تداووم احساس بد (گام ۱۵)

🍂 خدایا شکرت که هر روز آگاه‌تر می‌شم و بیشتر یاد می‌گیرم چطور مراقب افکار و احساساتم باشم. کمکم کن بتونم ذهنم رو بهتر کنترل کنم، به چیزهایی توجه کنم که باعث آرامش و شادی من میشن و وقتی با اتفاقات سخت روبه‌رو می‌شم، صبور باشم و به تو اعتماد کنم.🍂

🍁 سلام و درود به استاد عزیز و دوستان خوب سایت تناسب فکری 🍁

من قبلا عادت داشتم به حرف‌ها و درد دل‌های دیگران با اشتیاق گوش بدم. وقتی دوستی برام از مشکلی که براش پیش اومده بود صحبت می‌کرد، با دقت گوش می‌دادم، درباره‌اش فکر می‌کردم و حتی گاهی همون موضوع رو برای دیگران تعریف می‌کردم.یه زمانی به این رفتارم افتخار می‌کردم و می‌گفتم من شنونده خوبی هستم. دوستام هم بهم می‌گفتن چقدر خوبه که می‌تونیم با تو صحبت کنیم و از مشکلاتمون بگیم.

اخه من فقط شنونده نبودم، در واقع ذهنم مدام دنبال پیدا کردن راه‌حل برای مشکل طرف بود. یه روزهایی به اتفاقی که برای کسی افتاده بود فکر می‌کردم، همه جوانبش رو بررسی می‌کردم و دنبال این بودم که چه کاری می‌شه انجام داد تا مشکلش حل بشه.

انگار مسئول حل کردن مشکلات دیگران بودم و تا وقتی برای اون موضوع راه‌حلی پیدا نمی‌کردم، ذهنم رهاش نمی‌کرد.وقتی بهم میگفتن چه شنونده خوبی هستی چه حمایتگر مهربونی هستی به خودم افتخار میکردم و اینو برای خودم یه امتیاز میدیدم .

من فکر میکنم متوجه نیستیم که با این کار، ناخواسته می‌خوایم نقش خدا رو بازی کنیم. فکر می‌کنیم باید همه چیز رو بفهمیم، برای همه اتفاقات راه‌حل پیدا کنیم و با فکر کردن و نگرانی،خودمون رو دلسوز طرف نشون بدیم و برای مشکلش رفع مشکلش به جای سپردن به خدا میخوایم ما ناجی طرف باشیم در صورتی که قرار نیست ما همه اتفاقات دنیا رو کنترل کنیم. هر کسی مسیر و شرایط خودش رو داره و ما فقط می‌تونیم تا جایی که از دستمون برمیاد کمک کنیم. بعد از اون باید یاد بگیریم موضوع رو به خدا بسپاریم و آرامش خودمون رو حفظ کنیم.

اما حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر از وقت و انرژی خودم رو صرف شنیدن ناراحتی‌های دیگران می‌کردم. پیش میومد که یه روز کامل من به شنیدن درد دل چند نفر می‌گذشت و آخر روز خودم بودم و کلی احساس بد و ناراحتی که با خودم به خونه می‌بردم.

بعدها متوجه شدم این عادت چه بلایی سر حال و روزم میاره.باعث میشد کم‌حوصله بشم ، انگیزه زیادی برای زندگی نداشتم باشم ، آرامشم کمتر بشه و یه وقتایی بدون اینکه اتفاق خاصی برای خودم بیفته و احساس ناراحتی و بی‌قراری کنم 

از وقتی با موضوع ذهن و احساس آشنا شدم، یاد گرفتم که باید مراقب چیزهایی باشم که بهشون توجه می‌کنم. به همین خاطر اخبار رو کنار گذاشتم، کمتر دنبال اتفاقاتی رفتم که برای دیگران می‌افته و سعی کردم اجازه ندم هر کسی هر موضوع ناراحت‌کننده‌ای رو وارد ذهن و زندگی من کنه.، 

البته منظورم این نیست که نباید به دیگران اهمیت بدیم یا وقتی کسی به کمک ما نیاز داره، تنهایش بذاریم. فرق زیادی هست بین اینکه به حرف کسی گوش بدیم و تا جایی که می‌تونیم کمکش کنیم، با اینکه ناراحتی اون رو با خودمون به خونه ببریم و ساعت‌ها و حتی چند روز توی ذهنمون مرورش کنیم.

من الان اگر کسی بخواد درباره اخبار ناراحت‌کننده یا مشکلات دیگران صحبت کنه، خیلی راحت می‌گم من علاقه‌ای به شنیدن این موضوعات ندارم. گاهی هم مسیر صحبت رو عوض می‌کنم تا وارد اون فضای ناراحت‌کننده نشیم.

