صبح از خواب بیدار میشی و اولین فکری که میاد سراغت اینه: «نکنه باز چاقتر شدم؟» من سالها با همین فکر زندگی کردم. هر بار که با رژیم چند کیلو کم میکردم، به جای خوشحالی، یه ترس دائمی همراهم بود که نکنه برگرده. و تقریباً همیشه هم برمیگشت. امروز میدونم نگرانی از چاقتر شدن خودش یکی از دلایل همین برگشتن بود.
شاید تو هم تمام تمرکزت رو گذاشتی روی اینکه چطور جلوی چاقتر شدن رو بگیری. رژیم سخت، ورزش طاقتفرسا و فشاری که هر روز برای نگه داشتن وزنت به خودت میاری، بخشی از زندگیت شده. و باز هم این سؤال توی ذهنته: «چرا با این همه تلاش، وزنم بیشتر میشه؟»
توی این مقاله از تجربهی خودم میگم که نگرانی چطور ما رو به سمت همون چیزی میکشه که ازش میترسیم، و چند تمرین ساده برای اینکه تمرکزت رو از ترس به خواستن ببری. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه میآموزیم:

😟 نگرانی از چاقتر شدن و قانون جذب
سال ۱۳۹۳ با قانون جذب آشنا شدم. سادهترین اصلش این بود: به هر چی توجه کنی، بیشتر وارد زندگیت میشه. ظرف یه سال تغییرهای بزرگی توی وضع مالی، رابطهها و کارم دیدم. بعد که همین نگاه رو به لاغری آوردم، با یه حقیقت تلخ روبهرو شدم: من سالها تمام توجهم روی چاقی بود.
نگرانی از چاقتر شدن یعنی ذهن دائم روی چیزی ایستاده که نمیخوای. «نباید چاقتر بشم»، «مبادا شکمم بزرگتر بشه»، «اگه وزنم بره بالا چی؟» همهی این جملهها، با اینکه ظاهراً علیه چاقیان، ذهن رو روی همون چاقی نگه میدارن.
شاید فکر کنی نگرانی فقط یه فکره و روی زندگیت اثری نداره. ولی فکرها روی رفتارها اثر میذارن. وقتی ذهن پر از ترس باشه، تصمیمهامون هم از ترس گرفته میشن؛ و تصمیمهای ترسیده معمولاً به همون جایی میرسن که ازش فرار میکنیم.
🔁 نگرانی چطور علت چاقتر شدن میشه؟
بذار این چرخه رو با تجربهی خودم نشونت بدم. تقریباً تمام روز به غذا فکر میکردم؛ صبحونهی فردا رو از شب قبل برنامهریزی میکردم و ساعت نه صبح منتظر چای و کیک بودم. وقتی رژیم میگرفتم، این فکرها کمتر نمیشد؛ بیشتر میشد. حالا فقط یه لایهی ترس هم بهشون اضافه شده بود: «این رو بخورم چاق میشم؟»
خیلی از غذاها رو چاقکننده میدونستم و باز هم میخوردمشون. در حالی که دوستهای لاغرم توی همون مهمونی بدون نگرانی غذا میخوردن و وقتی سیر میشدن، دست میکشیدن. اونها به چاق شدن فکر نمیکردن؛ من دائم بهش فکر میکردم. و نتیجه دقیقاً برعکس چیزی بود که انتظار داشتم.
😔 از نگرانی تا پرخوری
نگرانی یه حس ناخوشاینده و ذهن دنبال راهی برای آروم کردنش میگرده. برای من این راه همیشه غذا بود. بعد از یه شام سنگین، یا وقتی یکی از فامیل توی مهمونی حرفی دربارهی وزنم میزد، احساس گناه و ترس سراغم میومد و همین حس من رو به خوردن بیشتر میکشوند.
بعد از هر پرخوری قول میدادم «فردا به جبران امروز هیچی نمیخورم». ولی فردا یادم میرفت و ذهن چاقم میگفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» این چرخه با نگرانی شروع میشد، با خوردن ادامه پیدا میکرد و با نگرانی بیشتر تموم میشد.
⚖️ ترسی که بعد از رژیم میومد
عجیبترین بخش ماجرا این بود که حتی وقتی وزن کم میکردم، نگرانی تموم نمیشد. با چند کیلو کم کردن یه حس دروغین داشتم که انگار کاملاً لاغر شدم و همزمان ترس دائمی از برگشتن وزن. مادرم که خیاط بود، وقتی لباسهام بعد از رژیم گشاد میشد و ازش میخواستم تنگشون کنه، میگفت: «صبر کن ببینیم میمونی یا نه.»
