وقتی ۱۳۵ کیلو بودم، هر بار که به لاغر شدن فکر میکردم، یه کوه جلوی چشمم میدیدم؛ کوهی اونقدر بلند که حتی فکر رسیدن به قله‌اش خسته‌ام می‌کرد. اون موقع نمی‌دونستم این کوه رو بدنم نساخته؛ ذهنم ساخته بود. امروز میدونم رابطه‌ی ذهن و جسم کلید فهمیدن همین کوه خیالیه.
همه‌ی آدم‌های چاق آرزوی لاغری دارن. ولی چیزی که بین اونها و خواسته‌شون فاصله انداخته، فقط غذا یا ژن نیست؛ تصویرهاییه که از چاقی توی ذهنشون ساختن. خیلیها بارها برای لاغری تلاش کردن، از رژیم سخت تا ورزش طاقت‌فرسا، ولی چون ذهن و جسمشون با هم هماهنگ نبودن، دوباره به نقطه‌ی اول برگشتن. من نزدیک ۳۵ سال چاق بودم و بارها همین مسیر رو رفتم.
توی این مقاله تعریف می‌کنم ذهن چطور از چاقی یه کوه می‌سازه، چرا چاقی ذهنی از چاقی جسمی رنج‌آورتره و چطور میشه با یه قدم کوچیک، این کوه رو به یه تپه تبدیل کرد. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
✨ رابطه‌ی ذهن و جسم
ذهن و جسم دو بخش جدانشدنی وجود ما هستن. فکرها، احساس‌ها و باورهای ما روی جسممون اثر می‌ذارن، همون‌طور که حال جسممون روی حالمون اثر می‌ذاره. هر رفتاری که انجام می‌دیم، از پرخوری گرفته تا انتخابهای کوچیک روزانه، اول در ذهن شکل میگیره و بعد به جسم میرسه.
پژوهش‌ها هم نشون دادن حال روانی ما، مثل استرس یا احساس‌های منفی تکراری، با وضعیت جسممون ارتباط داره. ولی برای ما که در مسیر لاغری با ذهن هستیم، مهم‌ترین نکته اینه که ذهن و جسم دائم در حال گفت‌وگو با هم هستن.
🧠 ذهن؛ آرشیو تصویری بی‌پایان
اولین هدیه‌ی تولدت یادته؟ اون هدیه به شکل فیزیکی توی مغزت ذخیره نشده؛ تصویر و احساس اون لحظه توی ذهنت ثبت شده. ذهن مثل یه آرشیو بزرگه که همه‌ی تصویرها، خاطره‌ها و احساس‌های زندگیمون توش جمع شده و هر لحظه می‌تونه بهشون دسترسی پیدا کنه.
رابطه‌ی ذهن و جسم از همین‌جا شکل میگیره: ما با جسممون تجربه می‌کنیم، ذهن اون تجربه رو ثبت می‌کنه و بعد با مرور اون تصویرها، دوباره روی جسممون اثر می‌ذاریم.
⚠️ مراقب مرورهای ذهنیت باش
کافیه یه برخورد ناخوشایند از گذشته رو به یاد بیاری؛ ذهنت اون رو با وضوح مرور می‌کنه و همون حس بد دوباره توی جسمت تکرار میشه: قلبت تند میزنه یا گر می‌گیری، حتی اگه سالها از اون اتفاق گذشته باشه.
در واقع ما هر تجربه‌ای رو شاید فقط یه بار با جسممون داشتیم، ولی میتونیم هزاران بار توی ذهنمون تکرارش کنیم. شاید فقط یه بار کسی جلوی جمع درباره‌ی وزنت حرفی زده، ولی تو اون صحنه رو صدها بار مرور کردی. من خودم بارها مسخره شدن‌های دوران مدرسه رو توی ذهنم مرور کرده بودم؛ همکلاسی‌هایی که اسم روم می‌ذاشتن و توپ بسکتبالی که هیچ‌وقت نمی‌تونستم براش بپرم.
اگه ذهن می‌تونه اینطوری روی جسم اثر بذاره، پس ما هم میتونیم با مرور آگاهانه‌ی تصویرهای تازه، جسممون رو به سمت آرامش و تناسب ببریم. به جای مرور شکست‌ها، لحظه‌های خوب رو مرور کن و به جای پیش‌بینی فاجعه، یه آینده‌ی آروم رو تصور کن.
⚖️ چاقی ذهنی یا جسمی؛ کدوم رنج‌آورتره؟
معمولاً فکر می‌کنیم چاقی فقط یه موضوع جسمیه. ولی ذهن خیلی سریع‌تر و گسترده‌تر از جسم درگیر چاقی میشه. جسم اضافه‌وزن رو در یه محدوده‌ی مشخص تجربه می‌کنه، ولی ذهن می‌تونه بدون محدودیت، بارها و بارها چاقی رو بازسازی و حتی بزرگتر کنه.
جسم ما خیلی وقتها حتی با وزن بالا به کارش ادامه میده، ولی ذهن خیلی زود از چاقی ناراحت میشه؛ حتی وقتی فقط چند کیلو اضافه شده. فشار ذهنی چاقی معمولاً زودتر از خود چاقی شروع میشه و خیلی شدیدتر حس میشه.
چاقی ذهنی چطور گسترش پیدا می‌کنه؟
جسم برای چاق شدن به زمان نیاز داره، ولی چاقی ذهنی فقط چند ثانیه وقت میخواد. کافیه یه تصویر، یه جمله یا یه خاطره مرور بشه تا ذهن دوباره وارد مدار چاقی بشه. جمله‌هایی که توی خانواده می‌شنیدم، کمکم شدن صدای درونی خودم؛ مثل «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم» که سالها به همه می‌گفتم.
حتی وقتی آدم هنوز متناسبه، ممکنه یه جمله‌ی ساده مثل «چقدر لاغری، یه کم چاق شو» یا «حتماً چاق میشی، خانوادگیه» مثل یه بذر توی ذهنش کاشته بشه و سالها بعد به فکرهای چاقی تبدیل بشه.
رنجی که بیشترش توی ذهن ساخته میشه
همه‌ی ما نصیحت‌های بی‌پایان درباره‌ی لاغر شدن رو شنیدیم، از رژیم و نخوردن چیزهایی که دوست داریم خسته شدیم و حسرت پوشیدن لباس‌هایی با رنگ دلخواهمون رو داشتیم. من سالها فقط سایزهای بزرگ و رنگ‌های تیره می‌خریدم، چون مادرم که خیاط بود همیشه توصیه می‌کرد تیره بپوشم که لاغرتر نشون بدم؛ در حالی که من عاشق رنگ زرشکی و سبز بودم.
این رنج‌ها واقعی‌ان، ولی ذهن اونها رو بزرگتر می‌کنه. شاید فقط چند بار نتونستی لباس دلخواهت رو بخری، ولی ذهن اون رو هزار بار مرور کرده و نتیجه گرفته که تو «هیچ‌وقت» نمی‌تونی. شاید فقط چند بار رژیم گرفتی و شکست خوردی، ولی ذهن هزار بار گفته «تو اصلاً اراده نداری». برای همین ما بیشتر از اینکه در جسممون چاق باشیم، در ذهنمون چاق شدیم.
به همین دلیل برای لاغری ماندگار، رژیم و ورزش کافی نیست؛ باید چاقی ذهنی رو هم پاکسازی کرد. دوره‌ی پاکسازی چاقی ذهن دقیقاً برای همین ساخته شده.
🏔️ وقتی ذهن از چاقی یه کوه می‌سازه
حتماً برات پیش اومده که با فکر کردن به کسی که یه بار باهاش بحث کردی، قبل از اینکه حتی ببینیش، قلبت تند بزنه. ذهن ما همین کار رو با چاقی هم می‌کنه. هر چی از چاقی کشیدیم، از نگاه سنگین دیگران تا سختی خرید لباس و رژیم‌های بی‌نتیجه، توی ذهنمون بایگانی شده و هزار بار مرور شده. نتیجه‌اش یه تصویر ذهنی از چاقیه که خیلی ترسناک‌تر از واقعیتشه.
وقتی تصمیم می‌گیری لاغر بشی، ذهن همون اول کل تاریخچه‌ی شکست‌ها رو روی میز می‌ریزه: «من نمیتونم رژیم بگیرم»، «من از اول هم چاق بودم»، «اراده ندارم»، «سنم گذشته». هنوز حرکتی نکردی، ولی ذهنت کلی دلیل آورده که چرا قراره شکست بخوری.
فرض کن قراره بری کوه. اگه از پایین فقط به قله خیره بشی و بگی «چقدر دوره، نمیتونم!»، احتمالاً یه قدم هم برنمی‌داری. ولی اگه بگی «فقط تا اون درخت میرم، بعد یه نفس میگیرم»، راحتتر جلو می‌ری. لاغر شدن هم همین‌طوره.
ولی ذهن ما چی کار می‌کنه؟ یه کم که وزن کم می‌کنیم، سریع یاد کیلوهایی می‌افته که هنوز مونده و میگه: «خیلی راه مونده، ولش کن!» من خودم بارها همین‌جا کم آوردم. هر بار با رژیم پنج تا ده کیلو کم میکردم، ولی به جای دیدن همین مقدار، به کل عدد نگاه میکردم و ناامید میشدم. و هر بار وزنم بیشتر از قبل برمی‌گشت، تا جایی که از حدود ۸۵ کیلو به ۱۳۵ کیلو رسیدم.
