«فکر کردن به نخوردن، به همون اندازه چاقت میکنه که بدون فکر غذا بخوری.» اولین بار که این جمله رو برای خودم نوشتم، مدتی طول کشید تا واقعاً بفهممش. سال‌ها فکر میکردم مشکلم اینه که به اندازه‌ی کافی به غذا فکر نمیکنم و اگه بیشتر حواسم به خوردن باشه، لاغر میشم. ولی حقیقت برعکس بود. امروز میدونم رهایی از وسواس غذایی از همین جمله‌ی ساده شروع میشه.
ذهن ما بین پرخوری بی‌حواس و وسواس فکری درباره‌ی نخوردن، فرق زیادی نمی‌ذاره. هر دو ذهن رو پر می‌کنن از غذا: «چی بخورم؟»، «چی نخورم؟»، «چقدر بخورم؟»، «نکنه چاق شم؟». و ذهنی که تمام روز درگیر غذاست، دیر یا زود به همون غذا پناه می‌بره.
توی این مقاله تعریف میکنم وسواس غذایی در زندگی من چه شکلی بود، چطور به یه عادت تبدیل میشه و چه قدم‌هایی برای بیرون اومدن ازش برداشتم. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
🍰 وسواس غذایی در زندگی من چه شکلی بود؟
من تقریباً تمام روز به غذا فکر میکردم. صبحونه‌ی فردا رو از شب قبل برنامه‌ریزی میکردم؛ کیک شکلاتی یا خامه‌عسلی. ساعت نه صبح منتظر چای و کیک بودم و هر خوراکی یه ساعت مشخص توی روزم داشت. غذا وسط همه‌ی فکرهام بود، حتی وقتی سرم به کار دیگه‌ای گرم بود.
عجیب اینکه وقتی رژیم می‌گرفتم، این فکرها کمتر نمی‌شد؛ بیشتر میشد. فقط شکلش عوض میشد. به جای «امروز چی بخورم؟»، میشد «امروز چی نباید بخورم؟». خیلی از غذاها رو چاق‌کننده می‌دونستم و باز هم می‌خوردمشون، در حالی که دوست‌های لاغرم توی همون مهمونی بدون هیچ نگرانی غذا می‌خوردن و وقتی سیر می‌شدن، دست می‌کشیدن.
اون موقع فکر میکردم اون‌ها اراده‌ی بیشتری دارن. ولی امروز میدونم فرق ما توی اراده نبود؛ اون‌ها اصلاً به غذا فکر نمی‌کردن و من هیچ‌وقت از فکرش بیرون نمیومدم.
🧠 ذهن چطور ما رو به سمت وسواس غذایی می‌بره؟
برای فهمیدن وسواس غذایی، اول باید ببینیم ذهن چطور کار میکنه. ذهن رو مثل یه کشتی در نظر بگیر: ذهن خودآگاه ناخدای کشتیه و ذهن ناخودآگاه موتورش. اگه ناخدا بخواد بره سمت چپ، ولی موتور به سمت راست هل بده، کشتی بالاخره کجا میره؟ همون جایی که موتور می‌خواد.
۱. فکرهای خودآگاه؛ صدای ضعیف تصمیم
فکرهای خودآگاه همون‌هایی‌ان که باهاشون تصمیم می‌گیریم و برنامه می‌ریزیم: «از فردا رژیم می‌گیرم»، «باید جلوی خودم رو بگیرم»، «ای کاش این‌قدر به غذا فکر نمی‌کردم». من رژیم‌هام رو همیشه از شنبه شروع میکردم و همیشه هم تصمیم‌های محکمی می‌گرفتم.
ولی مشکل اینه که صدای این فکرها خیلی ضعیفه. یادمه یه بار وسط یه رژیم سخت، یکی از فامیل یه جعبه شیرینی آورد. همین که دیدمش، حس کردم قراره بخورم و رژیم رو ول کنم؛ و همین هم شد. تمام تصمیم‌های خودآگاهم در یه لحظه محو شدن.
۲. فکرهای ناخودآگاه؛ فرمانروای واقعی رفتارها
فکرهای ناخودآگاه رو خودمون انتخاب نکردیم، ولی اون‌قدر تکرار شدن که توی ذهنمون جا خوش کردن. مثل «اگه غذام رو تموم نکنم حیفه» یا «توی مهمونی نباید از بقیه عقب بمونم». این فکرها ریشه در تجربه‌های گذشته، خانواده و فرهنگ ما دارن.
