صبح از خواب بیدار میشی و اولین فکری که میاد سراغت اینه: «نکنه باز چاقتر شدم؟» من سالها با همین فکر زندگی کردم. هر بار که با رژیم چند کیلو کم میکردم، به جای خوشحالی، یه ترس دائمی همراهم بود که نکنه برگرده. و تقریباً همیشه هم برمیگشت. امروز میدونم نگرانی از چاقتر شدن خودش یکی از دلایل همین برگشتن بود.
شاید تو هم تمام تمرکزت رو گذاشتی روی اینکه چطور جلوی چاقتر شدن رو بگیری. رژیم سخت، ورزش طاقتفرسا و فشاری که هر روز برای نگه داشتن وزنت به خودت میاری، بخشی از زندگیت شده. و باز هم این سؤال توی ذهنته: «چرا با این همه تلاش، وزنم بیشتر میشه؟»
توی این مقاله از تجربهی خودم میگم که نگرانی چطور ما رو به سمت همون چیزی میکشه که ازش میترسیم، و چند تمرین ساده برای اینکه تمرکزت رو از ترس به خواستن ببری. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه میآموزیم:

😟 نگرانی از چاقتر شدن و قانون جذب
سال ۱۳۹۳ با قانون جذب آشنا شدم. سادهترین اصلش این بود: به هر چی توجه کنی، بیشتر وارد زندگیت میشه. ظرف یه سال تغییرهای بزرگی توی وضع مالی، رابطهها و کارم دیدم. بعد که همین نگاه رو به لاغری آوردم، با یه حقیقت تلخ روبهرو شدم: من سالها تمام توجهم روی چاقی بود.
نگرانی از چاقتر شدن یعنی ذهن دائم روی چیزی ایستاده که نمیخوای. «نباید چاقتر بشم»، «مبادا شکمم بزرگتر بشه»، «اگه وزنم بره بالا چی؟» همهی این جملهها، با اینکه ظاهراً علیه چاقیان، ذهن رو روی همون چاقی نگه میدارن.
شاید فکر کنی نگرانی فقط یه فکره و روی زندگیت اثری نداره. ولی فکرها روی رفتارها اثر میذارن. وقتی ذهن پر از ترس باشه، تصمیمهامون هم از ترس گرفته میشن؛ و تصمیمهای ترسیده معمولاً به همون جایی میرسن که ازش فرار میکنیم.
🔁 نگرانی چطور علت چاقتر شدن میشه؟
بذار این چرخه رو با تجربهی خودم نشونت بدم. تقریباً تمام روز به غذا فکر میکردم؛ صبحونهی فردا رو از شب قبل برنامهریزی میکردم و ساعت نه صبح منتظر چای و کیک بودم. وقتی رژیم میگرفتم، این فکرها کمتر نمیشد؛ بیشتر میشد. حالا فقط یه لایهی ترس هم بهشون اضافه شده بود: «این رو بخورم چاق میشم؟»
خیلی از غذاها رو چاقکننده میدونستم و باز هم میخوردمشون. در حالی که دوستهای لاغرم توی همون مهمونی بدون نگرانی غذا میخوردن و وقتی سیر میشدن، دست میکشیدن. اونها به چاق شدن فکر نمیکردن؛ من دائم بهش فکر میکردم. و نتیجه دقیقاً برعکس چیزی بود که انتظار داشتم.
😔 از نگرانی تا پرخوری
نگرانی یه حس ناخوشاینده و ذهن دنبال راهی برای آروم کردنش میگرده. برای من این راه همیشه غذا بود. بعد از یه شام سنگین، یا وقتی یکی از فامیل توی مهمونی حرفی دربارهی وزنم میزد، احساس گناه و ترس سراغم میومد و همین حس من رو به خوردن بیشتر میکشوند.
بعد از هر پرخوری قول میدادم «فردا به جبران امروز هیچی نمیخورم». ولی فردا یادم میرفت و ذهن چاقم میگفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» این چرخه با نگرانی شروع میشد، با خوردن ادامه پیدا میکرد و با نگرانی بیشتر تموم میشد.
⚖️ ترسی که بعد از رژیم میومد
عجیبترین بخش ماجرا این بود که حتی وقتی وزن کم میکردم، نگرانی تموم نمیشد. با چند کیلو کم کردن یه حس دروغین داشتم که انگار کاملاً لاغر شدم و همزمان ترس دائمی از برگشتن وزن. مادرم که خیاط بود، وقتی لباسهام بعد از رژیم گشاد میشد و ازش میخواستم تنگشون کنه، میگفت: «صبر کن ببینیم میمونی یا نه.»