دام دیگه‌ی ذهن، مقایسه‌ست: «اون تونسته، ولی من نمیتونم!» و وقتی گذشته‌مون پر از رژیم‌های بی‌نتیجه باشه، ذهن با خودش میگه: «اینم مثل قبلیاس.» راهش اینه که مسیر رو با آگاهی و قدم‌به‌قدم طی کنیم، مثل یه کوهنورد که با قدم‌های حساب‌شده جلو میره. مهم نیست کی به قله میرسه؛ مهم اینه که وسط راه برنگرده.
🧠 مقاومت ذهن؛ واقعیت یا توهم؟
خیلیها می‌گن: «من میخوام لاغر بشم، ولی ذهنم نمی‌ذاره!» بیا یه بار برای همیشه این باور رو بررسی کنیم. ذهن یه موجود جدا از تو نیست؛ ذهنت همون خودتی، با همه‌ی خاطره‌ها، تجربه‌ها، ترسها و باورهایی که در طول زندگی ساختی.
پس چرا حس می‌کنیم ذهن مقاومت می‌کنه؟ چون تصمیم به لاغری یه تصمیم آگاهانه و مربوط به حاله، ولی ذهن دائم سراغ گذشته میره: شکست‌ها، رژیم‌های نیمه‌کاره، وزن‌هایی که برگشتن. بعد اینها رو کنار هم می‌چینه و یه فیلم ترسناک از آینده‌ات می‌سازه: «تو دوباره شکست می‌خوری.» «اگه باز وزن کم کنی و بعدش بیشتر برگرده چی؟»
چیزی که بهش می‌گیم «مقاومت ذهن»، در حقیقت مرور همون فیلم‌های قدیمیه. این فکرها مقاوم نیستن؛ فقط آشنا و تکراری‌ان. چون زیاد پخش شدن، فکر می‌کنی درستن. اوایل مسیر، ذهن من بارها مسخره‌ام می‌کرد و میگفت «تو لاغر بشو نیستی». جوابش رو اینطوری میدادم: «درسته، ولی دارم لاغر شدن رو یاد میگیرم و وقتی به اندازه‌ی کافی یاد بگیرم، روی جسمم هم اثر می‌ذاره.» با این جواب، دیگه با ذهنم نمی‌جنگیدم؛ داشتم بهش اطلاعات تازه میدادم.
اولین قدم من در این مسیر این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. از اون روز غذاها، متابولیسم و ژنتیک از فهرست مقصرهای من خط خوردن. این پذیرش، اون کوه ترسناک رو کمی کوچیکتر کرد؛ چون حالا می‌دونستم کنترلش دست خودمه.
🪜 از کوه به تپه: قدم اول رو ببین
ذهن ما تصویرهاش رو از وضعیت فعلی جسم میگیره. اگه الان پنجاه کیلو اضافه‌وزن داری، ذهنت یه کوه چاقی ساخته که فتحش مثل صعود به اورست بدون کفش کوهنوردیه. برای ساختن تصویر تازه، به جای فکر کردن به همه‌ی اون پنجاه کیلو، فقط پنج کیلوی اول رو ببین. اینطوری ذهنت فرصت پیدا می‌کنه یه تصویر واقعی‌تر و دست‌یافتنی‌تر بسازه؛ نه یه کوه، یه تپه‌ی کوچیک.
تصویرهای قدیمی ذهنت وقتی ساخته شدن که هیچ آشنایی با لاغری با ذهن نداشتی؛ زیر فشار رژیم‌ها، ورزش‌های سخت و حس شکست. حالا وقتشه اطلاعات تازه و باورپذیر جایگزین اونها بشه. اگه ذهنت میگه «کم کردن پنجاه کیلو خیلی سخته»، این جمله رو بازنویسی کن: «من فقط دارم برای پنج کیلوی اول یاد میگیرم.»
این تغییر فقط با نوشتن چند جمله توی دفتر اتفاق نمی‌افته. باید توی جریان زندگی، همون لحظه‌ای که فکر «من خیلی چاقم و دیگه نمیتونم» سراغت میاد، متوجهش بشی و جمله‌ی تازه رو جایگزینش کنی. با تکرار، تصویرهای قدیمی کمرنگ میشن، چون داری به ذهنت داده‌ی تازه می‌دی.
من با همین نگاه قدم‌به‌قدم، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. هنوز هم گاهی لغزش دارم، ولی دیگه به کل مسیر نگاه نمی‌کنم که ناامید بشم؛ به قدم بعدی نگاه می‌کنم.
🔁 چرا ذهن گذشته رو اینقدر تکرار می‌کنه؟
ذهن ما دوست داره از گذشته نتیجه بگیره تا از ما محافظت کنه. وقتی یه بار دستمون به یه چیز داغ خورده، ذهن یادش می‌مونه که دیگه نزدیکش نشیم. ولی همین ویژگی مفید، در مسیر لاغری می‌تونه علیه ما کار کنه. چون ذهن هر شکست رو مثل یه «خطر» ثبت می‌کنه و هر بار که میخوایم دوباره شروع کنیم، هشدار میده.
من این چرخه رو بارها زندگی کردم. بعد از هر پرخوری حسرت میخوردم: «ای کاش نخورده بودم»، «ای کاش اون مهمونی نرفته بودم». بعد قول میدادم «فردا به جبران امروز هیچی نمیخورم»، ولی فردا یادم می‌رفت و یه صدا میگفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» هر بار این صحنه تکرار میشد، یه خاطره‌ی شکست دیگه به آرشیو ذهنم اضافه میشد و کوه بلندتر میشد.
برای همین بود که هر رژیم تازه رو با ترس شروع میکردم. حتی وقتی چند کیلو کم میکردم، یه حس دروغین بهم دست می‌داد که انگار کاملاً لاغر شدم، و همزمان یه ترس دائمی که نکنه برگرده. ذهنم از قبل منتظر برگشتن وزن بود؛ و همیشه هم برمی‌گشت.
شکستن این چرخه با جنگیدن با ذهن ممکن نیست. باید به ذهن خاطره‌ی تازه داد؛ خاطره‌ی یه لغزش که بعدش رها نکردی، خاطره‌ی یه قدم کوچیک که برداشتی و دووم آورد. امروز وقتی زیاده‌روی می‌کنم، دیگه به خودم عصبانی نمیشم و قول جبرانی نمیدم. قبول می‌کنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنشهام کار می‌کنم. همین واکنش تازه، کمکم جای اون خاطره‌های قدیمی رو گرفت.
🤝 ذهن و جسم، هم‌تیمی‌های تو
ذهن و جسم قرار نیست با هم بجنگن؛ قراره با هم کار کنن. وقتی به جای جنگیدن با کل چاقی، روی یه بخش کوچیک و قابل‌دسترس تمرکز کنی، هم اطلاعات ذهنت به‌روز میشه و هم جسمت فرصت پیدا می‌کنه با ذهن هماهنگ بشه.
یادمه بعد از رژیم‌ها، وقتی لباس‌هام گشاد میشد و از مادرم میخواستم تنگشون کنه، میگفت: «صبر کن ببینیم می‌مونی یا نه.» اون موقع از این حرف دلخور میشدم، ولی واقعیت این بود که خودم هم توی ذهنم باور نداشتم که این تغییر می‌مونه. جسمم چند کیلو کم کرده بود، ولی ذهنم هنوز همون تصویر قدیمی رو داشت.
برای همین از امروز اجازه نده ذهنت فقط بر اساس جسم فعلیت قضاوت کنه. به ذهن کمک کن از روی موفقیت‌های کوچیک، مثل لباسی که یه کم راحتتر شده یا یه وعده که با آرامش خوردی، تصویرهای تازه بسازه. این تصویرهای کوچیک، کمکم جای اون کوه بزرگ رو می‌گیرن.
✍️ تمرین: کوهت رو کوچیک کن
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق می‌کنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر می‌کنه. یه برگه بردار و اینها رو بنویس:
- سه خاطره‌ی مربوط به چاقیت رو بنویس که بیشتر از همه توی ذهنت مرور میشن.
- جلوی هر کدوم بنویس این اتفاق واقعاً چند بار افتاده و تو چند بار توی ذهنت مرورش کردی.
- جمله‌ای که ذهنت درباره‌ی لاغر شدن بیشتر از همه تکرار می‌کنه رو بنویس؛ مثلاً «خیلی سخته» یا «سنم گذشته».
- به جای کل اضافه‌وزنت، فقط پنج کیلوی اول رو در نظر بگیر و یه جمله‌ی تازه برای اون بنویس.
- هر بار این هفته که جمله‌ی قدیمی اومد سراغت، جمله‌ی تازه رو یه بار توی ذهنت تکرار کن.
📝 برام بنویس
ذهن تو از چاقیت چه کوهی ساخته؟ کدوم خاطره بیشتر از همه توی ذهنت مرور میشه؟ نگاهت به رابطه‌ی ذهن و جسم بعد از خوندن این مقاله چه تغییری کرد؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، جمله‌ی تازه‌ات برای پنج کیلوی اول رو هم بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
رابطه‌ی ذهن و جسم در لاغری چیه؟
هر رفتاری که انجام می‌دیم اول در ذهن شکل میگیره. ذهن تجربه‌ها رو ثبت می‌کنه و با مرورشون دوباره روی جسم و رفتار ما اثر می‌ذاره. برای همین تغییر جسم از تغییر ذهن شروع میشه.
