تحقق آرزوها با قدرت ذهن (گام ۱۶)

🌺 به نام خداوند بخشنده و مهربان 🌺

🌿 بزرگترین مانعی که جلوی رسیدن ما به خواسته هامون میشه چیزیه که از همون اول توی ذهنمون درباره خودمون و زندگی باور کردیم.🌿

🌺 سلام و درود خدمت استاد عزیز و دوستان خوبم 

فایل امروز رو که گوش میکردم، مدام به باورهایی فکر میکردم که از بچگی توی ذهنمون شکل گرفته و حتی متوجه نبودیم چقدر روی انتخاب‌ها و خواسته‌هامون تاثیر گذاشته. به نظرم یکی از مهمترین چیزهایی که این درس برای من روشن کرد، این بود که ما خیلی وقت‌ها قبل از اینکه بخوایم برای رسیدن به چیزی تلاش کنیم، خودمون توی ذهنمون تصمیم گرفتیم که نمیشه و امکان نداره.

من خودم سال‌ها همین طوری فکر میکردم. مثلا وقتی دلم میخواست یه خونه خیلی قشنگ و لوکس داشته باشم، حتی نمیتونستم درست و حسابی تصورش کنم. سریع شرایط زندگی خودم رو میاوردم جلوی چشمم. حقوق کارمندی، بدهی‌ها، وام‌ها و قسط‌ها. بعد به خودم میگفتم مگه میشه با این شرایط همچین خونه‌ای داشت. مگه آدم با این درآمد و این همه گرفتاری میتونه به همچین چیزی برسه. حتی وقتی میخواستم به داشتن یه خونه بهتر فکر کنم، ذهنم همون اول محدودم میکرد به اینکه باید وام بگیریم، کلی قسط بدیم و چندین سال سختی بکشیم تا شاید یه روزی بتونیم صاحب اون خونه بشیم، حتی رویاهام رو هم با شرایط خودمون تجسم میکردم. انگار اجازه نداشتیم چیزی رو بخوایم که از وضعیت فعلیمون بزرگتر باشه. اگر هم یه وقت خواسته‌ای توی ذهنمون شکل میگرفت، خیلی زود خودمون جوابش رو میدادیم و میگفتیم بیخیال، این چیزها به ما نیومده.

یه بخش دیگه از این درس من رو برد به دوران بچگیم. یادمه وقتی کوچیک بودم از مادرم میپرسیدم چرا خدا به بعضی آدم‌ها که از نظر ما آدم‌های خوبی نیستن ثروت میده، ولی به ما که فکر میکنیم آدم‌های خوبی هستیم نمیده. جواب‌هایی که میشنیدم ،خدا به آدم‌های ظالم ثروت میده که سرشون رو بالا نگیرن چون نفسشون بو میده ولی ما چون نداریم و آدم‌های خوبی هستیم، دلمون پاکه و خدا دوستمون داره هی صدای ما رو بشنوه.

حتی درباره دعا کردن هم این باور رو به خوردمون داده بودن که نباید برای خودمون چیزی بخوایم. همیشه میگفتن اول برای دیگران دعا کن، برای خودت چیزی نخواه، چون خودخواهیه. کم کم این فکر توی ذهنم شکل گرفته بود که انگار اگر من از خدا چیزی برای خودم بخوام، کار درستی نکردم. انگار خواستن نعمت و امکانات بیشتر یعنی آدم خودخواهیم و یا شاید خدا از آدم ناراحت بشه و بلا سرمون نازل کنه.

من فکر میکنم این باورها فقط باعث نمیشن که از ثروت بترسیم، بلکه باعث میشن حتی از خواستن هم خجالت بکشیم. یعنی قبل از اینکه چیزی رو از خدا بخوایم، هزار تا دلیل برای نخواستنش پیدا میکنیم. بعد هم اسمش رو میذاریم قانع بودن یا واقع‌بینی، در صورتی که شاید خیلی وقت‌ها فقط داریم محدودیت‌های ذهنی خودمون رو تکرار میکنیم.

از وقتی با آموزش‌های سایت آشنا شدم و مخصوصا فایل‌های زندگی با طعم خدا رو گوش کردم، نگاهم به این موضوع تغییر کرد. یاد گرفتم که فراوانی خداوند محدود به یه تعداد آدم خاص نیست و قرار نیست نعمت‌های دنیا فقط سهم بعضی‌ها باشه. این موضوع برای من خیلی مهم بود، چون تا قبل از اون ناخودآگاه فکر میکردم بعضی خواسته‌ها برای آدم‌هایی مثل من نیست.

یه چیزی که در زندگی خودم تجربه کردم اینه که خواسته‌هایی که با تمام وجودم میخواستم و ته دلم باور داشتم که میتونم بهشون برسم، بالاخره وارد زندگیم شدن. شاید مسیرش دقیقا اون چیزی نبود که از اول تصور میکردم، شاید حتی نمیدونستم چطوری قراره اتفاق بیفته، ولی وقتی به گذشته نگاه میکنم میبینم بعضی از چیزهایی که یه روزی برام دور از ذهن بودن، امروز بخشی از زندگی من شدن.

