یکی از جملههایی که بارها در نوشتههای بچههای سایت خوندم اینه: «همین که تمرینها رو شروع کردم، میلم به خوردن فلان خوراکی کمتر شد. هنوز هست و دم دستمه، ولی دیگه مثل قبل سراغش نمیرم.» جالب اینجاست که نه رژیمی در کار بوده و نه ممنوعیتی. چیزی که عوض شده، انتظاری بوده که از خودشون داشتن. در این جلسه میخوام دربارهی نقش انتظار در کاهش وزن حرف بزنم و بگم چرا این تغییر اتفاق میافته.
این نوشته، جلسه هشتم از دورهی «ورود به ضمیر ناخودآگاه برای لاغری» است. در جلسه هفتم (نیروی درونی برای لاغری) دیدیم ذهنی که پر از تصویر چاقیه، با یه تلنگر کوچیک به هم میریزه. اینجا خلاصهای از حرفها رو نوشتم، ولی اصل آموزش در فایل صوتی پایین همین صفحهست.
📉 انتظار ما مدام بالا و پایین میشه
انتظاری که از خودمون و زندگی داریم خیلی زیر تأثیر خبرها و اتفاقهای بیرونیه. یه روز خبر جنگ یا یه بیماری میشنوی و ترس و نگرانی میاد سراغت؛ یه روز هم یه خبر خوب میشنوی و امیدوار میشی. ولی همهمون تجربه کردیم که انتظارهای بد خیلی بیشتر از انتظارهای خوب در ذهنمون میمونن.
🧠 چرا ترس از چاقی از امید به لاغری ماندگارتره؟
کار مغز اینه که ما رو از خطر دور نگه داره. سلامتی، آرامش و تناسب حالت طبیعی بدن ماست؛ برای همین مغز لازم نمیبینه مدام یادآوریشون کنه. ولی هر چیزی که تهدید به حساب بیاد رو بارها تکرار میکنه تا مراقب باشیم. به همین دلیل ترس از چاقی در ذهن ما خیلی محکمتر از امید به لاغری جا خوش کرده.
مشکل اینجاست که برای چاقی کلی دلیل داریم؛ غذا، خواب، ژنتیک، کمتحرکی، کار پشت میز، بارداری و شباهت به خانواده. برای همین انتظار چاقی خودبهخود هر روز در ذهنمون مرور میشه. مغز فقط میخواد هشدار بده، ولی ما این هشدار رو به احساس چاقی تبدیل میکنیم، احساس چاقی تبدیل میشه به انتظار چاقی و انتظار چاقی هم در نهایت به جسم چاق.
🔁 انتظار لاغری فقط با تکرار ساخته میشه
برخلاف انتظار چاقی، انتظار لاغری خودبهخود مرور نمیشه. اگه امروز فایل گوش ندی و به سؤالها جواب ندی، انتظار لاغری به اندازهی دیروز در ذهنت تکرار نمیشه. برای همین تأکید کردم حتی اگه جوابهات تکراریه، باز هم بنویس. چاقی و لاغری دو روی یه سکهان و نمیشه همزمان به هر دو فکر کرد؛ پس هر چقدر به لاغری فکر کنی، از تکرار انتظار چاقی کم میشه.

🍽️ وقتی فکرت عوض بشه، رفتارت هم عوض میشه
کافیه صبح یه خبر نگرانکننده دربارهی دلار یا طلا بشنوی تا تمام روز فکرت دور همون بچرخه. وقتی هر روز با تجسم شبانه، جواب دادن به سؤالها، نوشتن تمرین در سایت و خوندن نوشتههای بقیه به لاغری فکر میکنی، بعد از چند روز فکرهای روزمرهت خودبهخود دور لاغری میچرخن. همین باعث میشه واکنشت به خوراکیها هم عوض بشه؛ یعنی همون تجربهای که بچهها برام نوشتن.
خیلی ساده بگم: انتظار چاقی خودش هر روز تکرار میشه، ولی انتظار لاغری رو باید خودت هر روز با تمرینها تکرار کنی؛ برای همین دنبال نتیجهی سریع نباش و فقط ادامه بده.
🎧 فایل صوتی جلسه هشتم
توضیح کامل اینکه مغز چطور هشدار رو به انتظار چاقی تبدیل میکنه و چطور فرمانهای جدید همسو با تناسب صادر میشه، در فایل صوتی این جلسهست. گوشش کن و بعد در بخش نظرات بنویس از وقتی تمرینها رو شروع کردی، چه تغییری در فکرها یا رفتارت با خوراکیها دیدی و چه تصمیمی برای ادامهی مسیر داری.