چاقی ذهنی چیه؟
یعنی ذهن با مرور مداوم خاطره‌ها و تصویرهای چاقی، اون رو خیلی بزرگتر و ترسناک‌تر از واقعیتش کرده. چاقی ذهنی معمولاً از چاقی جسمی رنج‌آورتره.
مقاومت ذهن برای لاغری واقعیه؟
بیشترش مرور فیلم‌های قدیمی شکست‌هاست. این فکرها مقاوم نیستن؛ فقط آشنا و تکراری‌ان و با اطلاعات تازه میشه عوضشون کرد.
چطور کوه چاقی رو کوچیک کنم؟
به جای فکر کردن به کل اضافه‌وزن، روی پنج کیلوی اول تمرکز کن و هر بار که فکر «نمیتونم» اومد، یه جمله‌ی تازه و واقعی جایگزینش کن.
امتیاز 4.52 از 66 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
سلام . نمیدونم چند باره که این متن رو دارم میخونم . خیلی متن خوب و پرباری هست .
همه ما به شکل های گوناگون از طریق مرور افکار و اطلاعات مربوط به چاقی باعث ایجاد احساس بد چاقی در ذهن خود شده ایم.
من موقع غذا خوردن با مرور افکار چاقی باعث حس بد چاقی شدم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم .
من موقع نگاه کردن خودم در آیینه با مرور افکار چاقی باعث حس بد چاقی شدم .متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم .
من موقع پوشیدن لباسها با مرور افکار چاقی باعث حس بد چاقی شدم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم .
من موقع وزن کردن خودم با مرور افکار چاقی باعث حس بد چاقی شدم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم .
من با رژیم گرفتن با مرور افکار چاقی باعث میشدم تعدهم به رژیم رو بشکنم و باز هم با مرور افکار چاقی باعث حس بد چاقی شدم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم
من زمانهایی که میرفتم باشگاه با مرور افکار چاقی انگیزه ی ورزش کردن رو از خودم میگرفتم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم . من حتی گاهی با مرور در سایت با مرور افکار چاقی انگیزه ی نوشتن رو از خودم میگیرم . متاسفم لطفا منو ببخش سپاسگزارم دوستت دارم .
چیزی که در همه موارد بالا مشترکه مرور افکار چاقیه .
خب این افکار چیا هستن ؟
چی هستن که به من حس چاقی میدن ؟
باید موقع خوردن غذا یا پوشیدن لباس یا نگاه کردن تو آیینه افکارم رو ببینم که با چه فکری غذا میخورم با چه فکری لباس می پوشم . با چه فکری تو آیینه نگاه می کنم با چه فکری وزن می کنم خودمو با چه فکری نمیخورم . با چه فکری ورزش می کنم .
خب باید قلم و کاغذ همرام باشه که در تمام این زمانها افکارم رو شناسایی کنم . ببینم چه فکرایی دارم که بهم حس چاقی میده .
شما چند نمونه اش رو نام بردید . منم چند تاشو پیدا می کنم بعد در موردشون مینویسم ببینم چطور تغییرشون بدم .
باتوجه به قسمتی از متن خب تا حدودی راه چاره رو درک کردم .
(زمانی که با مرور افکار درباره اینکه اضافه وزن من زیاد شده است و دیگر قادر به لاغر شدن نیستم در ذهن خود مواجه شدید به شکل آگاهانه از تکرار و مرور این فکر و مهمتر از آن بیان کردنش خودداری کنید و در ذهن تان به خودتان بگویید که من فقط می خواهم ۵ کیلو از وزنم را کم کنم و این کار بسیار ساده است.)
اولین کاری که باید کنم اینه که به شکل آگاهانه از تکرار و مرور این فکر در ذهنم خودداری کنم .
استاد خب من این کارو این چند روز کردم حتی گفتم فقط یک کیلو میخوام کم کنم و این کار خیلی راحته اما بازم در ذهنم این کارم سخت اومد . یعنی انگار باز انتظار برای کاهش این یک کیلو عذاب آور بود .
یعنی کاهش یک کیلو هم برام سخته و باز باید راحتترش کنم .
جالبه برام چاقی به این سختی و عذاب آوری چطور برای من آسونه اونوقت لاغری که واقعا برای انجامش کار خاصی نباید انجام بدیم اینقدر سخت . مثلا کاری که برای لاغری انجام بدیم هیچکار نکردنه .
مثلا وقتی چاقیم بیشتر میخوریم بیشتر باید غذا درست کنیم ولی وقتی رژیمیم غذاها سبکتره خب زحمت زیادی نمیخواد بکشیم .
یا مثلا موقع چاقی وقتی میخوایم ورزش کنیم به شدت رنج می کشیم ولی یه فرد لاغر وقتی میخواد ورزش کنه به راحتی ورزش می کنه . خب لاغر بودن خیلی راحتتر از چاق موندنه .
اما مسیرش برای من سخته . یعنی وقتی گرسنه میشم افکارم منفی میشه اونوقت حتی زمانی که گرسنه نیستم هم از گرسنه موندن میترسم . ترس از گرسنگی خیلی وقتها منو وادار به خوردن می کنه .
نمیدونم فعلا دارم بررسی می کنم ببینم چه فکرایی دارم . همون یک کیلو هم فعلا به خودم نمیگم چون همونم برام سخته . فعلا دارم فکر می کنم چطور لاغر شدن رو در ذهنم لاغر کنم که انگیزه و اشتیاق برای لاغر شدن پیدا کنم .
(اندام جسم انسان قابلیت تصمیم گیری به شکل واحد و مستقل را ندارند و همه تصمیمات در مغز اتخاذ و پردازش می شوند. بنابراین اگر تصور می کنید پرخوری می کنید یا تند غذا می خورید یا هر نگرشی درباره خودتان دارید این تصمیم توسط مغز شما اتخاذ و به جسم ابلاغ شده است.)
خب من از این به بعد میخواهم تصور تند خوری و پرخوری را از ذهنم پاک سازی کنم .
برای این کار چه کار باید کنم ؟
چطور ذهنم را از باورهای این چنینی پاکسازی کنم ؟
(اندام جسم انسان قابلیت تصمیم گیری به شکل واحد و مستقل را ندارند و همه تصمیمات در مغز اتخاذ و پردازش می شوند. بنابراین اگر تصور می کنید پرخوری می کنید یا تند غذا می خورید یا هر نگرشی درباره خودتان دارید این تصمیم توسط مغز شما اتخاذ و به جسم ابلاغ شده است.)
جسم ما از مغز ما فرمان میگیرد . پرخوری یا تند خوردی هر دو در مغز است و به جسم دستور پرخوری یا تند خوری میدهد ؟
اما چرا مغز من دستور پرخوری و تند خوری میدهد ؟
چون من پرخوری یا تندخوری را از اطرافیانم یاد گرفتم .
مثلا پدر من خیلی استرس دارد و با اینکه خودش هم تند میخورد اما اندام متناسبی دارد .
اما این استرس و یا تندخوری را دلیل چاقی نمیداند و باورش بر اینست که او اصلا چاق نمیشود چون رفتارهایش درست است .
اما من تندخوری و یا پرخوری خودم همیشه در جنگ و جدال بودم بنابراین همیشه با وجود خودم دوگانه بودم . این دور بودن از خودم در من حس خلاء تولید می کرد .
من در این سایت یادگرفتم که با خودم یگانه باشم و با خودم نجنگم . خودم را تندخور یا پرخور یا سایر صفات منفی ندانم . از خودم بد گویی نکنم .
یاد گرفتم به خودم احترام بگذارم هر چقدر بیشتر به خودم احترام بگذارم و خودم را دوست بدارم و خودم رو با القاب نیکو بخوانم با این احساسات عالی یکی تر میشوم و در نتیجه میل و افزایش اشتها در من ایجاد نمیشود .
(اضطراب و افکار منفی می‌توانند سیستم ایمنی بدن را ضعیف کرده و خطر ابتلا به بیماری‌های مختلف را افزایش دهند.
تجربیات مثبت مانند عشق، شادی و قدردانی می‌توانند سلامت جسمی و روانی انسان را به طور قابل توجهی ارتقا دهند.
ذهن و جسم به طور مداوم در حال
تبادل اطلاعات و تاثیرگذاری بر یکدیگر هستند. )
سلام وقتتون بخیر
در این پاراگراف هم با توجه به شواهد علمی متوجه میشیم که احساسات ما چه نقش و تاثیر مهمی روی جسم دارند .
احساسات چگونه ایجاد میشوند .
احساسات نیز به دو طریق شکل میگیرند .
وجود عواملی در بیرون که احساسات ما رو برانگیخته میکنند و هورمونها شروع به ترشح کرده و واکنش بدن رو شاهد هستیم .
دوم مرور اتفاقات در ذهن به صورت تجسم بدون هیچ اتفاق بیرونی سبب برانگیختهشدن احساسات و واکنشهای جسمی میشود .
در مورد اول تاثیر جسم بر ذهن و سپس تاثیر ذهن بر جسم رو مشاهده می کنیم
و در مورد دوم تاثیر ذهن بر جسم رو مشاهده می کنیم .
اما چیزی که این وسط هست وجود فرمولهاییست در ذهن که مثلا چرا از دیدن یک تصادف شوکه میشیم اما خوشحال نمیشیم . اینجاست که باورها و عقاید ما خودشو نشون میده .
