اگر از خودت انتظار لاغر شدن داری، همین حالا شروع کن! (گام ۱۵)

به نام الله

سلام به دوستان مسیر تناسب 

حرفهای زیادی از ذهنم‌میگذره و واقعا نمیدونم از کجا شروع کنم 

اول از ترس شروع میکنم شاید این یکی از بزرگترین موانعی هست که من اون رو تجربه کردم و میکنم اولین بار به صورت واقعی با شیوع ویروس کرونا باهاش مواجه شدم اولش از بیمار شدن ترسیدم ولی بعدها این ترس خیلی دیگه از جنبه های زندگی ما رو درگیر کرد مثل تعطیلی کسب و کارها ترس از دست دادن عزیزان ترس از بیماری و گونه های جدیدش و ترس از چاق شدن به خاطر ورزش نکردن و کم تحرکی 

اصلا متوجه شدید در این ۱۸ ماه از بروز این بیماری چقدر مردم اضافه وزن پیدا کردن حتی کسانی که ورزش هم نمی‌کردند بر اساس این باور که کم تحرک و دورکار شده اند وزن اضافه کرده اند من هم با این ترسها مواجه شدم ولی بعد از ورود به سایت اگاهانه با ترسهام روبرو شدم من به  واسطه دوری از خونه پدری همیشه ترس از سفر رو داشتم مسافرت در ذهن من یعنی چاقی به خاطر شمالی بودنم و اینکه میگفتن شمالی ها به خاطر برنج خوردن چاق هستند از برنج میترسیدم از دوران قاعدگی بارداری شیردهی و همه چی میترسیدم برای همه شون الگو و دلیل و نمونه عینی داشتم لاغری برام مساوی بود با زحمت، تلاش ،کم خوردن و البته مقدار زیادی شانس و ژنتیک خوب به هیچ عنوان خودم رو لایق لاغری نمیدونستم و با اختلال در هر یک از فعالیت های معمولی منتظر چاق شدن بودم و هیچ راه فراری براش متصور نبودم محکوم به این سرنوشت ادامه میدادم.

تا اینکه همه چیز عوض شد و من با سایت اشنا شدم راستش الان که فکر میکنم یادم نمیاد چی شد که اومدم به این سایت و اون رو یکی از معجزات زندگی ام میبینم دوره رایگان رو گوش کردم بعد وارد سرزمین لاغرها شدم با استاد دوره کردم و رسیدم به مرداد ماه که در اون ماه درگیر کرونا شدم و چند کیلویی کم کردم و باز هم در اثر یک باور اشتباه و شنیدن حرف یکی از دوستام اضافه وزن من برگشت فقط به خاطر یک حرف حس کردم تمام بنیادهای فکری من فروریخت اونجا دوباره فهمیدم اول راه هستم یک هفته ای حالم بد بود و عصبانی که چرا اینجوری شد .

با اومدن شهریور سعی کردم به خودم مسلط بشم ولی هنوز ترس از خوردن و سفر باهام بود و من اونا روسرکوب میکردم هنوز برای غذا ها دسته بندی داشتم خودم در اینه چک میکردم روزهای بودن در  سایت رو چک میکردم و خلاصه با این ترسهای نهفته سر میکردم 

یه مثالی هست تو فارسی که میگن بی خبری خوش خبری اینجا هم صدق میکنه هر چی میزان آگاهی بالاتر میره کشمکش درونی شما و درگیری بین ذهن ناخوداگاه و دهن خودآگاه بالاتر میره و البته در اوایل منطق بر ما پیروز میشه و ما جاهایی تسلیم میشیم یا به اصطلاح لیز میخوریم 

شهریور هم با این ترسها و سرزنش ها سپری شد حتی یادمه آخرین روز شهریور از ترس چاقتر نشدن فایل پیاده روی رو خریدم ولی یه احساسی بهم میگفت شروعش نکن انگار کاهش وزنم مشروط شده بود به پیاده روی 

البته قبل از اون دوره روانشناسی لاغری خودت باش رو تهیه کرده بودم و مشغول گوش دادن بودم ذهنم پر از تضاد و درگیری بود میگفتم چه اتفاقی داره میفته و کلا درگیری ذهنی بالایی داشتم و البته اینها نتیجه شکستن فرمولهای قدیمی و جایگزینی فرمولهای جدید بود چون مغزم در حال سیم‌ کشی جدید بود و مقاومتهای درونی من ادامه داشت 

فایلهای روانشناسی کمک بزرگی بهم کرد و از اون به بعد وقتی برمیگشتم و فایلی رو گوش میکردم در مدار و سطح جدیدی از آگاهی قرار داشتم ساعتها بهش فکر میکردم و اون رو با خودم تجزیه و تحلیل میکردم 

از اواخر شهریور دوباره وارد دوره صد گام شدم و انگار اولین باربود که فایلها رو گوش میکردم کاملا متفاوت از قبل 

یادمه اون موقع برای اینکه همه دوره ها رو رفته باشم وارد میشدم ولی الان خوداگاه و کاملا اختیاری و با میل خودم وارد شدم هیچ اجباری در کار نبود 