مادرم سر سفره همیشه اصرار داشت بیشتر بخورم و من هیچ‌وقت مرز سیر شدن رو نفهمیدم؛ همیشه اشتها داشتم. از نوجوونی هم یه صدا توی ذهنم بود که بعد از تموم شدن هر کاری دعوتم می‌کرد چیزی بخورم: بعد از مشق، بعد از فوتبال، بعد از کمک به مادرم. این‌ها برنامه‌های ناخودآگاه من بودن و هیچ رژیمی سراغشون نمی‌رفت.
بیشتر رفتارهای ما از همین بخش ناخودآگاه میاد. برای همین اگه وسواس غذایی در ناخودآگاه جا خوش کرده باشه، حتی با رعایت کامل رژیم هم آرامش نداریم. ذهن دائم بین «باید بخورم» و «نباید بخورم» در جنگه.
📌 چرا وسواس فکری درباره‌ی غذا چاقمون میکنه؟
فرض کن هر روز صبح باید به خودت یادآوری کنی: «نباید شیرینی بخورم! نباید نون زیاد بخورم!» این یعنی کشیدن ترمز دستی ذهن. ولی ترمز دستی چقدر می‌تونه دووم بیاره، وقتی ذهن ناخودآگاه با تمام قدرت گاز می‌ده و می‌گه: «بخور! تو حق داری! تو محرومی!»
این کشمکش بین دو بخش ذهن، آدم رو خسته میکنه؛ مثل اینکه با یه پا ترمز بگیری و با پای دیگه گاز بدی. و ذهن خسته، اولین چیزی که برای آروم شدن پیدا میکنه، غذاست.
🌀 وسواس غذایی و گرسنگی ذهنی
وقتی مدام به غذا فکر می‌کنی، چه به شکل «می‌خوام بخورم» و چه «نباید بخورم»، ذهن درگیری دائمی با غذا پیدا میکنه. حتی وقتی چیزی نمی‌خوری، انرژی ذهنیت صرف خوردن و نخوردن میشه. نتیجه‌اش یه جور گرسنگی ذهنیه؛ نه گرسنگی معده، بلکه کششی که هر چی بیشتر سعی کنی کنترلش کنی، بیشتر به سمت خوردن هلت می‌ده.
پژوهشی در نشریه‌ی Nutrición Hospitalaria هم نشون داد تصویرسازی ذهنی درباره‌ی غذا می‌تونه ولع غذایی رو بیشتر کنه. یعنی فکر کردن مداوم به غذا، حتی وقتی برای نخوردنه، میل به خوردن رو زنده نگه می‌داره.
🔄 چرخه‌ی وسواس، چرخه‌ی چاقی
- وسواس فکری شروع میشه: «کاش این‌قدر به غذا فکر نمی‌کردم.»
- تصمیم می‌گیری نخوری یا رژیم بگیری.
- ناخودآگاه مقاومت میکنه و فشار زیاد میشه.
- ولع میاد و پرخوری می‌کنی.
- احساس گناه و سرزنش میاد و وسواس از نو شروع میشه.
من این چرخه رو بارها زندگی کردم. بعد از هر پرخوری قول می‌دادم «فردا به جبران امروز هیچی نمیخورم». ولی فردا یادم می‌رفت و ذهن چاقم می‌گفت: «تو که خراب کردی، اونم بخور.» هر دور این چرخه، من رو بیشتر به این باور می‌رسوند که «من اصلاً کنترل ندارم».
🎉 وسواس غذایی سر سفره‌ی مهمونی
جایی که وسواس غذایی خودش رو بیشتر از همه نشون می‌داد، مهمونی‌ها بود. توی دورهمی‌ها حس میکردم همه دارن غذا خوردنم رو نگاه می‌کنن. قبل از رفتن کلی برنامه می‌ریختم که چی بخورم و چی نخورم و همین برنامه‌ریزی، تمام شب ذهنم رو پر می‌کرد. به جای لذت بردن از جمع، حواسم فقط به سفره بود.
بعد هم یکی از بهونه‌های همیشگی‌ام از راه می‌رسید: «توی مهمونی حیفه رژیم بگیرم؛ امشب می‌خورم، از فردا.» و فردا با یه عذاب وجدان تازه شروع میشد که دوباره من رو به فکر غذا برمی‌گردوند. بزرگ‌ترین حسرتم بعد از این شب‌ها این بود: «ای کاش اون مهمونی نرفته بودم.»
