ندارن. تا وقتی ذهن همون الگوهای قبلی رو داره، وزن دوباره برمی‌گرده.
چرا تبلیغات لاغری این‌قدر روی ما اثر می‌ذاره؟
چون از چاقی و شکست‌های پشت‌سرهم خسته‌ایم و هر وعده‌ی تازه‌ای رو با امید می‌پذیریم. تبلیغات هم دقیقاً روی همین خستگی و شرمساری کار میکنه.
ورزش برای لاغری کافی نیست؟
ورزش روی بدن کار میکنه، ولی روی باورهای ذهنی نه. اگه از روی ترس و اجبار باشه، معمولاً دوام نداره. ورزشی که از لذت بیاد، خیلی ماندگارتره.
از کجا شروع کنم؟
از دیدن نیت پشت روش‌هایی که امتحان کردی. بنویس هر کدوم از کجا شروع شد و چقدر موند. بعد «باید»هات رو به «دوست دارم» تبدیل کن.
امتیاز 4.50 از 14 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
سلام استاد
تو بقیه دیدگاها درمورد روش‌های لاغری نوشتم
وتوی این دیگاه دوست دارم
اینو بنویسم
بله بله بله……
من با تغییر دیدگاهم دراین مدت کوتاه
احساس سبکی دارم
حتی اگر وزنم تغییر نکرده…
احساسات منفی ام خیلی کم شده، شرمساری کمتری دارم نسبت به جسمم
فقط یه عادت بدی که هنوز دست از سرم برنمیداره… خریدن رژیم های مختلف هست… که امیدوارم بتونم ترک کنم
خریدن ولی اجرا نکرد
چون فشارعصبی زیادی بهم وارد میشه
به خاطر فریاد ذهنم که میگه رژیم ها بدون نتیجه اند… واقعا من تمام رژیم هامو باترس از چاقی گرفتم
مدام به چاقی فکر میکنم
وهر روز همسرم میگه ورزش کنی مریض میشی
تمام
آزمایشات قند وچربی ام لب مرزه…
با شکمی بزرگ و بازوانی چاق که کار کردنم راهم سخت میکنه
ورزش برام فشار عصبی داره…. نمیتونم تحمل کنم
يک نفر میگه پیاده روی خوبه یکی میگه فایده نداره
… ورزشورزش قدرتی.. هوازی و… پیلاتس….
کلا لذتی از زندگی نمیبرم
نه از خرید لباس(خانم سایز شما را نداریم)
نه از خوردن(بخور نخور کم بخوروشام نخور برنج نخور)
نه از حضور در اجتماع (وای چقدر چاق شدی نمیخوای کاری بکنی،)
نه از مهمونی رفتن عروسی رفتن(لباس آور سایز باید بپوشم که سایزم معلوم نشه)
نه از مسافرت رفتن(سنگینی وسختی راه رفتن در سفر لذت خوردن غذاهای متنوع)
نه از باشگاه رفتن(خانم های چاق این حرکت را انجام ندن احتمال آسیب به زانو…)
در حصاری از چربی ها گیر افتادم
که خیلی لذت‌ها را ازمن گرفتند