این جمله دقیقاً همون چیزی بود که ذهن خودم هم میگفت. من منتظر برگشتن وزن بودم؛ و ذهنی که منتظر چیزیه، بالاخره پیداش میکنه. رژیمهام رو از حدود ۸۵ کیلو شروع کردم و با هر دور کم کردن و برگشتن، بیشتر از قبل چاق شدم، تا جایی که حدود ۳۳ سالگی به ۱۳۵ کیلو رسیدم.
🔄 تبدیل نگرانی به متناسب شدن
رهایی از نگرانی به این معنی نیست که هدفت رو فراموش کنی. یعنی جهت توجهت رو عوض کنی؛ به جای چیزی که نمیخوای، روی چیزی تمرکز کنی که میخوای. به جای «نباید چاقتر بشم»، بگی «دوست دارم سبکی رو تجربه کنم».
من همین کار رو با کلمهی «باید» کردم. «باید لاغر بشم» برای من معنای جنگیدن داشت و هر جنگی ترس خودش رو داره: ترس از شکست، ترس از برگشتن وزن، ترس از قضاوت. وقتی جاش رو با «دوست دارم … رو تجربه کنم» عوض کردم، ذهنم دیگه در حالت دفاع نبود؛ داشت به سمت یه خواسته حرکت میکرد.

💡 به جای نگرانی، به متناسب شدن فکر کن
نگرانی از چاقتر شدن مثل یه حلقهی معیوب عمل میکنه: هر چی بیشتر نگران باشی، بیشتر به خوردن پناه میبری و هر چی بیشتر بخوری، نگرانتر میشی. ولی این حلقه از یه نقطه قابل شکستنه: جایی که تصمیم میگیری به جای ترس، به تصویر خواستهات توجه کنی.
تمرکز بر احساس خوب به این معنی نیست که یهشبه متناسب میشی. ولی وقتی آرامش بیشتری داشته باشی، تصمیمهای بهتری میگیری. ذهنی که نمیترسه، لازم نیست به غذا پناه ببره. ذهنی که منتظر شکست نیست، با یه لغزش کل مسیر رو کنار نمیذاره.
من با همین تغییر نگاه، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. فرق این بار با همهی دفعههای قبل این بود که دیگه منتظر برگشتن وزن نبودم. هنوز هم گاهی لغزش دارم، ولی لغزش دیگه برام یه زنگ خطر ترسناک نیست؛ یه فرصته برای بهتر کردن تمرین.
🎯 تصمیمی که از ترس ساخته بشه، دووم نمیاره
تصمیمهای من برای لاغری همیشه از بیرون و از ترس میومد: یه حرف خجالتآور، یه مهمونی که نزدیک بود، ترس از نگاه دیگران. عدد بالاتر ترازو ناراحتم میکرد، ولی تصمیمی نمیساخت. و هر تصمیمی که از ترس ساخته میشد، با رفتن ترس تموم میشد.
وقتی به همسرم پیشنهاد ازدواج دادم، خانوادهاش شرط گذاشتن که کمی وزن کم کنم. با رژیم سخت و ورزش وزن کم کردم، ولی دو سه هفته بعد از اینکه موافقت کردن، وزنم برگشت؛ ولی دیگه خانوادهی همسرم راهی برای مخالفت کردن نداشتن😄. ترس از مخالفت اونها رفته بود و تصمیم من هم همراهش رفت.
🎉 نگرانی در مهمونیها و دورهمیها
یکی از جاهایی که نگرانی از چاقتر شدن به اوج میرسید، مهمونیها بود. حس میکردم همه دارن غذا خوردنم رو نگاه میکنن. قبل از رفتن به خودم قول میدادم کم بخورم و همین قول، تمام شب ذهنم رو درگیر غذا میکرد. هر لقمه رو با ترس برمیداشتم و آخر شب، معمولاً بیشتر از همیشه خورده بودم.
بهونههام هم آماده بود: «توی مهمونی حیفه رژیم بگیرم؛ امشب میخورم، از فردا.» یا «الان که با دوستام اومدم بیرون، نمیتونم برنامهام رو دنبال کنم.» این جملهها ظاهراً آرامش میدادن، ولی در واقع نگرانی رو فقط به فردا منتقل میکردن. فردا هم با یه عذاب وجدان تازه شروع میشد.
هنوز هم گاهی متوجه میشم توی جمع بیشتر از وقتی که تنهام غذا میخورم. ولی دیگه این رو با ترس و سرزنش نگاه نمیکنم. فقط متوجهش میشم و ازش یاد میگیرم. همین نگاه بدون ترس، باعث شده دورهمیها دیگه برام میدون جنگ نباشن.