امروز هم هنوز گاهی متوجه میشم توی جمع بیشتر از وقتی که تنهام غذا می‌خورم. ولی فرقش اینه که دیگه قبل از مهمونی نقشه‌ی جنگ نمی‌کشم و بعدش هم خودم رو محاکمه نمیکنم. فقط متوجهش میشم. همین نگاه آروم، مهمونی‌ها رو از یه میدون وسواس به یه دورهمی معمولی تبدیل کرده.
🔁 وسواس غذایی چطور به عادت تبدیل میشه؟
هر فکری که زیاد تکرار بشه، به یه عادت ذهنی تبدیل میشه. اگه هر روز صبح اولین فکرت این باشه که «امروز باید کمتر بخورم، دیگه حق ندارم پرخوری کنم»، و بعد جلوی آینه به خودت بگی «با این شکم، نباید اصلاً غذا ببینم»، این فکرها کم‌کم مسیر ثابت ذهنت می‌شن.
حالا تصور کن این فکرها فقط صبح‌ها نیستن؛ توی مهمونی، توی فروشگاه، حتی وقتی از کنار نونوایی رد می‌شی. ذهن یکسره مشغول غذاست؛ نه از سر لذت، بلکه از ترس و سرزنش. من آخر شب میوه یا تخمه انتخاب میکردم که کمتر احساس گناه کنم. حتی خوردن یه میوه هم برام با حساب‌وکتاب و عذاب وجدان همراه بود.
🤯 نتیجه‌ی این تکرار چیه؟
به مرور، ناخودآگاه باور میکنه که غذا مساوی خطره، خوردن مساوی گناهه و نخوردن مساوی ارزشمندی. در چنین حالتی، هیچ‌وقت با آرامش غذا نمی‌خوری. هر لقمه با درگیری ذهنی همراهه و هر انتخاب، با شک و تردید.
و ذهنی که این‌قدر زیر فشاره، دنبال سریع‌ترین راه آروم شدن می‌گرده. احساس گناه بعد از یه شام سنگین یا بعد از حرف یکی از فامیل توی مهمونی، همیشه من رو به خوردن بیشتر می‌کشوند. یعنی همون ترس از خوردن، من رو به خوردن می‌برد.
🕊️ رهایی از وسواس غذایی یعنی برگشت به آرامش
رهایی از وسواس غذایی وقتی اتفاق می‌افته که ذهن از این چرخه‌ی تحلیل و تنبیه آزاد بشه؛ وقتی تصمیم به خوردن یا نخوردن از روی آگاهی باشه، نه ترس و اجبار. در این حالت:
- بدون درگیری ذهنی غذا می‌خوری یا نمی‌خوری.
- دیگه نیازی به کنترل افراطی نیست.
- غذا دشمن نیست؛ بخشی عادی از زندگیه.
- آرامش جای تنش رو می‌گیره.
- و کم‌کم می‌بینی بدون رژیم و محرومیت، داری سبک‌تر می‌شی.
من با همین تغییر نگاه، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. هنوز هم صبح‌ها بعد از بیدار شدن چای با شکلات یا یه بیسکویت می‌خورم. ولی دیگه از شب قبل به صبحونه فکر نمیکنم و این خوردن، دیگه با عذاب وجدان همراه نیست. رهایی از وسواس غذایی یه آرزو نیست؛ یه مهارته و یادگرفتنیه.
💡 راه واقعی: بازسازی ذهن، نه بستن دهن
وسواس غذایی مثل یه برنامه‌ایه که در پس‌زمینه‌ی ذهن روشنه. هر بار که غذا می‌خوری یا حتی بهش فکر می‌کنی، یه صدا می‌گه: «نخور! چاق می‌شی!» یا «چرا نتونستی خودت رو کنترل کنی؟» این صدا نه انگیزه می‌ده، نه کمک میکنه. ولی میشه خاموشش کرد؛ نه با رژیم سخت و شمردن کالری، بلکه با آموزش ذهن.
🔁 تغییر نگاه به غذا
در لاغری با ذهن، غذای خوب و بد یا چاق‌کننده و لاغرکننده نداریم. چیزی که مهمه، نگاه ما به غذاست. ذهنی که غذا رو با ترس و کنترل می‌بینه، هیچ‌وقت با آرامش نمی‌خوره و همیشه آماده‌ی پرخوریه. وقتی غذا از فهرست دشمن‌ها خارج بشه، ذهن دیگه دلیلی برای وسواس نداره.
