خیلی از بچهها بعد از دو سه هفته گوش دادن به فایلها میرن روی ترازو، میبینن یه کم چاقتر شدن و میگن «پس این روش هم فایده نداره». من در این جلسه یه حرف عجیب زدم: اگه با اشتیاق و تعهد در مسیر لاغری با ذهن هستی و چاقتر شدی، خوشحال باش. چون این چاقتر شدن همیشگی نیست و جلوش گرفته میشه؛ فقط باید بدونی آموزش ذهنی چطور کار میکنه.
این جلسه یکی از نکتههای طلایی دورهی «صد گام لاغری با ذهن» هست. در این نکته میبینی چاقی چطور قبل از جسم در ذهن ساخته شده، چرا لاغری همون مسیر رو برعکس طی میکنه، و چرا ورودیهای روزانهی ذهنت اینقدر مهمه.
🎬 در ویدیوی این جلسه چی میشنوی؟
اول گفتم دوست ندارم بچهها فقط چون من گفتم فایل گوش بدن و تمرین بنویسن، بدون اینکه بدونن دارن با خودشون چیکار میکنن. کسی که ندونه چی کار میکنه زود خسته میشه. باید بدونی آموزش ذهنی چطور در تو نفوذ میکنه و چطور به رفتار و جسمت تبدیل میشه. اگه این رو خوب درک کنی، در همهی بخشهای زندگیت هم میدونی چطور با ذهنت شرایطی که دوست داری رو بسازی.
برای توضیحش از چاقی شروع کردم، چون همهمون تجربهش رو داریم. هر کدوم از ما یه روزی متناسب بودیم و یه روز متوجه شدیم لباسهامون تنگ شده و دیگران گفتن «چاق شدی»، بعد گفتن «چاقتر شدی». ولی خیلی قبل از اون روز، ذهن ما داشت فرمولهای چاقکننده رو یاد میگرفت، در حالی که هنوز هیچ نشونهای از چاقی در جسممون نبود.
🧠 چاقی چطور اول در ذهن ساخته شد؟
اولین نشونهی این آگاهیهای چاقکننده، ترس از چاق شدنه. یه مدت بعد، این ترس تبدیل به عمل میشه؛ یعنی هنوز چاق نیستی ولی شروع میکنی به جلوگیری از چاق شدن. در همین مدت تصویر چاق از خودت در ذهنت شکل گرفته و کمکم همین تصویر به جسمت تبدیل میشه. در مرحلههای بعد هم همینطوره: خودت رو در آینه میبینی یا عدد ترازو رو میبینی و حالت بد میشه. وقتی تصویری که میبینی با یه تغییر احساس ترکیب بشه، قشنگ میره در ذهن ناخودآگاه میشینه. برای ذهن ناخودآگاه فرقی نداره این احساس خوب باشه یا بد؛ هر فکر، حرف یا تصویری که احساست رو تغییر بده، بهعنوان واقعیت تو ثبت میشه.
برای همین با اینکه تلاش میکنی چاقتر نشی، چاقتر میشی، و این چرخه اونقدر تکرار میشه تا در آدمی مثل من به چهل کیلو اضافهوزن برسه. در ویدیو گفتم حرفی که از یه آدم مورد اعتماد بشنوی، مثلاً پزشکی که میگه «یکی از عوارض این دارو چاق شدنه، مراقب باش»، خیلی سریعتر قبول میشه؛ برای همین خیلی از تبلیغهای لاغری یه نفر رو با روپوش پزشکی نشون میدن. جملههایی مثل «بارداری چاقی میاره»، «کار پشت میز چاقت میکنه»، «سن بره بالا چاق میشی» و «ازدواج کنی چاق میشی» هم همین کار رو میکنن.