🗣️ نگرانی از حرف دیگران
بخش زیادی از نگرانی ما از چاقتر شدن، در واقع نگرانی از حرف دیگرانه. مسخره شدنها، «نصیحتها» دربارهی وزنم و خرید لباسهایی که فقط سایز بزرگ و رنگ تیرهاش بهم میومد، باعث میشد با خودم عهد ببندم «باید لاغر بشم». ولی این عهد از ترس ساخته شده بود، نه از خواستن.
من یه مردم و میدونم حرف دیگران روی من کمتر از خانمها اثر میذاره. ولی خوندن و جواب دادن به پرسشهای هزاران نفر از اعضای سایت که بیشترشون خانم بودن، کمکم کرد نگاهشون رو بهتر بفهمم. یه جملهی کوچیک دربارهی وزن، میتونه بذر نگرانی باشه؛ و نگرانی، اگه بهش آب بدی، بزرگ میشه.
راهش این نیست که دیگران رو ساکت کنیم؛ اینه که تصمیم لاغریمون رو از حرف اونها جدا کنیم. وقتی دلیل تو برای متناسب شدن، خواستهی خودت باشه، حرف دیگران دیگه نمیتونه اون رو به ترس تبدیل کنه.
🔑 مسئولیت، پادزهر نگرانی
نگرانی وقتی بیشتر میشه که حس کنی کنترل ماجرا دست تو نیست. من سالها مقصرهای زیادی داشتم: غذاها، متابولیسم، ژنتیک. و وقتی مقصر بیرون از تو باشه، فقط میتونی نگران باشی که کی دوباره کارش رو میکنه.
اولین قدم من در مسیر لاغری با ذهن این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. از اون روز همهی اون مقصرها از فهرستم خط خوردن. عجیب بود، ولی همین پذیرش بخش زیادی از نگرانی رو از بین برد؛ چون حالا میدونستم تغییر دست خودمه و لازم نیست منتظر یه اتفاق بیرونی بمونم.
مسئولیت با سرزنش فرق داره. سرزنش نگرانی رو بیشتر میکنه، ولی مسئولیت بهت قدرت انتخاب میده. وقتی بدونی انتخاب با توئه، دیگه لازم نیست هر صبح با ترس از خواب بیدار بشی.

🌀 قانون جذب و لاغری
استفاده از قانون جذب برای لاغری فقط یه آرزوی خوشبینانه نیست؛ یه تغییر جهت آگاهانهست از ترس به خواستن. وقتی ذهن دائم روی ترس از چاقتر شدن متمرکز باشه، همهی تصمیمها، احساسها و رفتارها از همون ترس رنگ میگیرن.
ذهن «نه» رو نمیشنوه
وقتی به یه بچه بگی «به هیچ وجه به بستنی فکر نکن!»، اولین چیزی که میاد توی ذهنش بستنیه. ذهن ما هم همینطوره. وقتی مدام میگی «نمیخوام چاق بشم»، ذهنت روی «چاق شدن» تمرکز میکنه و تصویرش رو زنده نگه میداره.
برای همین جملههایی که با «نه» و «نباید» ساخته میشن، ما رو به جایی که میخوایم نمیرسونن. باید به ذهن یه تصویر مثبت داد که بتونه به سمتش حرکت کنه.
🧘 تمرینهایی برای رهایی از نگرانی از چاقتر شدن
اینها چند تمرین سادهان که بهت کمک میکنن نگاهت رو از ترس به اشتیاق ببری:
۱. تصویر مثبت از خودت بساز
چشمهات رو ببند و خودت رو در بدنی سبک و متناسب تصور کن. مهم نیست الان اون شکلی نیستی؛ مهم اینه که اون تصویر رو توی ذهنت نگه داری. تصور کن لباس مورد علاقهات رو پوشیدی و با سبکی راه میری. من سالها فقط رنگهای تیره میپوشیدم، در حالی که عاشق زرشکی و سبز بودم؛ تصویر من، پوشیدن همین رنگها بود. هر روز چند دقیقه این تصویرسازی رو تکرار کن.
۲. جملههات رو با حس بگو
جملهی مثبت فقط وقتی اثر داره که با حس گفته بشه، نه از سر عادت. جملههایی مثل «دوست دارم سبکی بدنم رو تجربه کنم» یا «دارم لاغر شدن رو یاد میگیرم» رو با آرامش تکرار کن؛ مثلاً قبل از خواب یا بعد از بیدار شدن. جملهای انتخاب کن که برات باورپذیر باشه، نه جملهای که ذهنت فوراً بهش بخنده.
