استفاده از قوانین در عمل (قسمت پنجم)

قسمت ۵

امروز وقتی فایل رو گوش می‌دادم، حس کردم دوباره دارم خودِ واقعیمو می‌بینم.اون بخشی که گفت «۳۵ سال چشم دوختن به بقیه»، یه لحظه انگار زمان ایستاد…انگار صدای ذهن خودمو شنیدم که سال‌ها فقط منتظر تأیید بقیه بوده.منتظر اینکه یکی بگه «آفرین، تو خوبی»، تا من تازه حس کنم دارم درست پیش می‌رم.ولی امروز یه چیزی تو دلم گفت: بسّه… دیگه نمی‌خوام زندگی‌مو با نگاه بقیه تنظیم کنم.

هرچقدر هم از قانونا بدونم، تا وقتی عمل نکنم، هیچ‌چیز عوض نمی‌شه.این جمله خیلی نشست تو دلم. چون دقیقاً مشکل من همینه.همه چی رو می‌دونم… می‌فهمم… حتی بلدم تکرارش کنم، ولی وقتِ عمل که می‌رسه، جا می‌زنم.نه از تنبلی، از ترس. از اینکه خسته شدم انقدر با خودم جنگیدم و نرسیدم. دویدم و نرسیدم.ولی همین خستگی، خودش بزرگ‌ترین دلیله که هنوز سر جای قبلم.

وقتی گفت «من هنوزم دارم یاد می‌گیرم»، حس کردم یه بار سنگین از دوشم برداشته شد.آره، منم هنوز دارم یاد می‌گیرم. هنوز دارم می‌فهمم چطور باید با خودم مهربون باشم.چطور باید هر روز یه ذره بهتر از دیروز باشم، نه کامل، فقط یه ذره.تا حالا فکر می‌کردم باید همه چی یه‌هو درست بشه،اما دارم می‌فهمم قانونا یه مسیرن، نه یه دکمه‌ی سریع‌السیر. 

خیلی وقتا خودمو باور نکردم.همیشه یه گوشه‌ی ذهنم می‌گفت «تو نمی‌تونی، تو فرق داری، تو عقب موندی»…ولی الان دارم یاد می‌گیرم همون صدا رو آروم کنم.بهش بگم: «می‌دونم می‌ترسی، اما من ادامه می‌دم.»

هر روز دارم یاد می‌گیرم قوانین ذهنمو زندگی کنم،نه فقط بنویسمشون، نه فقط گوش بدم،بلکه باهاشون نفس بکشم.باورشون کنم، حتی وقتی هنوز نتیجه‌ای ندیدم.

و شاید مهم‌ترین چیزی که از این جلسه گرفتم این بود:من لازم نیست منتظر یه نشونه از بیرون باشم که بفهمم درستم.نشونه‌ی واقعی توی دلمه… همون حسِ آرامی که می‌گه «ادامه بده».

امروز صبح وقتی بیدار شدم، هنوز حرف‌های دیشب توی ذهنم بود.اون جمله «قانون‌ها رو زندگی کن، نه فقط بدونشون» هی توی گوشم می‌چرخید.با خودم گفتم یعنی واقعاً دارم زندگی‌شون می‌کنم؟یا فقط دارم اداشونو درمیارم چون می‌ترسم یه روز از مسیر جا بمونم؟

رفتم جلوی آینه، یه لحظه خودمو نگاه کردم…دیدم هنوزم دنبال تأییدم، فقط شکلش فرق کرده.قبلاً از بقیه می‌خواستم، حالا از خودِ استاد، از نشونه‌ها، از نتیجه.انگار همیشه باید یه «چیزی» بیرون از من بگه درست پیش رفتی.ولی اون لحظه فهمیدم قانون یعنی همین که وقتی حتی هیچ نشونه‌ای نیست،بازم ادامه بدم، چون ایمان دارم.

یه حس آرومی توی سینه‌م پیچید.حس اینکه من دارم یاد می‌گیرم خودم تکیه‌گاهم باشم.دیگه دنبال معجزه‌ی یه شبه نیستم.می‌خوام خودِ مسیر برام معجزه باشه.

وقتی گفته شد «۳۵ سال چشم دوختن به بقیه»،فکر کردم اگه بخوام سال‌های بعدو هم همین‌طوری بگذرونم چی؟بازم مقایسه، باز هم تأیید، باز هم ترس از اشتباه…نه، دیگه نمی‌خوام.می‌خوام زندگی‌مو همون‌جوری که هست، با قانون‌های خودم بسازم.بدون عجله، بدون ترس، فقط با ایمان و عمل.

از امروز تصمیم گرفتم هر کاری می‌کنم، حتی کوچیک،یه ذره از اون چیزی باشه که می‌خوام بشم.مثلاً وقتی غذا می‌خورم، یادم باشه دارم بدنمو پر از عشق می‌کنم،وقتی راه می‌رم، بدونم دارم سبک‌تر می‌شم،وقتی لبخند می‌زنم، در واقع دارم ذهنمو تمرین می‌دم برای باورهای خوب‌تر.