این جمله دقیقاً همون چیزی بود که ذهن خودم هم میگفت. من منتظر برگشتن وزن بودم؛ و ذهنی که منتظر چیزیه، بالاخره پیداش میکنه. رژیمهام رو از حدود ۸۵ کیلو شروع کردم و با هر دور کم کردن و برگشتن، بیشتر از قبل چاق شدم، تا جایی که حدود ۳۳ سالگی به ۱۳۵ کیلو رسیدم.
🔄 تبدیل نگرانی به متناسب شدن
رهایی از نگرانی به این معنی نیست که هدفت رو فراموش کنی. یعنی جهت توجهت رو عوض کنی؛ به جای چیزی که نمیخوای، روی چیزی تمرکز کنی که میخوای. به جای «نباید چاقتر بشم»، بگی «دوست دارم سبکی رو تجربه کنم».
من همین کار رو با کلمهی «باید» کردم. «باید لاغر بشم» برای من معنای جنگیدن داشت و هر جنگی ترس خودش رو داره: ترس از شکست، ترس از برگشتن وزن، ترس از قضاوت. وقتی جاش رو با «دوست دارم … رو تجربه کنم» عوض کردم، ذهنم دیگه در حالت دفاع نبود؛ داشت به سمت یه خواسته حرکت میکرد.

💡 به جای نگرانی، به متناسب شدن فکر کن
نگرانی از چاقتر شدن مثل یه حلقهی معیوب عمل میکنه: هر چی بیشتر نگران باشی، بیشتر به خوردن پناه میبری و هر چی بیشتر بخوری، نگرانتر میشی. ولی این حلقه از یه نقطه قابل شکستنه: جایی که تصمیم میگیری به جای ترس، به تصویر خواستهات توجه کنی.
تمرکز بر احساس خوب به این معنی نیست که یهشبه متناسب میشی. ولی وقتی آرامش بیشتری داشته باشی، تصمیمهای بهتری میگیری. ذهنی که نمیترسه، لازم نیست به غذا پناه ببره. ذهنی که منتظر شکست نیست، با یه لغزش کل مسیر رو کنار نمیذاره.
من با همین تغییر نگاه، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. فرق این بار با همهی دفعههای قبل این بود که دیگه منتظر برگشتن وزن نبودم. هنوز هم گاهی لغزش دارم، ولی لغزش دیگه برام یه زنگ خطر ترسناک نیست؛ یه فرصته برای بهتر کردن تمرین.
🎯 تصمیمی که از ترس ساخته بشه، دووم نمیاره
تصمیمهای من برای لاغری همیشه از بیرون و از ترس میومد: یه حرف خجالتآور، یه مهمونی که نزدیک بود، ترس از نگاه دیگران. عدد بالاتر ترازو ناراحتم میکرد، ولی تصمیمی نمیساخت. و هر تصمیمی که از ترس ساخته میشد، با رفتن ترس تموم میشد.
وقتی به همسرم پیشنهاد ازدواج دادم، خانوادهاش شرط گذاشتن که کمی وزن کم کنم. با رژیم سخت و ورزش وزن کم کردم، ولی دو سه هفته بعد از اینکه موافقت کردن، وزنم برگشت؛ ولی دیگه خانوادهی همسرم راهی برای مخالفت کردن نداشتن😄. ترس از مخالفت اونها رفته بود و تصمیم من هم همراهش رفت.
🎉 نگرانی در مهمونیها و دورهمیها
یکی از جاهایی که نگرانی از چاقتر شدن به اوج میرسید، مهمونیها بود. حس میکردم همه دارن غذا خوردنم رو نگاه میکنن. قبل از رفتن به خودم قول میدادم کم بخورم و همین قول، تمام شب ذهنم رو درگیر غذا میکرد. هر لقمه رو با ترس برمیداشتم و آخر شب، معمولاً بیشتر از همیشه خورده بودم.
بهونههام هم آماده بود: «توی مهمونی حیفه رژیم بگیرم؛ امشب میخورم، از فردا.» یا «الان که با دوستام اومدم بیرون، نمیتونم برنامهام رو دنبال کنم.» این جملهها ظاهراً آرامش میدادن، ولی در واقع نگرانی رو فقط به فردا منتقل میکردن. فردا هم با یه عذاب وجدان تازه شروع میشد.