کسی که باور داره تصادف یه امر دردناکه با دیدن تصادف احساس درد و نگرانی در وجودش پدید میاد
و کسی که مثلا به تصادف به چشم یک هیجان نگاه می کنه و باور داره که خب راننده لذتشو برده مثلا تند رانندگی کرده حالا این وسط یه تصادفی هم شده و هیجانش رو بیشتر کرده این شخص از دیدن تصادف خوشحال میشه .
حالا اینکه باز چرا افراد دارای باورهای مختلفی میشن علتش برمیگرده به آموزشهایی که دیدیم و شنیدیم از والدین اطرافیان خانواده دوستان رسانه و بعد انتخاب اونها بر اساس علائق توسط ما .
که البته آنچه که دلخواه ماست قابل تغییره و باز تحت تاثیر عوامل بیرونی و شرایط مختلف علاقمندیها در یک فرد ممکنه تغییر کنه یا تغییر نکنه . برمیگرده به انتخاب ما .
پس تحقیق در مورد تاثیر جسم بر ذهن و ذهن بر جسم کاملا نشون میده که این یه واقعیته که علت چاق شدن ما کاملا بر میگرده به دو مورد . ۱- تاثیر عوامل بیرونی ۲- تاثیر مرور اون عوامل در ذهن این دو مورد از کوچکی کم کم باورهای ما رو ایجاد کردن و بعد باورهای ما روی جسم و انتخابهای ما اثر گذاشته اند .
گاهی اوقات ناامید میشم و دوباره کوه چاقی میاد جلو چشمم . اینکه نمیتونم از جام بلند بشم اینکه حتی یک کیلو برام میشه یه کوه . اما با خودم صحبت می کنم میگم تو میخوای ناامید بشی تا دوباره فکرای چاقی بیاد ؟ میخوای ناامید بشی که چی بشه ؟ درسته الان چاقی همراهته و زندگی برات سخته اما یواش یواش لاغر میشی . اون زمان که لاغر بودی و سبک بودی قدر نعمتت رو ندونستی و به منفی ها توجه کردی و روی عملکرد ذهنت اثر گذاشتی حداقل دیگه اون کار و ادامه نده . از هر جایی که باشی وقتی شروع کنی به برگشتن لاغریت شروع میشه . راحت میشی . سبک میشی . حس سبک بودن خیلی حس خوبیه . اینکه دیگه مثل الان که همش دلت میخواد بخوابی و کار نکنی تموم میشه . یواش یواش بلند شو . لزومی نداره پاشی کارهای سنگین انجام بدی . همین که هر روز یکمی تغییر کنی خوبه . در این ایستگاه احساس خستگی می کنم . بدنم خسته است و این خستگی ذهن منو منفی می کنه . احساس ناتوانی بهم میده . خب اینا همه مرور افکار منفیست . افکاری که روی جسمم حس تنبلی بیشتری میاره . من آدم تنبلی نیستم اما به دلیل وزن بالام زود خسته میشم . اما گفتن همین جمله هم روحیه ام رو تضعیف می کنه . دقیقا فقط باید همین جملات و افکار رو تغییر داد . گاهی حتی تغییر افکار برام کوه میشه . چرا من در بزرگ کردن چیزای منفی مهارت دارم . اینا که چیزی نیست خب همه خسته میشن استراحت می کنند خوب میشن . من این خاصیت بزرگ کردن مسائل رو باید برای بلند کردن خودم به کار ببرم . از کلمه بزرگتر برای خودم نمیخوام استفاده کنم . چون تصویر بزرگ بودن حس چاقی بهم میده. از کلمه بلند استفاده می کنم تا حس بلند بودن بهم بده و روی جسمم اثر چاقی نزاره . من با تغییر کلمات خودم آروم آروم ذهنم رو تغییر میدم و خودم رو بالاتر از مشکلاتم میبینم . من وقتی با روحم همراه بشم و قدرت خدا رو در وجود خودم باور کنم بر مشکلات جسمم غلبه می کنم . همراه بودن با خدا دو نتیجه برام داره اولین نتیجه اینکه انجام کارها رو برام راحت می کنه دوم اینکه مشکلات رو برام کوچیک می کنه . مثل این می مونه که مثلا کوه چاقی رو وقتی از پایین ببینی برات خیلی بزرگه ولی وقتی سوار هواپیما بشی و از بالا ببینیش خیلی کوچیک میشه و حتی به راحتی با یه هلی کوپتر میتونی به قله اش صعود کنی بدون اینکه براش زحمتی بکشی . انسان وقتی که خدا و عظمت و بلندی خدا رو در نظر میگیره خودشو و قویتر از چاقی میبینه و چاقی براش کوچیک و کوچیکتر میشه . من حتی وقتی خسته هم باشم وقتی خدا رو با خودم ببینم خدا بهم توان میده و منو بر انجام کارها توانمند می کنه .
وقتی اینطوری فکر کنم و همیشه خدا رو در تمام صحنه های زندگیم حاضر و ناظر ببینم مرور این افکار باورهای خوب منو تقویت و فعال می کنه و باعث میشه خودم رو بر چاقی مسلط ببینم .
(ذهن و جسم، دو عنصر بنیادین وجود انسان هستند که به طور جدایی‌ناپذیری با یکدیگر در ارتباط و تعامل دائمی قرار دارند. افکار، احساسات و باورهای ما می‌توانند تأثیرات عمیقی بر سلامت جسمی ما داشته باشند و به عکس، وضعیت جسمی ما نیز می‌تواند بر خلق و خو، عملکرد ذهنی و سطح انرژی ما اثر بگذارد.)
ما در وجودمون دو بخش داریم یکی جسم و دیگری ذهن .
روح هم هست ولی ما اینجا بهش کاری نداریم .
ذهن و جسم با هم تعامل دارن و روی هم اثر میزارن .
یعنی ما هم از طریق جسم روی ذهنمون اثر بزاریم هم میتونیم از طریق ذهنمون روی جسممون اثر بزاریم .
چیزی که در رابطه با این جملات به ذهنم میرسه اینه که مثلا تجربه های بیرونی مثل بعضی از حیوانات در ذهن ما ترس ایجاد می کنه مثلا سوسک . در حالیکه ممکنه همین تجربه برای چینیها حس خوردن ایجاد کنه .
یا موش در ذهن من ترس ایجاد می کنه ولی در ذهن چینیها حس خوردن .
خب پس من از طریق یه اتفاق بیرونی دچار یک واکنشی میشم که همون اتفاق روی شخص دیگر در کشور دیگر و فرهنگ دیگر یه واکنش دیگه .
اما خب این علتش چیه . تجربه ها که یکی بوده اما چرا واکنشها متفاوته . در اینجاست که ذهن و اطلاعات ذهنی و آموزشهای ذهنی و فرمولهای ذهنی خودشو به ما نشون میده .
چیزی که من از کودکی در ذهنم تجربه کردم این بوده که هر وقت سوسک یا موش می اومده در خونه همه جیغ میزدن و نهایتا افراد شجاعتر اونها رو می کشتن . خب من هربار که این موجود چندش آور رو میبینم همین تصویر در ذهنم ساخته میشه و واکنشم نسبت به دیدن این پدیده ترس و جیغ هست . اما یه بچه ی چینی در کودکی دیده که خانوادش سوسک یا موش رو میخورن پس اونم یادگرفته و واکنشی که ازش سر میزنه میل به خوردن اونهاست نه حس ترس و وحشت .
این مثال رو برای خودم زدم تا تاثیر جسم و ذهن رو برای خودم بهتر روشن کنم .
حالا در مورد چاقی هم همینطور . یک سری تجربیات رو از کودکی دیدم و در ذهنم ثبت شده و الانم که بزرگ شدم در مورد اون وقایع چنین واکنشهایی میدم . مثلا موقع ترس یا استرس من از کودکی یاد گرفتم که اولویت من در زندگی همیشه غذا بوده خب تا مدتها هم این غذا خوردن منو چاق نمی کرده اما از یه سنی به بعد دیگه یاد گرفتم وقتی غذا میخورم انتظار چاقی داشته باشم . چون مدام می گفتند فلان غذاها چاق کننده هستند . اگر بیش از کالری روزانه بخورید چاق کننده هستند و چنین فرمولهایی . و از طرفی کسانی رو هم که غذا میخردن و چاق نمیشدن رو می گفتن ژنتیکشون لاغریه و سیستم بدنشون طوریه که اصلا چاق نمیشن . اما اگه اونها این سیستم رو نداشتن حتما چاق میشدن و این موضوع باعث یک حسرت زیاد در دل من شده بود که خوشبحالشون سیستم بدنشون یه طوریه که هر چی بخورن چاق نمیشن .
خب من حالا همیشه با غذا در ارتباطم . کنترل هم که کنم باز به دلیل فرمولهای ذهنیم در مواقع استرس یا ترس اشتهام بر انگیخته میشه که همینم باز یه فرموله که اصلا چرا باید من موقع ترس یا استرس اشتهام زیاد بشه و بخوام خودمو با غذا آروم کنم و باز از اون بدتر مرور اون اتفاق بارها در ذهن که من با مرور کردن اون اتفاق ترس آور در ذهنم مجددا با استفاده از ذهنم در خودم واکنش ترس ایجاد می کنم و چون باز دوباره با این ترسه در خودم اشتها ایجاد می کنم و میرم میخورم تا به آرامش برسم . خب بخش اعظم این تجربه ها شخصی هست و من خودمم که دارم بر اساس انتخابهای خودم چنین واکنشهایی رو در خودم ایجاد می کنم .