۳. خودت رو سرزنش نکن
سرزنش فقط ترس رو بیشتر میکنه. امروز وقتی زیادهروی میکنم، به خودم عصبانی نمیشم و قول جبرانی نمیدم. قبول میکنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنشهام کار میکنم. هر بار خواستی خودت رو سرزنش کنی، یه جملهی جایگزین آماده داشته باش: «دارم یاد میگیرم و هر روز بهتر میشم.»
۴. مراقب گفتوگوی درونیت باش
با خودت مثل یه دوست حرف میزنی یا مثل یه منتقد بیرحم؟ جملههایی که توی خانواده میشنیدم، کمکم صدای درونی خودم شد؛ مثل «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم». اوایل مسیر، ذهنم مسخرهام میکرد و میگفت «تو لاغر بشو نیستی». جوابش رو اینطوری میدادم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد میگیرم.» این جواب، گفتوگوی درونیم رو از دعوا به یادگیری تبدیل کرد.
۵. فکر ترسناک رو با تصویر خواسته جایگزین کن
ذهنت مثل یه پروژکتوره؛ یا تصویر چاقتر شدن رو پخش میکنه یا تصویر تناسب رو. هر بار فکری مثل «نکنه باز چاقتر شم» اومد سراغت، لازم نیست باهاش بجنگی. فقط متوجهش شو و تصویر خواستهات رو جاش بذار؛ مثلاً «چه حس خوبی داره این لباس رو راحت بپوشم.»
🏁 جمعبندی: نگرانی، ترمز ذهنته
هر بار که نگران چاقتر شدن هستی، انگار پات رو روی ترمز گذاشتی. این نگرانی ذهنت رو خسته میکنه و تو رو در همون چرخهی ترس و خوردن نگه میداره. با تصویرسازی، جملههای باورپذیر و گفتوگوی مهربون با خودت، میتونی تمرکزت رو ببری روی سبک شدن و لذت بردن از مسیر.
اگه دوست داری تمرینهای ذهنی بیشتری یاد بگیری و برای کنترل اشتها و پرخوری همراهی داشته باشی، دورهی اصلاح پرخوری و اشتها در مغز برای همین ساخته شده.
✍️ تمرین: اگه نگران نبودم…
همونقدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و اینها رو بنویس:
- سه جملهای رو بنویس که وقتی نگران چاقتر شدنی، به خودت میگی.
- جلوی هر کدوم بنویس بعد از گفتنش معمولاً چه کاری میکنی.
- هر جمله رو به یه جملهی «دوست دارم … رو تجربه کنم» تبدیل کن.
- این جمله رو کامل کن: «اگه هیچ نگرانی از چاقتر شدن نداشتم، اون وقت…»
- یه تصویر از خواستهات انتخاب کن که هر بار ترس اومد، جاش بذاری.
📝 برام بنویس
نگرانی از چاقتر شدن چقدر از روزت رو میگیره؟ معمولاً با چه جملهای به ذهنت میاد؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، جملهی «اگه نگران نبودم، اون وقت…» رو هم کامل کن و بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنتهای شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
چرا نگرانی از چاقتر شدن باعث چاقی بیشتر میشه؟
چون ذهن رو روی چاقی نگه میداره و تصمیمها رو از ترس میسازه. نگرانی یه حس ناخوشاینده و خیلی از ما برای آروم کردنش به غذا پناه میبریم.
چطور از نگرانی از چاقتر شدن رها بشم؟
تمرکزت رو از چیزی که نمیخوای به چیزی که میخوای ببر. به جای «نباید چاق بشم» بگو «دوست دارم سبکی رو تجربه کنم» و تصویر خواستهات رو جایگزین فکرهای ترسناک کن.
قانون جذب چه ربطی به لاغری داره؟
قانون جذب میگه به هر چی توجه کنی، بیشتر وارد زندگیت میشه. وقتی توجهت دائم روی ترس از چاقی باشه، رفتارهات هم از همون ترس پیروی میکنن.
اگه بعد از کم کردن وزن بترسم برگرده چی؟
این ترس طبیعیه، ولی منتظر برگشتن وزن بودن خودش راه برگشت رو باز میکنه. لاغری ماندگار وقتی اتفاق میفته که تغییر از ذهن شروع بشه، نه فقط از رژیم.