هنوز هم گاهی متوجه میشم توی جمع بیشتر از وقتی که تنهام غذا میخورم. ولی دیگه این رو با ترس و سرزنش نگاه نمیکنم. فقط متوجهش میشم و ازش یاد میگیرم. همین نگاه بدون ترس، باعث شده دورهمیها دیگه برام میدون جنگ نباشن.
🗣️ نگرانی از حرف دیگران
بخش زیادی از نگرانی ما از چاقتر شدن، در واقع نگرانی از حرف دیگرانه. مسخره شدنها، «نصیحتها» دربارهی وزنم و خرید لباسهایی که فقط سایز بزرگ و رنگ تیرهاش بهم میومد، باعث میشد با خودم عهد ببندم «باید لاغر بشم». ولی این عهد از ترس ساخته شده بود، نه از خواستن.
من یه مردم و میدونم حرف دیگران روی من کمتر از خانمها اثر میذاره. ولی خوندن و جواب دادن به پرسشهای هزاران نفر از اعضای سایت که بیشترشون خانم بودن، کمکم کرد نگاهشون رو بهتر بفهمم. یه جملهی کوچیک دربارهی وزن، میتونه بذر نگرانی باشه؛ و نگرانی، اگه بهش آب بدی، بزرگ میشه.
راهش این نیست که دیگران رو ساکت کنیم؛ اینه که تصمیم لاغریمون رو از حرف اونها جدا کنیم. وقتی دلیل تو برای متناسب شدن، خواستهی خودت باشه، حرف دیگران دیگه نمیتونه اون رو به ترس تبدیل کنه.
🔑 مسئولیت، پادزهر نگرانی
نگرانی وقتی بیشتر میشه که حس کنی کنترل ماجرا دست تو نیست. من سالها مقصرهای زیادی داشتم: غذاها، متابولیسم، ژنتیک. و وقتی مقصر بیرون از تو باشه، فقط میتونی نگران باشی که کی دوباره کارش رو میکنه.
اولین قدم من در مسیر لاغری با ذهن این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. از اون روز همهی اون مقصرها از فهرستم خط خوردن. عجیب بود، ولی همین پذیرش بخش زیادی از نگرانی رو از بین برد؛ چون حالا میدونستم تغییر دست خودمه و لازم نیست منتظر یه اتفاق بیرونی بمونم.
مسئولیت با سرزنش فرق داره. سرزنش نگرانی رو بیشتر میکنه، ولی مسئولیت بهت قدرت انتخاب میده. وقتی بدونی انتخاب با توئه، دیگه لازم نیست هر صبح با ترس از خواب بیدار بشی.

🌀 قانون جذب و لاغری
استفاده از قانون جذب برای لاغری فقط یه آرزوی خوشبینانه نیست؛ یه تغییر جهت آگاهانهست از ترس به خواستن. وقتی ذهن دائم روی ترس از چاقتر شدن متمرکز باشه، همهی تصمیمها، احساسها و رفتارها از همون ترس رنگ میگیرن.
ذهن «نه» رو نمیشنوه
وقتی به یه بچه بگی «به هیچ وجه به بستنی فکر نکن!»، اولین چیزی که میاد توی ذهنش بستنیه. ذهن ما هم همینطوره. وقتی مدام میگی «نمیخوام چاق بشم»، ذهنت روی «چاق شدن» تمرکز میکنه و تصویرش رو زنده نگه میداره.
برای همین جملههایی که با «نه» و «نباید» ساخته میشن، ما رو به جایی که میخوایم نمیرسونن. باید به ذهن یه تصویر مثبت داد که بتونه به سمتش حرکت کنه.
🧘 تمرینهایی برای رهایی از نگرانی از چاقتر شدن
اینها چند تمرین سادهان که بهت کمک میکنن نگاهت رو از ترس به اشتیاق ببری:
۱. تصویر مثبت از خودت بساز
چشمهات رو ببند و خودت رو در بدنی سبک و متناسب تصور کن. مهم نیست الان اون شکلی نیستی؛ مهم اینه که اون تصویر رو توی ذهنت نگه داری. تصور کن لباس مورد علاقهات رو پوشیدی و با سبکی راه میری. من سالها فقط رنگهای تیره میپوشیدم، در حالی که عاشق زرشکی و سبز بودم؛ تصویر من، پوشیدن همین رنگها بود. هر روز چند دقیقه این تصویرسازی رو تکرار کن.