خب مثلا سوسک یا موش من واقعا به خاطر حس بدی که همیشه بهم دادن هیچ وقت نمیخوام این فرمولها رو تغییر بدم .
اما مابقی فرمولها رو میتونم تغییر بدم .
مثلا وقتی موضوع ترس یا استرس برام پیش میاد همون یک بار این اتفاق میفته تمومش کنم و دیگه در موردش با خودم فکر نکنم و اون موقعیت رو هی تصور نکنم و اتفاقا انقدر در تجسم اتفاقات منفی تبهر و مهارت دارم که این کار عادتم شده و خود به خود انجام میشه و به نوعی به نظرم میاد تبدیل به بیماری شده . اینکه ما از آزار دادن خودمون لذت میبریم و اینکه به نوعی به ترس و استرس در زندگیهامون معتاد شدیم و حتی اگه چیزی از بیرون نباشه ما در تصور خودمون اون رو میسازیم .
و واقعا این ظلمیه که داریم به بدنمون می کنیم و تاثیر بدی روی بدن میزاریم .
اما واقعا ما چرا چیزهای منفی رو خیلی خوب در ذهنمون مرور می کنیم اما چیزهای مثبت رو یادمون میره و اصلا هیچ توجهی بهش نداریم . چرا موارد منفی در زندگیم پررنگتره تا موارد مثبت و به نظرم اینم یکی از مواردیه که از کوچیکی همیشه گفتن نکن بچه . شیطونی نکن . این کار و نکن . این بده . بچه بدی نباش . یا کارهای بد رو بهمون معرفی کردن و گفتن این کارها رو نکن . یعنی از کوچیکی برای توجه کردن به منفی و البته دور بودن و مراقبت کردن از خودمون در مقابل اون تهدیدات پرورش پیدا کردیم . اما هیچ وقت نگفتن دخترم این گل زیبا رو بو کن و ببین چقدر بوی خوبی میده لذتش رو احساس کن . البته در مورد غذا همیشه بهم میگفت مامانم که ببین چه غذای خوشمزه ای درست کردم و از همون اول توجه من به غذاها بود تا زمانیکه یاد گرفتم این غذاها اگه مثلا روزانه بیش از ۱۵۰۰ کالری وارد بدن بشن چاقت می کنند و باز ترس از چاقی که چاقی بیمار کننده است زشته اگه چاق بشی همه ازت بدشون میاد و بد و بیراههایی در مورد چاقی توجه منو بیشتر بردن سمت چاقی و در نتیجه ترس از چاقی هم باز بنا به همون فرمولی که میترسیدم و میخوردم واکنش خوردن رو در خودم در اثر ترس و توجه به چاقی به عنوان یک پدیده ی زشت و منفور در من پدید اومد .
چند روز پیش فیلمی میدیدم که یه آقای بسیار چاق رو دست و پاهاش رو بسته بودن و روی صندلی نشونده بودن و با خوروندن مقدار زیادی غذا کشته بودن طوری که روده هاش ترکیده بود و خونریزی داخلی پیدا کرده بود . البته در حین غذا به زور یه چیزهای تیز هم به خوردش داده بود که روده هاش رو پاره کرده بود و یه سطل هم گذاشته بودن که در اون استفراغ کرده بود . پلیس توی فیلم گفت چرا باید یه نفر خودشو به اینجا برسونه که انقدر چاق بشه . چه حس و حالی رو تجربه میکرده و بعد روی دیوارهای خونه اش دیدن که فقط حرف از افسردگی میزده یعنی طفلک خودش بیش از همه از این وضع ناراضی بوده و فقط میخورده تا آروم بشه . من از مرور چنین صحنه ای واقعا دردناک شدم و باز رفتم خوردم . خودمو تجسم کردم که اگه روزی به چنین هیکلی دچار بشم چه خاکی به سرم بریزم . برای همین باز ترس از چاقی همه ی وجودمو گرفت و باز خوردم . یعنی با مرور این اتفاق باز هم خودم برای خودم درد آفریدم .
من این مثالها رو برای خودم میزنم که تجربه ی چاق شدن رو کالبد شکافی کنم که چطور با ذهنم خودم خودم رو چاق کردم . اما واقعا قدم به قدم چطور میشه این فرمولهای دردآفرین رو جیگزین کرد . چطور لاغری رو که اونم باز تصویر زشتی در ذهن من داره رو جایگزین چاقی کنم و چطور باید واکنشهام رو تغییر بدم .
خب من اول کم کم و قدم به قدم شروع می کنم در ایستگاه دوم میبینم خیلی فرمولهای چاقی سر راهم خودشو به من نشون داده که نیاز هست حتما اونها رو تمیز کنم تا کل این ایستگاه رو تمیز کنم . برای همینه اصلا فعلا به جسمم توجه نمی کنم . فقط تمرکزمو میزارم تا بتونم چند روز این واکنشهام رو تمرین کنم .
چون ۱ کیلو آزاد کردن انرژی از این ترسها و واکنشها زمانبره . البته نمیخوام سختش کنم چون همینکه پیداش کردم خدا کمکم می کنه کم کم تغییرش بدم . دلم نمیخواد کوهش کنم بزرگش کنم که باز خودش بشه یه دلیل دیگه برای سخت کردن لاغری .
اما دارم فکر می کنم ترس از چاقی و یا استرس چاق شدن رو چطور در خودم کمرنگ تر کنم .
خب من با وزن کردنم استرس میگیرم بهتره این کارو انجام ندم . با نگاه کردن به اندامم استرس میگیرم وقتی میبینم پاهام چقدر حجیم شدن ناراحت میشم پس بهتره فعلا بهشون خیلی توجه نکنم فقط هروقت چشمم خورد ازشون عذرخواهی کنم . بهتره وقتی استرس یا ترس میگیرم مراقب غذا خوردنم باشم و بهتره اتفاقات منفی رو در سرم مرور نکنم که واکنش ترس در وجودم بیاد . سعی کنم ذهنم رو کنترل کنم که زیا خودم رو در موقعیت ترس یا استرس قرار ندم .
میبینید حتی منم طبق آموزشهایی که از کودکی یاد گرفتم همش به خودم میگم این کار و بکنم اون کار و نکنم . مخصوصا نکنم ها خیلی بیشتره و خب همین باز باعث میشه توجه من بیشتر بره سمت همون مواردی که دارم خودمو ازش نهی می کنم . بهتره به چه کار کنمها توجه کنم .
خب من برای یک کیلو لاغر شدنم در ایستگاه دوم چیکار میتونم بکنم که بدون سختی وزنم بیاد پایین . چیزی که به ذهنم میاد اینه که بنویسم . بنویسم و محتویات ذهنم رو بررسی کنم تا درکم از این مسیر کاهش وزن بیشتر بشه تا تاثیر ذهن بر جسم و تاثیر جسم بر ذهن رو بهتر درک کنم . خب این کار رو ادامه میدم تا ببینم کی حسم بهم میگه یک کیلو کم کردم . راستی یه ترس دیگه هم در وجودم هست این که وقتی اون یکی رو کم می کنم ترس از افزایش اون یککیلو دوباره باعث افزایش وزنم میشه و این فرمول رو امروز بعد از ظهر پیدا کرده بودم و با اینکه صبح یک کیلو رو کم کرده بودم دوباره بعد از ظهر دیدم اضافه شدم و وقتی بهش فکر کردم دیدم ترس از اضافه کردن یا ترس از دست دادن این تجربه ی شیرین باعث شد دوباره زیاد بشم . برای همین به نظرم بهتره حسی انجام بدم و خودم رو با وزنه به استرس و ترس نندازم . در ازاش بیشتر بنویسم تا بهتر درک کنم . قطعا وقتی که مینویسم توجه من از مرور اتفاقات منفی خارج میشه و تمرین می کنم که از چیزهای خوب بنویسم یا اگه از چیزهای بدم بنویسم سعی می کنم ازش درس بگیرم و به جایمرور اون اتفاقدرسی که ازش گرفتم رو مرور کنم مثلا دیدن اون فیلم بد باعث شد من درس بگیرم که برای لاغر شدنم قدم بردارم و به اینجا رسیدم و مرور کردم و تصمیم گرفتم که بنویسم .
فعلا نوشتن رو دوست دارم گرچه تایپ کردن کمی برام سخته اما تمرین خوبیه برای کار کردن روی ذهنم تا لاغر شدن رو هم به خوبی یاد بگیرم و در طی روز تجربه های مثبت رو بیشتر مرور کنم . مثلا امروز یه فیلم طنز دیدم که خیلی خندیدم و لذت بردم . یا رفتم توی حیاط نشستم و به طبیعت و پرندگان نگاه کردم و لذت بردم یه غذای خوشمزه برای خانواده درست کردم و خوردیم و لذت بردیم . کلی هم در اینجا نوشتم و وقتم رو صرف یادگیری کردم . خب این تجربه های جسمی تاثیر خوبی روی ذهنم میزاره و از مرورش حالم خوب میشه و شاد میشم . پس هورمونهای شادی در بدنم ترشح میشه و بدنم سالمتر میشه .
پس چرا از ذهنم در جهت مرور اتفاقاتی استفاده کنم که بهم رنج وارد می کنه . از ذهنم در جهت مرور اتفاقات خوب استفاده کنم تا ازش لذت ببرم و بدنم رو سالمتر کنه .
من درسی که از این پاراگراف گرفتم همین بود که طوری از ذهنم استفاده کنم که تاثیر خوبی روی جسمم بزاره و طوری هم از جسمم استفاده کنم که تاثیر خوبی روی ذهنم بزارم .