🧠 اصلاح باورهای قدیمی
جمله‌هایی مثل «نخوری، لاغر می‌شی» یا «شکم خالی یعنی موفقیت» باورهای قدیمی‌ان که فقط وسواس رو تقویت می‌کنن. من سال‌ها با کلمه‌ی «باید» زندگی میکردم: «باید کم بخورم»، «باید لاغر بشم». سال ۱۳۹۳ با قانون جذب آشنا شدم و یاد گرفتم «باید» رو با «دوست دارم … رو تجربه کنم» عوض کنم. «دوست دارم سبکی بعد از غذا رو تجربه کنم» خیلی آروم‌تر از «نباید زیاد بخورم» با ذهن حرف می‌زنه.
🤝 آشتی با بدن و با خود
کنترل شدید، فشار و سرزنش، آدم رو لاغر نمیکنه. اولین قدم من این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم؛ ولی مسئولیت رو با سرزنش اشتباه نگیرم. امروز وقتی زیاده‌روی میکنم، به خودم عصبانی نمی‌شم. قبول میکنم که انتخاب خودم بوده و روی بهتر کردن واکنش‌هام کار میکنم.
🧘 قدم‌های شروع رهایی از وسواس غذایی
بیرون اومدن از وسواس، کار خارق‌العاده‌ای لازم نداره. چند قدم ساده ولی پیوسته کافیه:
۱. باور کن غذا دشمنت نیست
بارها شنیدیم که باید «با غذا بجنگیم» یا «وقتی گرسنه شدی، مقاومت کن». ولی همین نگاه جنگی، ذهن رو به سمت وسواس هل می‌ده. غذا رو از فهرست دشمن‌ها بیرون بیار. وقتی جنگی نباشه، وسواسی هم برای پیروزی در جنگ لازم نیست.
۲. ممنوعیت‌ها رو کنار بذار
رژیم‌هایی که با ممنوعیت و حذف همراهن، سوخت آتش وسواس غذایی‌ان. هر بار که به خودت می‌گی «نباید بخورم»، ذهنت بیشتر درگیر همون غذا میشه. من این رو با جعبه‌ی شیرینی، با مهمونی‌ها و با صدها «از شنبه» تجربه کردم. هر ممنوعیت، یه وسوسه‌ی تازه می‌ساخت.
۳. با آگاهی بخور، نه با کنترل
فرق هست بین اینکه با توجه غذا بخوری، یا هر لقمه رو با ترس و حساب‌وکتاب بجوی. با آگاهی خوردن یعنی ببینی، بو کنی، مزه کنی و از خوردن لذت ببری؛ بدون قضاوت و بدون اضطراب. وقتی حواست به خوردنت باشه، سیر شدن رو هم راحت‌تر حس می‌کنی؛ همون چیزی که من سال‌ها نمی‌فهمیدمش.
۴. توجهت رو از غذا به حست ببر
واقعاً گرسنه‌ای؟ یا خسته‌ای، دلتنگی، عصبانی یا بی‌حوصله؟ برای من غذا بیشتر جایزه بود تا جواب گرسنگی؛ بعد از رد کردن یه مرحله‌ی سخت توی بازی کامپیوتری، حس میکردم باید یه چیزی بخورم. به نظرم بخش زیادی از خوردن‌های شبانه‌ام هم از خستگی بود. به جای «چی بخورم؟» بپرس «الان چه حسی دارم؟»
۵. به جای سرزنش، کنجکاو باش
هر بار خودت رو بابت پرخوری سرزنش کنی، ذهن رو وارد حالت دفاعی می‌کنی و ذهن مضطرب، به غذا پناه می‌بره. دفعه‌ی بعد که میل شدید به غذا داشتی، به جای «بازم خراب کردم!» بپرس: «پشت این میل چیه؟» من هنوز هم بارها لغزش دارم، ولی لغزش برام دلیل بهتر کردن تمرینه، نه رها کردن.
🎯 جمع‌بندی
خیلی از ما فکر می‌کنیم لاغر شدن یعنی کم خوردن و کنترل دائمی. ولی رهایی از وسواس غذایی با تغییر نوع و مقدار غذا اتفاق نمی‌افته؛ با تغییر نگاه، فکرها و باورهای ما درباره‌ی غذا اتفاق می‌افته. وقتی ذهن سبک بشه، بدن هم کم‌کم با اون هماهنگ میشه.