اتفاقا هفته قبل در یه تعطیلی سه روزه به شهر زادگاهم رفتم حس میکردم ترسهام خیلی کمتر شده یادمه اون روز تو ماشین اخرین فایل دوره روانشناسی رو گوش کردم که منبع وسیعی از اطلاعات بود مگه غذا هایی که من اونجا میخوردم چه فرقی با خونه خودم داشت ؟ سعی کردم با ترسم منطقی روبرو بشم و به سفر رفتم تقریبا رفتارهام درست بود و جز در موارد ناچیز اشتباهی نکردم ولی باز هم میترسیدم و انتطار چاق شدن رو داشتم از برخوردم با مواد غدایی متوجه ترسهام میشدم یادمه در مسیر برگشت همسرم جایی توقف کرد و چای گرفت و یک تکه  از کیک خونگی ولی من با اینکه گرسنه بودم امتناع کردم ولی یه لحظه از خودم پرسیدم چرا نمیخوری چون میترسی؟

اگه قراره غذا نقش انرژی دهنده داشته باشه چه فرقی میکنه چی باشه چرا هنوز دسته بندی میکنی و میترسی و اون لحظه یک تکه کیک برداشتم و بدون ترس با چای خوردم از همسرم پرسیدم میخوری گفت نه من رژیم رو بهم‌نمیزنم چون سه ساله بی وقفه باشگاه میره ولی هنوز از یه تکه شیرینی میترسه 

اون موقع متوجه ترس خودم و اون شدم و دیدم من دارم درست رفتار میکنم

هدفم از نوشتن این مطالب این بود که بگم بزرگترین ترس من لاغر نشدن بعد از حدود یک سال از بودن در سایت بود من سر این مساله با خودم تعارف داشتم همش میگفتم عالیه من دارم ادامه میدم انگیزه دارم ولی تو دلم اون ته ته دلم یه ترس بزرگ بود میپرسیدم اگه لاغر نشی جی اگه اموزشها جواب ندن چی انگار هر چی جلوتر میرم لایه های جدیدی از ترسها رو شناسایی میکنم و آنالیز میکنم

اون روز وقتی برگشتم مشغول مرتب کردن وسایلم شدم سایت رو باز کروم و فایل مقصر کیست رو پلی کردم اصلا نفهمیدم چقدر زمان گدشت که من فایل رو گوش کردم در عالم هپروت بودم یه لحظه به خودم نگاه کردم گفتم چیکار کردی تو خیلی از رفتارهای اشتباهت رو درست کردی نقطه سیری رو پیدا کردی هیجانی غذا نمیخوری برای خوردنت دلیل داری از روی بیکاری یا تامین ویتامین یا عادت چیری نمیخوری پس مشکلت چیه

باز هم یه تلنگر بهم خورد نمیخوام بگم بزرگترین چون میدونم باز هم از این تلنگر ها میخورم دفعات قبل یادمه مثل اون شخصیت معروف میگفتم یافتم یافتم ولی الان نه میفهمم دارم به جلو حرکت میکنم یاد حرف خانم حسنی می افتم میگفت هر چقدر جلوتر میرفتم باورهای جدیدی از من رو میشد حالا با صبر و آگاهی و پختگی بیشتری به مراحل نگاه میکنم با عمق بیشتر ،انگار دارم به بلوغ میرسم من با بزرگترین ترسم یعنی عجله روبرو شدم البته ممکنه روزهای بعد ترسهای دیگه ای هم رو بشه ولی فعلا اینو کشف کردم قبلا هم کشفش کرده بودم ولی الان ریشه ای تر و عمیقتر کاملا متفاوت از قبل 

قبلا خیلی سرسری میگفتم عجله ندارم ولی الان اگاهانه تر و پخته تر عمل میکنم 

یه نمونه اش برمیگرده به فایل های پیاده روی 

من پارسال در دوران کرونا پیاده روی میکردم عادت داشتم مسافت سنج گوشی رو فعال کنم و هر روز بیشتر از قبل برم که لاغرتر بشم و نتیجه هم گرفته بودم 

قبل از خرید می‌کنم به استاد پیام دادم که میترسم این دوره رو بخرم و کاهش وزن رو به اون مرتبط بدونم و ایشون گفتن نه اینطور نیست

بعد از خریدن دوره دو هفته صبر کردم و روز ۱۵ مهر اولین بار رفتم شاید بگم یکی از لذت بخش ترین تجربیات عمرم بود اصلا متوجه گذر زمان نشدم چون قبلا عادت داشتم چشمم به گوشی و ساعت باشه و گام ها و کیلومترها رو بشمرم ولی اون روز اصلا تو این حال و هوا نبودم  

ولی چیزی که میخوام بگم اینه که فرق این دوره با قبل در اینه که من یاد گرفتم و به خودم تاکید می‌کنم این پیاده روی برای لاغری نیست چون پارسال اگه یه روز بارونی یا سرد بود من عصبی میشدم و میگفتم اه امروز حتما چاقتر میشم ولی الان بدون هیچ ترسی چند روز بینش وقفه میندازم و اصلا برای لاغری پیاده روی نمیکنم دارم یاد میگیرم غذا چیزی جزمنبع انرژی نیست و ورزش وپیاده روی برای سلامتی و شادابی و کارکرد بهتر عضلات هست بدن من قابلیت لاغری و متناسب بودن و متناسب ماندن رو داره حالا هر اتفاقی میخواد بیفته