یه مثال از زندگی خودم هم زدم. همسرم و خانوادهش همه متناسب بودن. بعد از عروسی اومد در خانوادهی ما که پر از ترس از خوردن و ترس از چاقتر شدن بود. بارها از خواهرم و بقیه میشنید «خوش به حالت، تو چاق نمیشی؛ من اگه اینجوری بخورم چاق میشم». همین تحسینها کمکم در ذهنش شک ایجاد کرد و حدود دو سال بعد اضافهوزنش آروم شروع شد. یعنی حتی بدون اینکه کسی بهش بگه «چاق میشی»، فقط با شنیدن این حرفها وارد همون چرخه شد.
🔄 لاغر شدن همون چاق شدنه، ولی برعکس
وقتی وارد لاغری با ذهن میشی، هنوز چاقی، ولی داری آگاهی لاغرکننده رو به ذهنت میدی؛ درست مثل همون روزهایی که متناسب بودی و آگاهی چاقکننده وارد ذهنت میشد. در ویدیو با عدد توضیح دادم: فرض کن پنج کیلو افکار چاقکننده در ذهنت ذخیره شده. هفتهی اول صد گرم افکار لاغرکننده وارد میکنی، هفتهی دوم دویست گرم و بعد بیشتر. آیا صد گرم میتونه جلوی پنج کیلو رو بگیره؟ نه. پس خیلی ساده بگم: اگه در هفتههای اول روند چاقتر شدن ادامه داشت، کاملاً طبیعیه؛ این ادامه داره تا وقتی افکار لاغرکننده بر افکار قبلی غلبه کنن و تازه اونوقت روند چاق شدن متوقف میشه.
بعد از اون، آگاهی کمکم در تو نفوذ میکنه؛ اول در احساست، بعد در رفتار و میل درونیت و در آخر در جسمت. همین امروز رفتم فروشگاه. قبلاً بین دیدن کیک و کلوچهی مورد علاقهم و برداشتنش هیچ فاصلهای نبود. الان هنوز توجهم بهشون جلب میشه، ولی اون عجله نیست و تقریباً همیشه فقط میبینم و برنمیدارم، بدون اینکه برام سخت باشه. اون چیزی که آدمهای چاق اسمش رو «بیارادگی» میذارن، در واقع مهارت مغز در صدور فرمان خوردنه؛ مثل کسی که تنیس روی میز رو اونقدر تمرین کرده که مغزش خودکار فرمان میده.
یه نکتهی مهم دیگه هم گفتم: ورودیهای ذهنت. ذهن مثل یه زمین کشاورزیه. اگه یه جوی آب زلال داشته باشی ولی ده تا جوی آب ناپاک هم واردش بشه، زمین خراب میشه. آب ناپاک یعنی خبرها و حرفهای نگرانکنندهای که بیشترشون اصلاً به ما ربطی ندارن. بعد گفتم یه روز خودم چطور گذشت: صبحانه نون و پنیر و گردو با چای شیرین، ناهار ماکارونیای که با همسرم درست کرده بودیم، یه ساعت فایل گوش دادن روی تردمیل، دو ساعت قدم زدن در خیابون با هندزفری، شام همبرگر و خوندن یه فصل کتاب، و هیچ ورودی متفرقهای در کل روز.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصهی حرفهای این جلسهست. در ویدیو این مسیر ذهن به احساس و رفتار و جسم رو با مثالهای بیشتری توضیح دادم و شنیدنش با صدای خودم کمک میکنه دفعهی بعد که از چاقتر شدن ترسیدی، بدونی دقیقاً کجای مسیری. آخر ویدیو هم گفتم که در زندگی همیشه دو راه داری: یا شرایط رو تغییر بدی یا خودت رو. در لاغری فقط یه راه هست، اینکه خودت رو تغییر بدی، و هر بار هم که از این مسیر خارج بشی، با آغوش باز پذیرای برگشتنت هستیم.
جلسههای «صد گام لاغری با ذهن» جزو دورههای تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همهی گامها و نکتههای طلایی باید اشتراک ویژهی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرینهای بقیهی دورههای تکمیلی سایت هم برات باز میشه. اگه میخوای آگاهی لاغرکننده رو منظم و قدمبهقدم وارد ذهنت کنی، دورهی اصلی «ورود به سرزمین لاغرها» برای همین ساخته شده.