دیگه برام فقط شنیدن قانونا کافی نیست.می‌خوام توی خونم برن، توی رفتارم، توی نگاهم.می‌خوام هر روز یه ذره بیشتر از دیروز، اون آدمی باشم که ذهنش با خدا، با آرامش، با یقین یکی شده.

و اگه یه روز دوباره شک کردم، یادم باشه…تغییر یعنی همین. یعنی شک کنی، اما بمونی.بترسی، اما ادامه بدی.و هر بار که ادامه دادی، یه قدم نزدیک‌تر بشی به اون خودِ مطمئن و آروم درونت.

 چقدر از زندگیم رو صرف جنگیدن با خودم کردم.هر بار یه بخش از من می‌خواست رشد کنه،یه بخش دیگه‌م می‌گفت: «صبر کن، هنوز آماده نیستی، هنوز مطمئن نیستی.»ولی حالا دارم می‌فهمم هیچ‌وقت لحظه‌ی «آمادگی کامل» نمی‌رسه.فقط باید شروع کنی… با ترس، با تردید، ولی شروع کنی.وقتی ذهنم می‌خواد بگه «بازم دیر شد، بازم خراب کردی»،به جاش یه لحظه وایمیستم و می‌گم: «نه، این بار فرق داره، من دارم آگاهانه انتخاب می‌کنم.»یه حس عجیبی داره… انگار یه ذره قدرت از اون صدای منفی پس می‌گیرم.

و یه چیز دیگه… دارم یاد می‌گیرم به خودم اجازه بدم اشتباه کنم.قبلاً هر اشتباه کوچیکی باعث می‌شد همه‌ی مسیر رو ول کنم.ولی حالا می‌گم: «عیبی نداره، قانون هنوز سر جاشه، من فقط یه قدم کج برداشتم.»و این جمله برام مثل آغوشه… چون اجازه می‌ده نفس بکشم،بدون قضاوت، بدون سرزنش.بلدی، می‌فهمی، فقط باید زندگی‌اش کنی.نه با اجبار، با عشق.با این باور که هر قدم کوچیک، یه بخش از اون معجزه‌ی بزرگه.

الان نشستم کنار پنجره و دارم به خودم گوش می‌دم.به اون صدای آرومی که تازه داره از لابه‌لای شلوغی ذهنم شنیده می‌شه.همون صدایی که می‌گه: «دیدی تونستی؟ حتی اگه هنوز کامل نیستی، تو شروع کردی.»

یه حس رضایتی دارم، نه از نتیجه، از مسیر.انگار برای اولین بار، خودِ مسیر داره منو سیر می‌کنه.دیگه اون عطش همیشگی برای «زودتر رسیدن» کم‌تر شده.حالا فقط دلم می‌خواد درست‌تر قدم بردارم، نه سریع‌تر.

فکر می‌کنم معنای واقعی استفاده از قوانین همینه…اینکه بذاری برن توی رگ‌هات،نه اینکه فقط توی دفترت بمونن.اینکه ذره‌ذره بهشون اجازه بدی درونت شکل بگیرن،تا کم‌کم بشی خودِ اون قانون، نه فقط شنونده‌ش.

الان که دارم می‌نویسم، یه لبخند بی‌دلیل رو لبمه.چون می‌دونم امروز یه قدم جلوتر از دیروزم.نه چون اتفاق خاصی افتاد،بلکه چون دیگه با خودم نجنگیدم.

و همونجاست که زندگی شروع می‌شه.همون‌جا که از «دانستن» به «بودن» می‌رسی.و من دارم کم‌کم به اون بودن نزدیک می‌شم…آروم، با اطمینان، با عشقی که از درونم می‌جوشه.

شاید هنوز مسیر طولانیه،اما یه چیزی تو دلم روشنه…یه نوری که می‌گه: «تو توی مسیر درستی. ادامه بده.»

 یه حس عمیق از آرامش توی وجودم هست.نه از اینکه همه چیز کامل شده، نه از اینکه همه‌ی قوانینو اجرا کردم،بلکه از اینکه دیگه نمی‌ترسم، دیگه خودمو سرزنش نمی‌کنم،بلکه  با خودم مهربونم، دارم یاد می‌گیرم قانون‌ها رو زندگی کنم،نه فقط بدونم.

فهمیدم تغییر واقعی از همون لحظه‌های ساده شروع می‌شه…از وقتی که به خودت می‌گی: «امروز یه قدم برداشتم، بس!»از وقتی که با ترست روبرو می‌شی، نه اینکه فرار کنی.از وقتی که می‌ذاری نور باورها توی دل و ذهنت جاری بشه،حتی وقتی نتیجه هنوز معلوم نیست.

و حالا، آخر شب، با یه لبخند نرم به خودم نگاه می‌کنم.می‌دونم مسیر طولانیه، ولی حس می‌کنم درونم سبک‌تره،قوی‌تره، آرام‌تره.و این خودش بزرگ‌ترین جایزه‌ست…که بدونم هر روز، حتی با قدم‌های کوچک،به خودِ واقعی‌ام نزدیک‌تر می‌شم،به اون کسی که دوست دارم باشه.

امشب با همین حس می‌خوابم:امیدوار، آرام، و آماده برای فردایی که پر از امید و باور خواهد بود.