به جای محرومیت، آشتی؛ به جای سرزنش، آگاهی؛ به جای کنترل وسواسی، ارتباط واقعی با خودت. اگه می‌خوای ذهنت رو از ریشه‌ی این باورها پاک کنی، دوره‌ی پاکسازی چاقی ذهن و برای کار روی اشتها، دوره‌ی اصلاح پرخوری و اشتها در مغز برای همین ساخته شدن.
✍️ تمرین: نقشه‌ی فکرهای غذایی
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و این‌ها رو بنویس:
- امروز چند بار به غذا فکر کردی؟ هر بار که فکرش اومد، یه علامت روی برگه بزن.
- کنار هر علامت بنویس فکرت از نوع «بخورم» بود یا «نخورم».
- سه تا از ممنوعیت‌هایی که برای خودت گذاشتی رو بنویس و ببین چقدر بهشون فکر می‌کنی.
- یه «باید» درباره‌ی غذا رو به «دوست دارم … رو تجربه کنم» تبدیل کن.
- آخر روز بنویس کدوم خوردنت از سر گرسنگی بود و کدوم از یه حس دیگه.
📝 برام بنویس
تا حالا شده تمام روز به غذا فکر کنی و ته دلت بدونی مشکل خود غذا نیست؟ فکرهای غذایی تو بیشتر از نوع «بخورم» هستن یا «نخورم»؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، بنویس امروز چند بار به غذا فکر کردی. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
وسواس غذایی چیه؟
یعنی ذهن تمام روز درگیر غذاست؛ چه به شکل «چی بخورم» و چه «چی نخورم». این درگیری دائمی، آرامش رو می‌گیره و دیر یا زود به پرخوری می‌رسه.
چرا فکر کردن به نخوردن هم چاق میکنه؟
چون ذهن رو روی غذا نگه می‌داره. هر ممنوعیت یه وسوسه‌ی تازه می‌سازه و ذهن خسته از کشمکش «بخورم یا نخورم» برای آروم شدن به غذا پناه می‌بره.
رهایی از وسواس غذایی از کجا شروع میشه؟
از تغییر نگاه به غذا: غذا رو دشمن نبین، ممنوعیت‌ها رو کنار بذار، با آگاهی بخور و به جای سرزنش، کنجکاو باش که پشت هر میل چه حسی هست.
بدون رژیم میشه از وسواس غذایی رها شد؟
بله؛ اتفاقاً رژیم‌های پر از ممنوعیت خودشون وسواس رو تقویت می‌کنن. رهایی با آموزش ذهن و تغییر باورها اتفاق می‌افته.
امتیاز 4.37 از 68 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
به نام خدایی بخشنده ومهربان
سلام خدمت استاد عطارروشن وهمه دوستان هم مسیر
وسوسه فکری که من ساله زبادی درگیرش بودم از هر لقمه که‌واقعا نیاز بدن بود دنیای ازترس نگرانی افکاربرام ایحاد کرده بود
حتی به یاد ارم این کابوس برای خودم هی درخواست می‌فرستادم که طوری میشد من به کما میرفتم چندین سال طول می‌کشید بد از کما بیدار میشدم جون جیزی نخوردم حتما لاغر شده بودم وار تغییر تعجب اطرافم برای خوشایند بود چقدر ازخدایی خودم سپاس گزار هستم که این درخواست من پاسخ نداد جاش این‌مسبر به من هدبه داد که ارکمای ذهنی تو بیداری رها بشم‌نه توخواب جواب خالقم‌عالترین پاسخ به این درخواست بود
چه افکار بیما.ر گونه رو از خودم گرفتم که این وسوسه فکری دچارش بودم و با حمد ستایش از خالقم وکمک بی نهایت ازش رها شدم رها شدم ازرنجیر که دائم به ذهنم دست پام معداه ام زده بودم‌رها شدم از دائم فکرکردن که جی بخورم که شاید لاغر بشم رها شدم از این وسوس که ازافرادی که دائم توبخش آب کشی هرجیزهستن که نکنه نجس باشه حتی به یاددارم این رفتار منع میکردم ولی من به شکلی دیگه دچارش بودم اگه اون فرد خودش وسایلش واسباب وسایل منزلوش اب می‌کشید که نکنه نجس باشه