🎯 تمرین این جلسه
- ویدیوی این جلسه رو تا آخر ببین.
- به یاد بیار قبل از اینکه چاق بشی، چه حرفها و هشدارهایی دربارهی چاق شدن شنیدی و از چه کسایی.
- اگه در هفتههای اول دیدی چاقتر شدی، نترس و رهاش نکن؛ فقط فایلها رو با اشتیاق ادامه بده.
- ورودیهای روزانهی ذهنت رو مثل من بررسی کن: چقدر آگاهی لاغرکننده وارد ذهنت میشه و چقدر خبر و حرف نگرانکننده؟ آب ناپاک رو خودت وارد زمینت نکن.
- در بخش دیدگاهها بنویس چه جملههایی انتظار چاق شدن رو در تو ساختن و از امروز چه ورودیای رو کم میکنی.
📝 برام بنویس
اولین باری که یادت میاد ترس از چاقتر شدن رو حس کردی کی بود و چه حرفی پشتش بود؟ برام بنویس.
منتظر کامنتهای شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
امتیاز 4.41 از 109 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

سلام استاد روز بخیر.ممنونم باید این فایل و نوشته صفحه .خیلی سپاسگزارم .خدا قوت بهتون.
چندتا نکته برای خودم:
✓فهم چگونگی تاثییر ذهن بر جسم: مسیر رو بهتر میتونی طی کنی
✓تصویری همراه با احساس بد: منتقل میشه به ناخودآگاه
✓دیدن تصویری همراه با احساس شدید: توسط ناخوداگاه به صورت واقعیت دریافت و پذیرفته میشه
✓هر فکر و تصویر و ورودی که در شما احساس بوجود بیاره،اون تبدیل به واقعیت میشه
✓افکار لاغرکننده قوی تر هستند چون همسو با ذات واقعی شما هستند
✓اگاهانه ورودی خوب داشتن.کم کردن ورودی متفرقه.
✓کسی که لاغره اصلا به لاغری فکر نمیکنه،فقط به چاقی توجه نکرده.
✓الان ذهنم پر از تصاویر چاقیه و با اگاهی از چطور کارکرد ذهن این تصاویر وضوحشون کمتر میشه و زمان کمتری روشون تمرکز میکنم.
✓همه افراد چاق دلایل چاق بودنشان را از دیگران شنیده اند و خودشان هیچ دلیل و منطقی برای آن ندارند
✓از آنجا که من اقدام عملی یا قانع کننده ای برای برطرف کردن دلایل چاقی خودم انجام نداده بودم بنابراین طبیعی است که هر سال انتظار چاق تر شدن داشته باشم و دقیقا هم همین شرایط را تجربه می کردم
✓بنابراین هرچه ما چاق تر شدیم به این دلیل نبوده است که استعداد چاقی ما رشد کرده یا توانایی ما برای مقابله با چاقی کمتر شده است بلکه به این دلیل ساده بوده است که ما نتوانسته ایم در مقابل دلایل منطقی چاق بودن خود دلایل منطقی برای لاغر بودن ایجاد کنیم.
✓چاقی به شکل فزاینده در ذهن ما رشد و گسترش پیدا کرده و به مرور باعث چاق تر شدن ما شده است.
✓آگاهی به دلیل بارها تکرار شدن سبب می شود که به مرور احساس فرد تغییر کند.
✓ترکیب شنیده ها یا دیده ها با تغییر احساس سبب ایجاد فرمول های چاقی در ذهن می شود. زمانی که فرمول های چاقی در ذهن فرد افزایش می یابند تبدیل به تصاویر چاق در ذهن فرد می شوند و انتظار چاق شدن در فرد شکل می گیرد.
✓علاوه بر اهمیت اشتیاق و استمرار در یادگیری لاغری با ذهن باید در کنترل ورودی های ذهن خود کوشا باشیم.