امتیاز 4.71 از 31 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

نشان های دریافت شده
با سلام ودرود خدمت استاد عزیز وهمراهانگرامی
بعد از مدتی که در سایت بینظیر استاد هستم ودارم از مطالب این سایت استفاده میکنم .وقتی بر میگردم به عقب که چرا من این مقداری که الان دوسش ندارم رو به عنوان اضافه وزن زیاد کردم وروز به روز یا ماه به ماه یا سال به سال به جای اینکه با این همه ترفند های بیهوده ی ذهنی که داشتم .نه تنها کم نشد اضافه شد .با رژیم وبا کم خوری با روزه گرفتن .با ورزش در باشگاه در خانه در محل کار در پارک با دمنوش با رژیم گیاهخواری با وجود همه ی اینها از بیرون من هر سال اضافه شدم
همه وهمه به دلیل ترس از چاقی وچاقت. نشدن بود من روزی که بعد از دو تا بارداری رفتم باشگاه .کارت باشگاه الان دارم وزنم ۶۸ و۶۹ کیلوبوده ویه سایز عالی
با وجود دو تا بچه تقریبا پشت سر هم ولی متاسفانه دیدگاهم به خودم چاقی بود ومدام ومدام ترس از اینکه نکنه چاقتر بشم رو داشتم وهمین ترس منو رسونند تا الان .نمیدونم کدوم باور رو من باور کردم که به تکاپو افتادم برای وزن کم کردن الان از خدامه که .برسم به اون وزن
به خاطر اون عدم تایید خودم بود .خودم رو زشت وچاق میدیدم وبه دنبال این تفکر از غذاها ترسیدم از نون .از برنج.از چربی .از کره .از روغن .از کیک .از کلوچه .از فست فود. .از خامه .وحدتی رفته بودم تو گروه خامگیاهخواری وبا خودم میگفتم اگه میتونستم این رژیم رو انجام بدم الان هم لاغر میشدم هم پاکسازی میکردم میگفتم رژیم سالم یعنی فقط گیاه بخوری فقط روزه بگیری که هیچی از گلوت نره پایین که لاغر بشی وخلاصه این ذهن منفی بافم هر روز ودر هر مکانی برام سناریو میچید ومن هم که عافل بودم به حرفش گوش میدادم .
به جای اینکه بدن زیبا رو که خداوند در حد شگفتی به من داده رو بپذیرم همون ۴ کیلو اضافه رو با استدلال برا خودم حل کنم هیچ حس خوبی به بدنم نداشتم ودوست داشتم سریع برگرده به دوران مجردی ..خلاصه که با اون همه رعایت غذایی وترس از اینکه این غذا چاق کنندست وبه بچه هام هم میگفتم که رعایت کنید .نخورید ..ومیدیدم اونا مخفیانه میرن خامه وکره وپنیر خامه ایی میخرن ..
من هر روز از خودم دور ودور تر شدم از خود واقعیم که من بودنم زیباست چه با اضافه وزن چه متناسب .حسرت همکارانم رو میخوردم که سر کار اونا لباس سایز کم میپوشن ومن باید سایز بزرگ بخرم یه جور ضعف بود برام .در صورتی که همین الان از خیلیها خوشتیپ ترم حتی از لاغرها ی دور رو برم .تکرار این احساس بد ها پشت سر هم نتیجش شد اینی که هستم الانم با وجود این که تو سایتم خیلی اوقات منفی باف میاد سراقم میگه تو که هنوز همونی ..تو که تغییر نکردی .بیا لااقل یه فستینگ انجام بده تا زودترنتیجه بگیری ولی من گوش نمیدم دیگه …..
اگه من احساس چاقتر شدن نداشتم ….
لذت یه کافه رفتن با دخترم رو میبردم وچند برابر میشد
یه آب هویج بستنی تو یه روز گرم تابستون تو پارک کنار خونمون رو حس میکردم ..لدت پوشیدن لباس مورد علاقم رو با تمام وجود حس میکردم جدا از حرف دیگران ومردم پوشیدن لباسهای قشنگ توخونه ای .حس خوب پیاده روی آگاهانه غذا خوردن ..
ومن اینو هرروز میخام تصویر سازی کنم افکارم رو عوض کنم تا نتیجه عوض بشه مطمئنم که راهم درسته وبهش میرسم چون این راه رو خدا بهم نشون داده ولی ذهن هنوز قدرت داره تو منفی باف ولی من قدرت رو میخام خودم به دست بگیرم ..چون من از جنس همون آفریدگار م.همون خالق من میخام یه نقاشی جدید از خودم بکشم ..بر روی بوم زندگی
من از سایت تناسب فکری یاد میگیرم ونقاشی خوبی میشم واون موقع بهترین ها رو میکشم
خدایا ممنون ازت
استاد سپاس