البته همیشه هم نمی‌شه از شنیدن بعضی موضوعات فرار کرد. مثلا وقتی یکی از عزیزانمون درد دل می‌کنه، نمی‌تونیم بهش بی‌توجه باشیم. اما می‌تونیم شنونده خوبی باشیم، بدون اینکه خودمون رو غرق ناراحتی اون کنیم

توی همین چند روز، چند اتفاق ناراحت‌کننده پشت سر هم برام افتاد. اول یکی از دوستام اومد و از ناراحتی‌هاش برام صحبت کرد. وقتی به خونه برگشتم، ذهنم درگیر حرف‌هاش بود. بعد با مادرم بحثم شد و ناراحتی دیگه‌ای به ناراحتی قبلی اضافه شد. بعد از اون خبر دیگه‌ای درباره کسی شنیدم که سال‌ها ازش خبر نداشتم و حتی عکس‌هایی از اتفاقی که براش افتاده بود بهم نشون دادن.

همه این موضوعات روی هم جمع شد و من روز به روز بیشتر احساس ناراحتی می‌کردم. اشک می‌ریختم و ذهنم مدام درگیر اتفاقاتی بود که پشت سر هم شنیده بودم.

امروز وقتی فایل استاد رو گوش کردم، تازه متوجه شدم که چطور با توجه کردن به اتفاقات ناراحت‌کننده، خودم رو بیشتر و بیشتر توی اون احساس بد نگه داشته بودم. وقتی درگیر یک مشکل می‌شیم، مدام توی ذهنمون دنبال راه‌حل می‌گردیم. بارها اتفاق رو مرور می‌کنیم، به این فکر می‌کنیم که چرا این اتفاق افتاد، چه کاری می‌شد انجام داد و حالا چه اتفاقی قراره بیفته.اتفاقا من به این نتیجه رسیدم که اگر فکر و خیال قرار بود مشکلی رو حل کنه، همون چند دقیقه اول حلش می‌کرد. وقتی بعد از ساعت‌ها فکر کردن هنوز به نتیجه‌ای نرسیدیم، چرا باید همچنان خودمون رو درگیرش کنیم.

ما نمی‌تونیم نقش خدا رو بازی کنیم و همه اتفاقات رو کنترل کنیم. بعضی وقت‌ها باید بپذیریم کاری از دستمون برنمیاد، موضوع رو به خدا بسپاریم و اجازه بدیم آرامش به زندگی‌مون برگرده.

نکته مهمی که یاد گرفتم اینه که ما یه وقتایی فکر می‌کنیم اگر به اندازه کافی درباره یک مشکل فکر کنیم، اگر بارها درباره‌اش حرف بزنیم یا مدام نگرانش باشیم، یعنی داریم به اون موضوع اهمیت میدیم. اما واقعا این‌طور نیست.نگرانی مداوم ما لزوما کمکی به حل مشکل دیگران نمی‌کنه. حتی گاهی نه تنها نمی‌تونیم کاری برای اون فرد انجام بدیم، بلکه آرامش خودمون رو هم از بین می‌بریم.

من از زمانی که وارد سایت تناسب فکری شدم ترجیح دادم که ذهنم رو درگیر مرور اتفاقات نکنم و گذشته رو در همون گذشته بزارم بمونه و نمیخوام خودمو درگیر ناراحتی دیگران کنم و نمیخوام ناراحتی دیگران تبدیل به ناراحتی روزانه من بشه.وقتی می‌تونیم به جای شنیدن صدها خبر ناراحت‌کننده، به زیبایی‌های زندگی خودمون توجه کنیم، چرا باید مدام ذهنمون رو با اتفاقاتی پر کنیم که نه در کنترل ما هستن و نه لزوما کاری برای تغییرشون از دستمون برمیاد.

من از تجربه خودم به این نتیجه رسیدم که هر چقدر بیشتر مراقب افکار و احساساتم باشم، آرامش بیشتری دارم و وقتی حالم خوبه، با امید و انرژی بیشتری زندگی می‌کنم و اتفاقات خوب رو هم بیشتر می‌بینم و تجربه می‌کنم.

به نظرم عالی میشه که بیشتر درباره خوشی‌هامون حرف بزنیم، اتفاقات خوب زندگی‌مون رو با هم به اشتراک بذاریم و به جای اینکه مدام دنبال مشکلات دیگران باشیم، حواسمون به آرامش و حال خوب خودمون باشه.

از خدای مهربون می‌خوام که کمکم کنه که بتونم توی مسیر داشتن احساس خوب ثابت‌قدم باشم، وقتی اتفاق سختی پیش میاد صبور باشم، بهش اعتماد کنم و بدونم که همیشه لازم نیست برای هر اتفاقی نگران باشم و خودم رو آزار بدم.

دوست دارم با آرامش زندگی کنم، از لحظه‌های خوبم لذت ببرم و اجازه ندم اتفاقاتی که خارج از کنترل من هستن، شادی امروز من رو از بین ببرن.

امیدوارم همه ما یاد بگیریم بیشتر به داشته‌هامون توجه کنیم، قدر لحظه‌های خوب زندگی‌مون رو بدونیم و حال خوب رو به یک عادت همیشگی تبدیل کنیم.