۱-ذهنم انگار هر لحظه بغل گوشم داره میگه نکنه چاق تر شی.زندگیتو نگاه کن ،غذا و رفتارتو نگاه کن،فعالیتتو نگاه کن،حتما چاق میشی دختر.(جدیدا ذهنم به این مرحله از پرویی رسیده میگه نگاه کن ترس و نگرانیتو همین تجسم چاقی و ترس و نگرانیت چاقت میکنه.کلا دنبال چاق شدنه منه.)بعد یه تصویر واضح و رنگی بهم نشون میده از خودم درحالی که چاق تر شدم و بهم میگه ببین اگر تبدیل بشی به این میخای چیکار کنی؟اصلا میتونی بری بیرون از خونه؟همیشه از اینده نا معلوم میترسم و نگرانم در اون من چاق تر باشم.به چاق تر بودن خودم فکر میکنم و مشکلاتی که اون موقع خاهم داشت و احساساتی که خاهم داشت رو تجسم میکنم و راجبش فکر میکنم. همه اینها در چند ثانیه خودش اتفاق میفته و احساس منو بد میکنه.از بس که ذهنم حرفه ای شده در تجسم چاقی.
۲-وقتی درباره کالری مواد غذایی شنیدم و گفتن از میزان مشخصی بیشتر نباید کالری دریافت کنی انتظار داشتم چاق بشم.از اون طرف میگفتن برای لاغر شدن تنها راهش اینه کالری کمتری مصرف کنی.حالا در ذهن من غیر ممکنه کالریمو کم نکنم و بخام لاغر بشم.چطور ممکنه با کالری بیشتر از اون مقدار من لاغر بشم و چاقم نشم.وقتی شنیدم فست فود و غذای بیرون و شیرینی مضره و این مواد خوراکی به عنوان مواد خوراکی چاق کننده بهم معرفی شدن اونم نه از یک نفر از هرکسی که تازه باهاش اشنا میشدم در اینترنت یا کسی که ورزشکار بود یا با رژیم لاغر شده بود انتظار داشتم چاق بشم.وقتی گفتن برا لاغر شدن باید فست فود و شیرینی حذف کنی و نکردم انتظار داشتم چاق بشم.
من فکر نمیکردم کالری شماری مانع لاغری من باشه در ذهنم.امروز همین الان تاره متوجه شدم این موضوع از ۱۰سال پیش تا الان اینقدر قوی تو ذهن منه.چرا میترسیدم نون و برنج بخورم؟میترسیدم چندتا دونه خرما و میوه بخورم؟چون من زمانی، کالری همه چیز رو درمیوردم و اولین چیزی که رو بسته های مواد غذایی نگاه میکردم کالریشون بودو الان کالری همه چیز میدونم.الان یه مدته بخاطر لاغری با ذهن کالری بسته های غذایی رو چک نمیکنم.ولی الان به خاطر اطلاعات گذشته میدونم کالری که دریافت میکنم از اونچه گفته شده بود مورد نیاز بدنه بسیار بیشتره.
اگر واقعا کالری ادمو چاق میکرد این همه ادم تو دنیا باید همه سوپر چاق میبودن.
حالا فهمیدم چرا هر موقع کسیو میبینم راحت غذا میخوره تعجب میکنم.چون پیش خودم میگم چطور این همه کالری میخوره و چاق نمیشه.میدونی این چیزی که خوردی چقدر کالری داره؟ کلا هرچی میبینم یاد کالریش میفتم مخصوصا بعضی مواد خوراکی رو حتی اون صحنه ای که فرد گفت این چاق میکنه یا کالریش خیلیه هنوز تصویرش یادمه.
باید راه حلی پیدا کنم برا این مانع لاغری.
۳-روش های لاغری تنها تاثیری که در جهت لاغر شدن در ذهنم گذاشتن و تنها انتظاری که در ذهنن ایجاد کردن این بود که: مطابق دستور العمل من بری جلو لاغر میشی و اگر صد در صد به اون عمل میکردم انتظار داشتم لاغر بشم و اگر یک گرم بیشتر غذا میخوردم و برنامه جا به جا میشد منتظر بودم چاق بشم.