کنترل ورودی یعنی کنترل دیده ها و شنیده ها و کارهایی که انجام میدم و حرفهایی که می گم و می نویسم و
کنترل ذهن یعنی کنترل افکارم و مرور خاطرات یا آرزوهام که به چه چیزهایی فکر می کنم .
وقتی کنترل ورودی کنم از طریق جسمم روی ذهنم تاثیر خوب میزارم و وقتی کنترل ذهن کنم از طریق ذهنم روی جسمم تاثیر خوب میزارم و باعث میشم بدنم واکنشهای خوبی نشون بده .
من این درس رو از این پاراگراف گرفتم که خیلی هم برام درس شیرینی بود .
البته که بسیاری از افراد چاق بارها برای لاغر شدن از روش های مختلف اقدام می کنند اما حرکت از مسیرهای اشتباه و استمرار نداشتن مانع از کسب نتیجه دلخواهشان می شود.
خب این عبارات برای من مسیر لاغریهای قبلی رو تداعی می کنه . و یکی دیگه از رنجهای لاغریم این بود که من از هر روشی استفاده کردم اثر نداشت و یا اگرم موقتا اثر داشت لاغر نگهم نمیداشت .
علت اینکه من بارها از روشهای مختلف استفاده می کردم این بود که دلم لاغری رو میخواست اما ذهنم اجازه نمیداد و این کارها ذهنم رو تغییر نمیداد و بدتر من رو از لاغری متنفر می کرد .
پس حس من نسبت به لاغر شدن بدتر و بدتر میشد تا جایی که دیگه هیچ امیدی برای لاغری نداشتم
اما روش لاغری با ذهن ذهن منو نسبت به لاغر شدن خوشبین کرده . و از اینکه در این مسیر با اشتیاق حرکت کنم رو دوست دارم .
من میتونم آروم آروم خودم رو برای لاغرتر شدن آماده کنم .
من مسیر لاغر شدنم رو باز می کنم . آروم آروم . هر جایی که تاریکی ببینم نور لاغریم رو اونجا روشن می کنم .
مثلا یکی از افکار من اینه که خب ۲-۳ کیلوی اولی که کم می کنی وزن آب و غذاست . برای همین آسونتره . اما بعدش لاغری سخت میشه چون باید از چربیهات برداشته بشه .
خب این فقط یه فکره واقعیت نداره .
باید صبر کرد و دید . بعدشم من قراره ایستگاه به ایستگاه حرکت کنم . قرار نیست مثل روشهای گذشته به خودم فشار بیارم . این برای زمانی بود که خب میگفتن باید غذا کم بخوری تا لاغر بشی . ولی من که غذامو کم نمی کنم فقط دارم ذهنمو از باورهای اشتباه پاک می کنم پس این باور مربوط به راه من نیست . این باور رو باید بندازم توی سطل بازیافت چون مربوط به باورهای لاغریهای گذشته است که لاغر شدن رو با کم کردن غذا میخواستن به دست بیارن .
خب این باور رو آب و جارو زدم و گذاشتم در طبقه ی مربوط به رژیم و ورزش و اینها .
مسیر من کاملا بازه . و لاغر شدنم تا وزن ایده آلم ادامه داره . سرعت لاغر شدنم بستگی به زمان نداره . علت لاغر شدنم مربوط به کم خوردن نیست . من مسیر لاغری با ذهن رو دارم میرم که باورهای چاقیم رو که لاغری رو برام سخت کرده پیدا کنم و از راهم بردارم . به هر مقدار که مسیر من برای لاغر شدنم بازتر بشه خب لاغری من راحتتر میشه .
من در این پاراگراف از متن شما یاد گرفتم که روش لاغری ما روش های جسمی نیستن و اون روشها غلط بودن و بنابراین هر باوری که میبینیم به اون مسیرها ربط داره باید از سر راهمون برداریم تا حرکت کردن برامون آسونتر و دلپذیرتر و روشن تر بشه تا بتونیم زیباییهای بیشتری رو در این مسیر پیدا کنیم .
همه افراد چاق دوست دارند لاغر شوند اما تصاویر ذهنی که از چاقی در ذهن خود ایجاد کرده اند مانع از تعامل بین ذهن و جسم و حرکت آنها به سمت لاغری می شود.
البته که بسیاری از افراد چاق بارها برای لاغر شدن از روش های مختلف اقدام می کنند اما حرکت از مسیرهای اشتباه و استمرار نداشتن مانع از کسب نتیجه دلخواهشان می شود.
سلام نوشته های شما خیلی پر باره .
به نظرم واقعا هر جمله اش توش هزاران درسه .
من با تفکر و تعمق در همین یک صفحه بتونم به کاهش وزن خوبی برسم .
چون دلیل چاقی رو خیلی خوب توضیح دادید و اینکه چطور با کمک ذهنمون لاغر بشیم .
در همین پاراگراف اول کلی مطلب هست که دوست دارم برای خودم تکرار کنم .
دقیقا منم دوست دارم لاغر بشم اما تصویرهای ذهنی من مانع تعامل ذهن و جسمم میشه .
اما چه تصاویری در ذهنم هست که اجازه نمیده من با وجودیکه دوست دارم لاغر بشم اما تا حالا لاغر نشدم .
خب یکی از تصاویر همین کوه چاقی هست . فهمیدم من هر بار که نخواستم چاق بشم راحت چاق شدم اما هر بار که خواستم لاغر بشم بازم چاقتر شدم .
یعنی این باور در وجودمه که چه بخوای چه نخوای چاق میشی . تازه بخوای هم لاغر بشی باز چاق میشی .
این باور تصویری در ذهنم انعکاس میده که من هیچ وقت نمیتونم لاغر بشم . لاغر شدن سخته و کلی باورهایی که این تصویر رو کاملش می کنند که من لاغر نمیشم چاره ای جز چاق شدن نیست .
خب این تصویر بر جسم من اثر میزاره .
من باید اول به خودم اثبات کنم که این تصویر غلطه .
اما چطور به خودم اثبات کنم .
با استفاده از محتوای همین صفحه . برای من یک کیلو سبکتر شدن هیچ کاری نداره . ولی حتی گفتن همین جمله در ذهن من تصویری از لاغری ایجاد می کنه که ازش ناراحت میشم .
انگار که خود کلمه لاغری یا لاغر شدن یعنی از دست دادن . یعنی تو باید انرژیتو از دست بدی تا لاغر بشی . یعنی زجر بکشی یعنی سختی بکشی تا بتونی به دستاورد لاغر شدن برسی .
و من اینو نمیخوام .
من این از دست دادنه رو نمیخوام .
و این تصویریه که خودم با برداشت غلط از لاعری ساختم .
میفهمم که پس کلا تصویر لاغری در ذهن من خراب بارگزاری شده که هر وقت تصمیم به لاغری میگیرم این تصویر خراب فعال میشه و اجازه نمیده من با انگیزه ادامه بدم .
خب اصلا چرا لاغری در ذهن من خراب شده ؟ چون هربار خواستم لاغر بشم به زور خواستم لاغر بشم . چون بارها به خاطر لاغر نبودنم تحقیر شدم . چون سختی زیادی میکشیدم برای اینکه یک کیلو از وزنم رو پایین بیارم . چون گرسنگی میکشیدم برای لاغر شدن . چون با ترس از نگاه دیگران غذا میخوردم . اما همه اینها در کل عمرم هم که حساب کنم نهایتا ۱۰ بار اتفاق افتاده که قابل فراموش کردنه اما این ذهن خودمه که سالها این تصاویر رو نگه داشته و به عنوان واقعیت حک کرده که لاغری یعنی اینا . در حالیکه کلی افراد لاغر هستن که خیلی آسون لاغرن و هیچ زجری برای لاغر موندن نمی کشن و حتی کلی انسان لاغر دیگه هستند که میخوان چاق بشن و آرزوی چاقی دارن اما چاق نمیشن و در حسرت چاقی هستن .
البته من اینجور لاغری رو هم نمیخوام چون دوست دارم از لاغر بودنم لذت ببرم .
دلم لاغری لذتبخش میخواد و بسیاری از افراد رو میبینم که هستن و از لاغر بودنشون راضی هستن . و من طالب این لاغری هستم که ازش راضی باشم .
پس حالا که میخوام لاغر شدن رو انتخاب کنم برای خودم این تصاویر رو بیشتر و پررنگ تر می کنم .
شاید باور نکنید من الان که دارم این مطلب رو می نویسم یک کیلو کم کردم .
حالا میرم روی هدف بعدم یک کیلوی بعدی .
این متن رو خیلی دوست دارم . با همین یه متن مطمئنم کیلو کیلو میام پایین . با زیباسازی تصویر لاغری در ذهنم .
زمان نمیدم به خودم که استرس نگیرم ولی هدف یک کیلو میدم .
و ۱ کیلو زیبایی از لاغری برای خودم وصف می کنم .