۲. جملههات رو با حس بگو
جملهی مثبت فقط وقتی اثر داره که با حس گفته بشه، نه از سر عادت. جملههایی مثل «دوست دارم سبکی بدنم رو تجربه کنم» یا «دارم لاغر شدن رو یاد میگیرم» رو با آرامش تکرار کن؛ مثلاً قبل از خواب یا بعد از بیدار شدن. جملهای انتخاب کن که برات باورپذیر باشه، نه جملهای که ذهنت فوراً بهش بخنده.
۳. خودت رو سرزنش نکن
سرزنش فقط ترس رو بیشتر میکنه. امروز وقتی زیادهروی میکنم، به خودم عصبانی نمیشم و قول جبرانی نمیدم. قبول میکنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنشهام کار میکنم. هر بار خواستی خودت رو سرزنش کنی، یه جملهی جایگزین آماده داشته باش: «دارم یاد میگیرم و هر روز بهتر میشم.»
۴. مراقب گفتوگوی درونیت باش
با خودت مثل یه دوست حرف میزنی یا مثل یه منتقد بیرحم؟ جملههایی که توی خانواده میشنیدم، کمکم صدای درونی خودم شد؛ مثل «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم». اوایل مسیر، ذهنم مسخرهام میکرد و میگفت «تو لاغر بشو نیستی». جوابش رو اینطوری میدادم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد میگیرم.» این جواب، گفتوگوی درونیم رو از دعوا به یادگیری تبدیل کرد.
۵. فکر ترسناک رو با تصویر خواسته جایگزین کن
ذهنت مثل یه پروژکتوره؛ یا تصویر چاقتر شدن رو پخش میکنه یا تصویر تناسب رو. هر بار فکری مثل «نکنه باز چاقتر شم» اومد سراغت، لازم نیست باهاش بجنگی. فقط متوجهش شو و تصویر خواستهات رو جاش بذار؛ مثلاً «چه حس خوبی داره این لباس رو راحت بپوشم.»
🏁 جمعبندی: نگرانی، ترمز ذهنته
هر بار که نگران چاقتر شدن هستی، انگار پات رو روی ترمز گذاشتی. این نگرانی ذهنت رو خسته میکنه و تو رو در همون چرخهی ترس و خوردن نگه میداره. با تصویرسازی، جملههای باورپذیر و گفتوگوی مهربون با خودت، میتونی تمرکزت رو ببری روی سبک شدن و لذت بردن از مسیر.
اگه دوست داری تمرینهای ذهنی بیشتری یاد بگیری و برای کنترل اشتها و پرخوری همراهی داشته باشی، دورهی اصلاح پرخوری و اشتها در مغز برای همین ساخته شده.
✍️ تمرین: اگه نگران نبودم…
همونقدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و اینها رو بنویس:
- سه جملهای رو بنویس که وقتی نگران چاقتر شدنی، به خودت میگی.
- جلوی هر کدوم بنویس بعد از گفتنش معمولاً چه کاری میکنی.
- هر جمله رو به یه جملهی «دوست دارم … رو تجربه کنم» تبدیل کن.
- این جمله رو کامل کن: «اگه هیچ نگرانی از چاقتر شدن نداشتم، اون وقت…»
- یه تصویر از خواستهات انتخاب کن که هر بار ترس اومد، جاش بذاری.
📝 برام بنویس
نگرانی از چاقتر شدن چقدر از روزت رو میگیره؟ معمولاً با چه جملهای به ذهنت میاد؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، جملهی «اگه نگران نبودم، اون وقت…» رو هم کامل کن و بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنتهای شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
چرا نگرانی از چاقتر شدن باعث چاقی بیشتر میشه؟
چون ذهن رو روی چاقی نگه میداره و تصمیمها رو از ترس میسازه. نگرانی یه حس ناخوشاینده و خیلی از ما برای آروم کردنش به غذا پناه میبریم.
چطور از نگرانی از چاقتر شدن رها بشم؟
تمرکزت رو از چیزی که نمیخوای به چیزی که میخوای ببر. به جای «نباید چاق بشم» بگو «دوست دارم سبکی رو تجربه کنم» و تصویر خواستهات رو جایگزین فکرهای ترسناک کن.
قانون جذب چه ربطی به لاغری داره؟
قانون جذب میگه به هر چی توجه کنی، بیشتر وارد زندگیت میشه. وقتی توجهت دائم روی ترس از چاقی باشه، رفتارهات هم از همون ترس پیروی میکنن.
اگه بعد از کم کردن وزن بترسم برگرده چی؟
این ترس طبیعیه، ولی منتظر برگشتن وزن بودن خودش راه برگشت رو باز میکنه. لاغری ماندگار وقتی اتفاق میفته که تغییر از ذهن شروع بشه، نه فقط از رژیم.