الان هم خندم میگیره هم دردناکه ولی یه مدت یه رژیمی براخودم تجویز کرده بودم در روز دوتا قهوه میخوردم چهارتا سیب.اگر یروز سایز یدونه سیب بزرگتر از دیروز بود انتظار داشتم چاق بشم و لاغر نشم.
۴-روش های قبلی منو اشنا کردن با میزان کالری و قند مواد غذایی و منم چون دانش اموز خوبی بودم همه رو با دقت یادگرفتم و الان همه اون کالریا و قندارو یادمه.فکر میکردم دیگه کالری شماری نمیکنم یا دیگه یه قند مواد غذایی کار ندارم اما الان فهمیدم این اطلاعات بدون اینکه بدونم با دیدن مواد غذایی خود به خود فعال میشن و من انتظارم از این مواد غذایی چاق شدنه برا همین میترسم.
با روش های قبلی یاد گرفتم اگر ورزش نکنم ،رژیم نگیرم،لیست سیاه مواد غذایی رو مصرف کنم چاق میشم و بعد از اتمام رژیم چون دقیقا همین ها سبک زندیگ من بودن اطمینان من از چاق تر شدن بعد رژیم بیشتر میشد.ترس و استرسم بیشتر میشد.
بعد رژیم ترس از چاق شدن و رنج چاقی خیلی بیشتر بود چون ۱_میترسیدم زحماتم به باد بره۲_لذت لاغری رو چشیده بودم میترسیدم دوباره برگردم به رنج چاقی۳_میترسیدم بقیه منو ببینن بگن شکست خورد رژیمت؟نتونستی ادامه بدی؟
۵-وقتی غذاهارو ربط ندی به چاق شدن،وقتی تو ذهنت بی تحرکیت باعث پایین اومدن سوخت و سازت نشه،وقتی چیزایی که برای تو چاق کنندست میبینی خیلیارو چاق نمیکنه و روش هایی که لاغر کنندست خیلیارو لاغر نکرد.میفهمی این فقط ذهنته که نتایج رقم میزنه.
همه اینها باعث کمرنگ شدن چاقی و ترس از چاق شدن و انتظار چاق شدن میشه و امید واری نسبت به لاغر شدن رو بیشتر.
وقتی اینقد به چاقی توجه نکنی از زندگیت میره بیرون.
اول موانع لاغری شناسایی میشن.میفهمم اینا جلوی لاغر شدن گرفتن.کم کم از اعتبار میفتن و کمتر مرور میشن.اطلاعات جدید وارد میشه و اطلاعات جدید ذهنمو پر میکنه و در ذهنم مرور میشه .اطلاعات جدید پر رنگ تر و موانع قبلی کمرنگ تر میشن.سرعت حرکت به سمت لاغری بیشتر میشه.
✓چربی سوزی و لاغر شدن رو ربط دادم به عملکردهای خاص و مشخصی.انتظار اینو ندارن بی دلیل لاغر شم و بدنم بره حالت چربی سوزی.انتظار ندارم وقتی غذا میخورم و نون و برنج و میوه میخورم لاغر بشم. لاغر شدن مسیرش از خوردن و زندگی عادی کلا جداعه.(اینم یه مانع دیگست)
لاغر شدن و چربی سوزی بدنم هیچ ربطی نداره به پر یا خالی بودن معده من.ربطی نداره به نوع و مقدار غذایی که خوردم. به اینکه با ورزش فشار میارم به بدنم یا نه.
تفاوت لاغر شدن با ذهن و با روش های اشتباه گذشته در همینه. اگر قرار بود مثل شیوه های قبلی عمل کنم و لاغر بشم که اسمش لاغری با ذهن نبود.یه رژیمی بود مثل روش های قبلی.
✓هر روز باید کار کنم روی موانع.یه روزه حل نمیشن.