👉 بعد از این جلسه برو سراغ جلسه نهم: دوستی با درون برای کاهش وزن.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.51 از 82 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

نشان های دریافت شده
و خدایی که در این نزدیکیست
تمرینات اینجا انجام میدم که به خودم بگم که هر جایی میشه نوشت و ثبت کرد و بعد هم منتظر نتایج عالی از نوشتن موند.
لاغری به من احساس اعتماد به نفس میده،بهم ی حس ناب و شیرین دختر بچه ای رو میده که با پیراهن حریر و پر از چین داره توی علفزار میدوه و به راحتی بالا و پایین میپره چون بسیار سبک وزن و ظریف هست،لاغری بهم حس شکننده بودن و زیبا بودن ی دختر پر جنب و جوش رو میده.از وقتی لاغر شدم،پاهام و رانهام بسیار کشیده و زیباتر دیده میشن وقتی شلوار جذب میپوشم خیلی خوش استایل به چشم میام،سایز به ۳۸ رسیده و کمرم فرم ساعت شنی گرفته.کمرم صاف و استخونی شده،چقدر شکمم لاغر شده،هر کی منو میبینه ازم راز موفقیتم رو میپرسه و من میگم آقا برای لاغر شدن باید آهسته و پیوسته و با تکرار کردن اشتباهات قبلی رو اصلاح کنیم.باید بتونیم خودمون رو مجاب کنیم که ی عمر رفتارهای اشتباه داشتیم.همه بهم میگن خیلی بی سر و صدا لاغر شدیا،منم لبخند میزنم و به خودم میگم فقط به خاطر این بوده که داشتم روی افکارم کار میکردم،داشتم خودمو اصلاح میکردم.از وقتی لاغر شدم تمایل به اضافه خوردن ندارم حتی ی چایی تلخ رو هم به زور نمیتونم بخورم و دربرابر اصرار دیگران خیلی راحت میگم نه میل ندارم.هروقت گرسنه م بشه در حد سیر شدن ی چیزی میخورم.به خاطر همسرم سر سفره نمیبینم.خودمو بیشتر از قبل دوست دارم و به بدنم احترام بیشتری میذارم.و باید بیشتر از قبل رفتار کنم باید بتونم ریزه خواری و هله و هوله ی قبل از شام رو به خوبی ترک کنم.باید بتونم با فکر کردن و تصمیم گرفتن به موقع چیزیو وارد دهانم کنم نه اینکه بخوام هر چی جلوی دستمه رو بذارم توی دهانم و قورتش بدم.بیشتر توجه کنم.بیشتر تمرکز کنم به قدرت ذهنم و به خودم اطمینان بیشتری بدم که من لایق خوش استایل و خوش فرمی هستم
نشان های دریافت شده
و خدایی که در این نزدیکیست.
من ی چند روزی هست که نتونستم تمرینهای نوشتاریمو انجام بدم البته که از کم لطفی در حق خودم بوده.من باید بتونم با تکرار و تداوم فرمانهای جدید رو توی ذهنم به ثبات برسونموقتی تکرار انجام بشه ناخودآگاه من باور میکنه و انجامش میده و اون میشه رفتار جدید من بدون اینکه بخوام به خودم سختی بدم.من فقط باید استمرار داشته باشم هرچند دقیقه هم که شده باید بتونم به لاغری فکر کنم و تمرین انجام بدم،الان که فلش بک میزنم و برمیگردم به چند ماه قبل میبینم من قبلا برام مهم نبود اگر غذایی بوی دنبه یا چیزی مثه گوشت گوسفندی میداد ،من میخوردم و چون بهم گفته بودن که نعمت خدا رو نباید بهش بی احترامی کنی و هرچی توی سفره میذارن باید بخوری،منم باور کرده بودم و برای ترس از خدا و بنده های خدا که مبادا ناراحت بشن رو میخوردم ولی امروز برای صبحانه یکی از همکارام ی صبحانه ی محلی آورده بود که با شیر گوسفندی درست شده بود و من وقتی چند تا لقمه ازش خوردم دیدم اصلا مورد علاقه م نیست و به راحتی از خوردن دست کشیدم و تشکر کردم و صبحانه رو ادامه ندادم.این اتفاق با تکرار و تمرینات افتاده،پس من دارم ذهنمو تربیت میکنم که به خوشی و ناخوشی های خوردنم فکر کنه و تصمیم بگیره نه اینکه هر چه پیش آید خوش آید،باید بتونم تمرینهای هر روز انجام بدم.نمیدونم چرا انقدر مقاومت ذهنی دارم که حتما روی کاغذ بنویسم،چون بیشتر مواقع به دلیل نبود قلم و کاغذ از نوشتن سر باز میزنم.باید این رو برای خودم جابندازم که حتی توی ذهنم یا گوشیم هم میتونم بنویسم و افکارمو جمع و جور کنم تا در طول روز بیشتر احساس رضایت کنم از خودم.الهی به امید تو.
یا حق