لاغر شدن رنج کشیدن نیست . لاغر شدن سختی نداره . لاغر شدن آسانترین کار دنیاست . هیچ عجله ای در کار نیست . لاغر شدن لذتبخشه . لاغر شدن محدودیت نیست . لاغر شدن گرسنگی کشین نیست . لاغر شدن خیلی قشنگه برام . لاغر شدن راهیه برای رسیدن به اندام ایده آلم و من با عشق و به راحتی در این مسیر گام بر میدارم . شاید زمین بخورم اما دوباره بلند میشم . تصورات اشتباه من در مورد لاغری باعث شد من از لاغری دور بشم و نبینم . الان که این کوه از جلو چشمام برداشته شده دنیای لاغری رو میبینم که فقط چند کیلویی از من فاصله داره . فقط در سطح جسممه . یواش یواش میام پایین . کار سختی نیست . گرم به گرم زیاد کردم پس گرم به گرم هم پایین میام .
من هر روز کمی می نویسم تا تصویر روشنتری از دنیای لاغری رو برای خودم شرح بدم . دنیای زیبایی که رسیدن بهش محال نیست . دنیای زیبایی که قدم به قدم با خودم مدارا می کنم و در مسیرش حرکت می کنم .
همین یک کیلو کاهش وزن من بدون در نظر گرفتن زمان به من حس خوبی داد که ادامه بده .
هدف بعدیم یک کیلوی دیگه است . یک کیلو رو از دست نمیدم . اندیشه از دست دادن رو هم باید پاک کنم .
انرژی هرگز از بین نمیره بلکه از شکلی به شکل دیگه تبدیل میشه . من الان که چاقم انرژیم به شکل چاقیه و من میخوام همین انرژی رو به شکل تناسب در بیارم . انرژی از دست نمیره فقط از شکلی به شکل دیگه در میاد .
من با توصیف لاغری آسون انرژی چاقیم رو تبدیل به انرژی لاغری می کنم و هر وقتم بخوام چاق بشم باز دوباره همین انرژی رو به انرژی چاقی تبدیلش می کنم . پس از دست دادنی وجود نداره . این منم که دارم به انرژیم شکل میدم . تا حالا شکل چاقی دادم و حالا دارم یاد میگیرم شکل لاغری بدم .
من ۱ کیلو از چاقی رو با نوشتنم و خوندنم و تفکر در عبارات این متن تبدیل به لاغری کردم . به همین راحتی یک کیلو از انرژی چاقیم رو تبدیل به لاغری کردم . هیچ از دست دادنی اتفاق نیفتاد فقط من تبدیل شدم . حرکت کردم . جابجا شدم . کمی از افکار چاقی اومدم در افکار لاغری کمی به سمت وزن ایده آلم حرکت کردم . هیچ از دست دادنی رخ نداد . فقط کلماتم تغییر کرد . فقط نوشتم . کاری نکردم . فقط ذهنم رو باز کردم . شرح دادم و شکل لاغری به انرژیم دادم .
هیچ کاری نداره لاغر شدن و اینکه جالبه که من هم دلم هم ذهنم هردو با هم موافق و هم جهت هستیم . در مسیر چاقی من با ذهنم چاقی میساختم اما دلم نمیخواست . برای همین هر کاری میکردم که لاغر بشم . چون دل من لاغری میخواست . انرژیشو به چاقی نمیداد . ذهنمم نا اگاه بود که داره تصویر چاقی خلق می کنه . برای همین این جسم چاقم حاصل افکار پریشونه که نطم خاصی نداشت اما این متن منو اگاه کرد الان که اومدم اینجا هم دلم هم ذهنم هر دو دارن انرژیشون رو تبدیل به لاغری می کنند . این ۱ کیلو وزنی که کم کردم علتش این بود که به خودم زمان ندادم که استرس بگیرم اما همین کاهش وزن در یک روز به ذهنم زمان میده و استرس میده که خب تو که تونستی در یک روز یک کیلو کم کنی پس دوباره میخواد تصویر لاغری کاذب بسازه که خب روزی یک کیلو یکماهه ۳۰ کیلو تموم میشه ممکنه همین اتفاق بیفته ولی من چنین تصویری در ذهنم ساخته بشه چون در تصور فعلی من نیست چون دلم با این همسو و هم جهت نیست . چون دلم نمیخواد با عجله وزن کم کنم چون این تصویر تصویر صحیحی نیست که از لاِغری ساخته بشه چون بهم استرس میده پس این رو پاک می کنم . دوست دارم با لاغریم بازی کنم . دلم میخواد در مسیر لاغر شدنم لذت ببرم و سبکتر بشم دلم نمیخواد با جملات استرس آمیز از وزن لذت تناسب اندام رو برای خودم زهر کنم . چیزی که هدفمه اینه که با لذت لاغر بشم .
پس این الگوی درستیه که هم بهم حس خوبی میده از طرفی زمان نداره . البته باز الگوی قشنگتری میشه ساخت تصویر زیباتری میشه تجسم کرد . اینکه من با لذت سبکتر میشم . من با لذت چاقیمو تبدیل به لاغری می کنم . .خب همه ی این جملات در ذهن من تصویر زیباتری از لاغری میسازند . من تصویر زیبای لاغر شدن رو دارم میبینم . البته درسته وزن ایده آلم خیلی زیباست ولی برای رسیدن به وزن ایده آل باید از مسیر لاغر شدن عبور کرد و اگه مسیر لاغر شدنم رو تمیز نکنم در نتیجه مسیرم به لذت وزن ایده آلم بسته میشه .
من مسیر ذهنم رو ایستگاه به ایستگاه پاکسازی می کنم . یک کیلوی اولیه رو پاکسازی کردم و کیلوی بعدی یا بهتره زیباتر بگیم ایستگاه بعدی شروع شده . من افکارم رو پاکسازی می کنم . زمان نمیدم در ایستگاه دوم هستم . برای پاک کردن حافظه ام از سختی لاغر شدن این ایستگاه رو هم تمیز می کنم . جارو میکشم آب میریزم . آشغالهاشو جمع می کنم . من رفتگر وجود خودم میشم و وجود خودم رو از کثافاتی که برای خودم ساختم پاکسازی می کنم قدم به قدم نقطه به نقطه و نتیجه ی این پاکسازی خودش رو در جسمم نشون میده . زمان نمیدم که چقدر طول میکشه تا این ایستاه رو تمیز کنم اما میدونم تمیز کردن برام لذت داره . اما تمیزکردن یه منطقه ی کوچیک نه یک کوه . اما همین یک کیلو رو هم باز نباید تبدیلش کنم به کوه . چقدر ذهن ما در بزرگ کردن مسائل تبحر داره . این خاصیت رو برای بزرگ کردن خودم به کار میبندم . من بزرگم و قدرتمند و ایستگاه بعدی رو پاکسازی می کنم . بدون زمان تاکید می کنم بدون زمان . پاکسازی ایستگاه اول درسته که خیلی زود تموم شد اما معلوم نیست در ایستگاه دوم چه خبره . پس ذهن نمیتونه این ایستگاه رو با ایستگاه قبل مقایسه کنه . چون ایستگاه قبل با یک سری از افکار ساخته شده بود و این ایستگاه با یک سری دیگه از افکار . پاکسازی تمام ایستگاهها با هم متفاوته . پس عجله نکن و فقط لذت ببر از پاکسازی تفکراتت . بهتره بگم از شکل دهی تفکراتت . از ساخت تفکرت برای لاغر شدن . چیزی که دلت میخواد رو با فکرت بساز . دونه به دونه افکارت رو تمیز کن و تبدیلشون کن به تناسب . گرد و غبار رو از روشون پاک کن تا حس سبک شدن به وجودت بنشینه و دقیقا الان همین حس رو دارم . حس تمیز شدن دارم . حس پاک شدن . من الان در ایستگاه دوم هستم و اونقدر افکارم رو تمیز می کنم تا جسمم بهم نشون بده که این ایستگاهم تمیز شده و میتونیم بریم ایستگاه بعدی .
استاد ممنون از شما . در این متن خیلی لاغر شدن رو خوب معرفی کردید .
من حدودا ۳۰ کیلو اضافه دارم . همیشه برای لاغر شدن می گفتم وای ۳۰ کیلو اضافه دارم در حالیکه من برای چاق شدن هیچ وقت نمی گفتم باید ۳۰ کیلو اضافه کنم . این ۳۰ کیلو اضافه وزن کیلو کیلو به وزن من اضافه شد .
چون من برای چاق شدن هرگز کوهی نمیدیدم همیشه در ذهنم راهم برای چاقی باز بود هیچ مانعی نمیدیدم . دقیقا من با ذهنم چاق شدم .
اما حالا میخوام از همین راهی که شما گفتید لاغر بشم . شاید لازم باشه من این متن رو چند بار بخونم تا کاملا محتوا رو درک کنم تا وقتی بتونم عملکرد ذهنم رو اصلاح کنم بدونم چطور عمل کنم . به نظر من اگه حتی همین یک پست شما رو خوب بهش مسلط بشم بتونم با اجرای همین یه پست کم کم لاغر بشم .
من از امروز کوه اضافه وزن رو در ذهنم کنار میزارم . فقط ۳۰ کیلو در جسمم اضافه دارم . حتی این ۳۰ کیلو در جسم هم کنار میزارم و فقط میخوام یک کیلو کم کنم . من دوست دارم فقط یک کیلو از وزن جسم خودم رو پایین بیارم .
در پیام قبلم نوشتم من دوست دارم لاغر بشم . دوباره متن رو خوندم و دوباره برداشتم رو نوشتم . من دوست دارم فقط یک کیلو لاغر بشم . خب وقتی به این فکر می کنم چه راههایی برای کاهش یک کیلو میاد پیش ذهنم . حتی قبلا وقتی میخواستم لاغر بشم زمان میدادم که مثلا در هفته ۲ کیلو ولی باز اینکه خب میدیدم زمان تموم شده و من هنوز ۲ کیلو رو کم نکردم ناامید میشدم . الان زمانم نمیدم فقط نیتم کاهش وزن ۱ کیلوست . هر زمان که یک کیلو تموم شد دوباره میرم سر کیلوی بعدی . چون باز ۵ کیلو به نظرم زیاد میاد و برام سنگین میشه .
