زندگی با اراده خداوند (قسمت دوازدهم)

سلام به همه عزیزان همراه

ضمن سپاس خداوند مهربان  و تندرستی و کامروایی همه همراهان

تجربه ای که من  از نوشتن آرزوها و خواسته هام دارم این هست که بعد یک مدت از نوشتن آنهاو تجسم آنها دچار این مساله میشم:پس کی پس کجا و در ولقع به نبود آنها گیر میدم و نتیجه میشه استرس و نگرانی و دوری از خواسته ها

در واقع شیطان درون من مدام یادم میاره دیدی نشد؟دیدی نمیشه؟و اکثر اوقات هم تسلیم نجوای شیطان شده ام 

در عرض حدود یک ماهی که در این سایت هستم علیرغم سختی و  وسوسه های شیطان و نجواهای مدام او ا دامه داده ام  گاهی از یاس گریه ام میگیرد گاهی شرایط بیرونی مرا می ترساند و غم و اندوه مرا فرامیگیرد  و مدام‌مثل رگبار نجواهای درونی به من القا می کنند که تو عقب موندی همه بردند همه سود کردند همه ماشین دارند همه از تو جلو  زدند

تو عقب موندی تو نتونستی کاری کنی و…..ولی من مدام تکرار کردم و میکنم:

خدا برای من هم بهترینها را می خوااهد

خدا من را هم اندازه بقیه دوست دارد

من به او توکل کرده ام

او خدای بخشش و فراوانی ست

من‌ هم اندازه بقبه حق دارم در رفاه و آسایش باشم

خدا من را هم فراموش نکرده

خدا من را می بیند و  تلاشم را شاهد ست هر چند ضعیف و شکننده شده ام ولی او مرا می ییند

خدا حتمنا راههای بهتری برای من در نظر گرفته

خدا حتما هوای من و بچه هایم را دارد

در جود من هم حتما خلاقیت هست 

من هم می توانم کارهای ارزشمتد بکنم

و……

می دانم بالاخره جواب میدهد چون به او توکل کرده ام به او که مهربان ترین و بخشنده ترین ست