امتیاز 4.71 از 31 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

نشان های دریافت شده
به نام خدا
سلام خدمت استاد گرامی و دوستان همراهم.
اگه نگرانی از چاق تر شدن نداشتم ، اون وقت
این سوال برای من به بعد از آشنایی با سایت و قبلش جواب داده میشه .
قبلا فکر می کردم تمام زندگی من مربوط به اینه که چاق نباشم و چاق تر نشم .
هر شکستی و هر مشکلی توی زندگی من ،مقصر چاقی بود و همیشه فکر می کردم اگه چاق نبودم چه ها که نمی کردم .
صبح زود پا میشدم ،نماز بهتر می خوندم و خدا منو بیشتر دوست داشت .
رفتارم بهتر بود .با کلاس تر بودم .
بیشتر مورد تایید بودم .خوش تیپ تر بودم .
همیشه خونمون تمیز بود .خوشحال بودم.
مورد تحسین همگان بودم .زندگی کلا شیرین می شد و هیچ مشکلی نداشتم .
چاقی و چاق تر شدن هر روز تمام ذهن و افکارم رو درگیر خودش کرده بود و فکر می کردم باید از این مرحله رد شم تا بتونم زندگیمو بهتر کنم .
تا بتونم اصلا انسان تر باشم .
تا انگار همه چی بهشت باشه برای من .
بارها و بارها تلاش کردم ،متناسب شدم ولی موندگار نشد .
تا زمانی که تلاش می کردم حالم کمی بهتر می شد ولی دنیا تغییری نمی کرد .
زندگی همونی بود که بود .
من گفتم نه باید لاغر بمونم و از اینهمه تشویش و نگرانی و اینهمه فکر درباره خوردن راحت بشم که هیچ وقت این نشد که نشد و بعد از هر بار لاغری دوباره برمی گشتم سرجام و دوباره دنیا برام خراب تر از قبل بود .
وقتی اومدم اینجا یاد گرفتم که چاقی من ربطی به هیچ چیز در این دنیا نداره و من می تونم دنیامو تغییر بدم و اون تنها با تغییر نگرش هام بود .
چاقی اصلا از همه چی جدا بود .
درسته چاقی باعث شده بود به خیلی از آرزوهام نرسم ولی تموم زندگیم نبود .
اونم یک نگرش بود و یک رفتار غلط که من باید اونم مثل چیزهای دیگه ی زندگیم با تغییر نگرشم تغییرش بدم .
چاقی چیزی نبود که من به تمام زشتی ها و بدی ها ربطش بدم و با نبودش بهشت رو تجربه کنم .
الان چاقی برای من فقط خودشه نه چیز دیگه .
الان میدونم اگه بتونم به چاق تر نشدن فکر کنم ،می تونم هر روز تجسم تناسب زیباتری داشته باشم و با تجسم شیرین روزانه رفتار و عملکردم خیلی بهتر میشه .
حال دلم خوش میشه ،خودمو بیشتر دوست دارم ،بیشتر به خودم می رسم .
خودم با غذاها اذیت نمی کنم .
حالم خوش خوش خوش بود .
مثل همین الان .
باید بگم تجربه ی شیرین تجسم رو از دوره ی ورود به ذهن ناخودآگاه چشیدم و هر روز انجامش می دادم تا یک زمانی همه چی عالی بود و تمام رفتارهام به مراتب بهتر شدن تا جایی که با یک بهم ریختگی و رفتارهای اشتباه غذایی ،دوباره ترس از چاق تر شدن اومد سراغم و همش خودم رو چاق میدیدم و الان دوباره شروع می کنم .
درسته الان دیگه به اون آسونی نمی تونم تجسم کنم .
ولی یک جمله ی با ارزش از شما استاد گرامیم یاد دارم و هر روز به خودم یادآوری می کنم که هر چیزی رو در این جهان تکرار کنی و ادامه بدی ، اون کار رو به گسترش میره و بهتر میشه .
من بازم دوباره می تونم این تجسم رو روز به روز بهتر انجام بدم .
الان فهمیدم یکی از موانع تناسب ، ترس از چاق ترشدن هست و این ترس با تجسم تصاویر لاغری رفع میشه .
بی نهایت باارزش و گرانبها بود .
بسیار سپاسگزارم از یادآوری روزهای شیرین و آموزش های ناب .
در پناه حق باشید