من دوست دارم کیلو کیلو بیام پایین . فعلا این عدد برام خوبه . چون زمانم ندارم استرسم نمیگیرم . بنابراین به نظرم میاد حالا میتونم یک کیلو رو کاهش بدم .
حالا برای کاهش یک کیلو میبینم کلی توان دارم و چون زمان هم بهش نمیدم خودم رو بر این مقدار اضافه وزن توانا میبینم . پس با این نگاه خود به خود در من حس امید میاد . کاهش یک کیلو دیگه هیچ کاری نداره . خب حالا میبینم خود به خود انگار اشتهای من کم شده . چون اون زمان که همش کاهش ۳۰ کیلو در ذهن من بود میدیدم توانی برای کاهش این مقدار ندارم هی اشتهام زیاد میشد تا جون بگیرم انگار که فکر کردن به این کوه کلی منو گرسنه تر می کرد . از طرفی ترس از گرسنگی هم باز اشتهای منو زیاد می کرد . چون طبق تصاویر قبلی لاغری برای کاهش این ۳۰ کیلو خیلی باید گرسنگی بکشم تا این ۳۰ کیلو بیاد پایین و من نهایتا ۴-۵ساعت بتونم گرسنگی رو تحمل کنم و بعد باز همین موضوع بهم اجازه نمیداد که ادامه بدم و دوباره لاغر شدن رو رها می کردم .
اما با این متن خیلی خوب من همین که این کوه رو از ذهنم برداشتم خب حالا میبینم چقدر موانع دیگه برای لاغر شدنم هم باز برداشته شده .
پس حالا منم و یک کیلو کاهش که هدفم میزارم که انگیزه ی لاغریم بالاتر بره تا بیفتم روی غلطک لاغری . میدونم لاغر شدن راحته چون وقتی بیفتی روی غلطک لاغری همونجور که تا امروز روی غلطک چاقی بودم و واقعا دیگه نمیخواستم وزن زیاد کنم اما این ۲-۳کیلوی آخر رو اصلا ناخواسته زیاد کردم دقیقا دیگه بعد از مدتی هدفم نزارم خود به خود لاغر میشم چون راه ذهنم برای لاغری باز شده
حالا به امید خدا ادامه میدم . سعی می کنم هر روز چند خطی بنویسم که راه ذهنم رو با لاغری عادت بدم و آسون ببینمش . و حقیقتا هم کاهش یک کیلو خیلی راحته . به امید خدا ادامه میدم آروم آروم و در این مسیر زیبا نگرانی هام رو کنار میزارم . سعی می کنم گذشته ی خودم و اطرافیانم رو ببخشم و اگه در وسط راهم هم باز موضوعی پدید اومد که ناراحتم کرد نادیده بگیرم و متمرکز روی هدفم بشم تا یک کیلو رو کم کنم به لطف خدا .
سلام . من سالها در وزن متناسب خودم بودم .
اما هربار که از اطرافیانم ضربه خوردم به من فشار ذهنی اومد . به خودم اومدم دیدم کلی اضافه وزن پیدا کردم .
من همیشه آدما رو خوب میدیدم ولی از چند نفر ضربه ی بدی خوردم . درسته این ضربه ها کم اتفاق افتاد ولی نگرش من به اون افراد رو منفی کرد .
مثلا خواهرم اردیبهشت امسال سر یه مساله ی پیش پا افتاده که حق با من بود و اون میگفت حق با اونه باعث شد من باهاش دعوا کنم توقع عذرخواهی داشت و منم عذرخواهی نکردم خواهرم دو ماه سر اون با من قهر بود الان آشتی هستیم ولی روابطمون دیگه مثل قبل نیست . میدونی دیدن وجه منفی خواهرم و مرور اون بارها در ذهنم باعث شد من از اردیبهشت تا الان ده کیلو اضافه کنم .
تیر پارسالم اتفاقی برام افتاد که کلا امیدم رو ناامید کرد و باعث شد ۵ کیلو اضافه کنم .
تیر ۱۴۰۱ هم باز اتفاقی برام افتاد که ۵ کیلو هم اون وقت چاق شدم . مربوط به بیماری که به تیر ۱۴۰۲ هم رسید
و البته از روزی که افتادم در مسیر چاقی علتش بی اعتماد شدن به کسی بود که همه ی زندگیمو با اون پیدا کرده بودم به پیشرفتهای فوق العاده ای رسیده بودم اما اون شخص اونی نبود که من فکر میکردم .
من با اون به ابرا رفته بودم کلی اتفاقات خوش برام افتاده بود ام کم کم فهمیدم نه این شخص اونی نیست که من فکر می کردم و اعتمادم ذره ذره ازش گرفته شد .
طوری که اونقدر ذهنم منفی شده که به هیچ کسی نمیتونم اعتماد کنم .
این بی اعتمادی حدودا ۶ سال پیش همین زمانها شروع شد و تا الانم ادامه داره .
یه دلیل دیگه هم که باعث چاقی من شد لاغر شدن شدید یکی از عزیزانم بود ایشون به خاطر ناراحتی معده به شدت لاغر شدن و من همش ایشون رو دعوت به چاقتر شدن میکردم و ایشون تمایلی نداشت . من لاغری اون رو میدیدم و خودم هی چاقتر میشدم البته این موضوع هم از دوسال پیش شروع شد .
در کل بخوام دلایل چاقیم رو بگم
از آذر سال ۹۷ تا الان بی اعتمادی در من گسترش پیدا کرد .
از تیر سال ۱۴۰۱ تا الان نومیدی در بیماری
از اسفند ۱۴۰۱ تا الان تنفر از لاغری
از سال ۱۴۰۲ تا الان نومیدی دوم از بیماری
از اردیبهشت ۱۴۰۳ تا الان استرس و تنفر و خشم از خواهرم
و کلا این مدتها من نسبت به انسانها منفی شدم .
میدونید منفی شدن ذهنم نسبت به انسانها باعث شده از همه فاصله بگیرم .
و در تنهایی خودم با مرور این افکار از لاغریم فاصله بگیرم .
میدونم دلیل همه این افکار خودم هستم که نتونستم دیگران رو ببخشم .
میدونم وقتی اونارو ببخشم خودم سبک میشم .
اما هنوز ته قلبم ازشون راضی نیست .
این سنگینیها رو دائما دارم با خودم حمل می کنم که حل بشن اما حل نمیشن و من هی سنگینتر میشم .
در ذهنم احساس سنگینی می کنم افراد رو لایق بخشش نمیبینم .
در حالیکه میدونم خدا میبخشه ولی من سنگدل شدم نسبت به اونها .
حتی نسبت به بیماری ازش کینه گرفتم . عصبانی هستم آخه تمام تلاشمو کردم اما نشد .
در کل مدتهاست حال خوب رو از عمق دلم تجربه نکردم . سطحی به صورت گذرا تجربه کردم اما دلم میخواست با تمام وجودم رها کنم تا سبک بشم .
دوست دارم اول ده کیلو رو که از اردیبهشت اضافه کردم کم کنم .
بعد ۵ کیلویی که پارسال اضافه کردم و بعدشم ۵ کیلویی که ۱۴۰۱ اضافه کردم .
البته هر بار تصمیم به لاغری میگیرم اضافه میشم مثلا از خرداد تصمیم گرفتم لاغر بشم دوباره چاقتر شدم .
اما من دوست دارم لاغر بشم . درسته ناامیدم اما دوست دارم لاغر بشم . درسته بی اعتمادم اما دوست دارم لاغر بشم . درسته متنفرم از قسمت منفی آدما اما دوست دارم لاغر بشم . درسته باورهای غلطم خیلی زیاده اما دوست دارم لاغر بشم . درسته بی پولی خیلی داره بهم فشار میاره اما دوست دارم لاغر بشم . درسته خود چاقی خیلی داره به ذهنم فشار میاره اما دوست دارم لاغر بشم . دوست دارم لاغر بشم اما هر چی بیشتر دلم میخواد لاغر بشم انگار بیشتر چاق میشم اما بازم دوست دارم لاغر بشم . درسته من الان چاقم اما دوست دارم لاغر بشم . درسته از خیلیها ناراحتم اما دوست دارم لاغر بشم .
دوست دارم لاغر بشم .
دوست دارم لاغر بشم .
دوست دارم لاغر بشم .
چون لاغر شدن بهم آرامش میده الان ناآرومم همش ترس از چاقتر شدن دارم ولی وقتی لاغر بودم بیخیال بودم اصلا ترس از چاقی یا چاقتر شدن نداشتم .
به خاطر استرس چاقی معده ام آشوب شده اما دوست دارم لاغر بشم .
چاق بودنم باعث شده دیگه روم نشه تو خیابون راه برم یا برم مهمونی خیلی با اکراه میرم بیرون ولی دوست دارم لاغر بشم .
در کل دوست دارم لاغر بشم تا از همه نظر به آرامش برسم .
با سلام به نام الله یکتا
با تغییر تصاویر چاقی و کنترل و‌شناسایی آن ها و در نهایت تبدیل آن ها به تصاویر لاغری میتوان متناسب بود