مثلا همون خونه‌ای که گفتم. یه زمانی فکر میکردم تنها راه داشتن خونه بهتر اینه که سال‌ها وام بگیریم و قسط بدیم و کلی سختی بکشیم. حتی تصور یه خونه خیلی خوب هم برام سخت بود. اما در نهایت همون خواسته‌ای که داشتم، با شرایطی که شاید اصلا فکرش رو نمیکردم، وارد زندگیم شد. این تجربه برای من خیلی ارزشمند بود، چون فهمیدم لازم نیست از همین امروز تمام مسیر رسیدن به خواسته‌هامون رو بدونیم. خیلی وقت‌ها ما فقط شرایط فعلی رو میبینیم و فکر میکنیم آینده هم باید دقیقا ادامه همین شرایط باشه.

یه نکته دیگه هم که از حرف‌های استاد برام پررنگ شد، این بود که نباید خودمون رو با گذشته و شرایط فعلیمون تعریف کنیم. اینکه امروز حقوق کارمندی داریم، بدهی داریم یا امکاناتمون محدوده، به این معنی نیست که همیشه باید همین شرایط رو تجربه کنیم. من قبلا وقتی به خواسته‌ای فکر میکردم، اولین چیزی که به ذهنم میرسید این بود که پولش رو از کجا بیارم. چطوری میتونم بخرمش. چقدر باید قسط بدم. بعد چون جواب روشنی برای این سوال‌ها نداشتم، همون اول خواسته رو کنار میذاشتم.

اما الان دارم یاد میگیرم که اول اجازه بدم خواسته‌ام در ذهنم شکل بگیره. قرار نیست همون لحظه همه راه‌ها و جزئیاتش رو بدونم. قرار نیست چون امروز نمیدونم چطور به چیزی میرسم، پس نتیجه بگیرم که هیچ وقت بهش نمیرسم. شاید همین طرز فکر یکی از مهمترین چیزهایی بوده که سال‌ها جلوی من رو گرفته.

به نظرم تغییر نگرش فقط این نیست که چند تا جمله مثبت تکرار کنیم یا هر روز به خواسته‌هامون فکر کنیم. مهم اینه که ببینیم در عمق ذهنمون درباره خداوند، خودمون و زندگی چه باوری داریم. چون ممکنه از یه طرف بگیم من به فراوانی ایمان دارم، ولی از طرف دیگه وقتی یه خواسته بزرگ به ذهنمون میرسه، فوری بگیم نه، نمیشه، ما که نمیتونیم، این چیزها برای آدم‌های پولداره. اینجا معلوم میشه هنوز یه باور قدیمی داره از درون روی تصمیم‌هامون تاثیر میذاره.

من خودم دوست دارم بیشتر روی همین موضوع کار کنم. اینکه وقتی خواسته‌ای در ذهنم شکل میگیره، به جای اینکه سریع با شرایط فعلیم مقایسه‌اش کنم، بهش فرصت بدم. از خدا بیشتر بخوام و خودم رو از قبل محروم نکنم. چون وقتی فکر میکنم میبینم ما گاهی حتی فرصت تجربه کردن خیلی از نعمت‌ها رو از خودمون میگیریم، فقط به این دلیل که از قبل باور کردیم نمیشه بهشون رسید.

 دیگه نمیخوام داشتن ثروت و امکانات رو در مقابل خوب بودن و آرامش قرار بدم. چرا نتونیم هم زندگی راحت‌تری داشته باشیم، هم از داشته‌هامون لذت ببریم، هم به دیگران کمک کنیم و هم آدم خوبی باشیم. چرا فکر کنیم برای اینکه آدم خوبی باشیم باید همیشه از خواسته‌های خودمون بگذریم. به نظرم میشه هم برای خودمون زندگی خوبی بخوایم و هم از خوشبختی و پیشرفت دیگران خوشحال بشیم.

چیزی که از این درس یاد گرفتم اینه که باید بیشتر مراقب حرف‌هایی باشم که در ذهنم درباره خودم و خواسته‌هام تکرار میکنم. شاید خیلی از اون حرف‌ها اصلا باور واقعی من نباشن و فقط چیزهایی باشن که سال‌ها از اطرافیان شنیدم و بدون اینکه بهشون فکر کنم پذیرفتم.

من دلم میخواد از این به بعد بیشتر به خداوند اعتماد کنم و باور داشته باشم که زندگی میتونه خیلی بهتر از چیزی باشه که امروز تجربه میکنم.

ممنونم از استاد عزیز بابت این درس و همه نکاتی که باعث میشه آدم یه بار دیگه به باورهای قدیمیش نگاه کنه و از خودش بپرسه واقعا چرا این طوری فکر میکنم. امیدوارم همه ما بتونیم خواسته‌هامون رو بدون ترس و محدودیت بشناسیم و با ایمان و آرامش بیشتری برای تجربه کردنشون قدم برداریم.🌺