من دائم داشتم همه وجودم با مرورهای بی حد اب می کشیدم که نکنه چاق بشم نکنه اشتباه رفتارکردم وای 😲 😲 بازم غذا تو ذهنم داره هی میره میاد هرلقمه اکه میخوردم که کلی مرور اکه نمیخورم کلی حسرت وفشار که بخور بخور واخر سر وفتی به خودم می‌آمد زمانی بود من شکست خورده بودم همه انجه که قرار نبود اصلا بخورم خوردم یی لیوان اب روش وحس دیگه نکو که این زمان چه حسی بود اون زمان اطلایی واگاهی درستی از این مراحل اصلا نداشتم
وحالا وفتی اپثول به خودم‌توجه میکنم زمانی که تو ارامش دارم به این مواد به چشم رفع نیاز زنکاه میکنم مصرف میکنم
با هرلقمه وحویدن انقدرحس نشاط،دورنش برام گوار هست بابا همون غذاست هیج فرقی نحوه پخت شکل پخت وهیج چیزه دیکه تغیبر ایحادنشده فقط،توبخش من میزانش اندازه نیازم شده نه کم شده نه زیاد اندازه نیازم تا زمانی که اعلام سیری از ذهنم صادرنشه من آزاد آزاد هست با بهترین حس جهان 🌎 اون‌بخورم کیف کنم وفتی ذهنم فرمان داد سریع خوردن تعطیل کنم
رانندکی میکنم وفتی به نردیک دره مبشم فوری ترمز کرده ورانندگی نمیکنم جون این رانندکی سقوط،تودره هست نه لذت کیف رانندکی
وفتی کل مسبرم برام لذت بخش هست همه سعی در نگه دارای این لذت خلاصه میشه توهربخش این لذت اسودکی خیال با تناسب فکری در وحودم من ساخته شده نمیدونم چطوری شرح بدم‌که آسون باشه این کار آسون برای شما استاد که خداوند کمک میکنه ازکلمات آسون برای یاد دادن بهر ه ببرید
بعضی زمان من‌تو‌توضیح کاری که تواین مسبر با کمک خدا دارم انجام میدم کم میارم اصلا نمی توانم چطور بیان کنم ولی تلاش میکنم که به شکل راحت اون بیان کنم
امروز داستم توتمرینها که دارم به شکرخدا شده یی عادت زیبای من تو بخش،تناسب کلی عادت بی،ثمره ازخودم به شکرخدا عزیزم گرفتم
جای اون کلی تعمیر عالی،جاکزین کرد هرصبح با باز شدن چشم تا جندین ساعت ⏰️ من ت‌وحال انجام این تمرنها هستم جون صبح زود بیدارمیشم خدایی عزیزم جنان کارم ردیف کرده که توارامش عالی تمرینها انجام میدم کارمنزلم انجام‌میدم کلی وقت اضافه میارم که اکه کاری نداشته باشم به مروهای باحس خوب هم میرسم همین رور گذشه صبح تمرنها انحام دان مطالب نوشتم نهارم درست کردم عصر چون زمان آزاد داشتم دو فایل پاک سازی ذهن برای باره سوم با دقت تمرکزم روز اول گوش دادم وآزش بهره بردم
حسم‌در بهبود وکسترش که توسط خدایی عزیزم تو ذهنم انجام میشه هست افکارم آرامتر و حس بهتر رو هر روز تجربه میکنم چون میدونم وحس میکنم توپناه خدایی عزیزم هستم
نکاه من تو این مسیر به خداوند خیلی نغییر پیدا کرده کلی افکار نادرست وجودم وعبادت تو بخش خدای عزیزم که من اون ساخته بودم از خودم گرفتم و رها شدم ارتباط بهتر شده با خالقم در نتیجه ارامش بیشتر بهتر شده من هم زمان که دوراها ازش بهر می برم که دوره خدا هرگز دیر نمیکند هم دورنش هست ازهمه بهتر بیشتر من ازاین دوره هم لذت وهم خودشناسی وخصوصی شناسی رو آموزش دیدم مبینم ازمطالب که زندکی با طمع خدا زندکی با اراده خدا و زندگی با کمک خدا هم خودم بهرمند میکنم
ما تو هرحنبه فرقی نمیکنه که مشکل داریم ریشه اصلی و قویی اون در شناخت اشکال داره در باره خدایی عزبز هست که حتما و حتما نیازهای این ارنباط برطرف بشه که ما به اصل خودمون برکشت کامل درست داشته باشیم جون کل جهان در قدرت خدایی عزیزهست که داره ادامه پیدا میکنه و کسترش دورنش ایجاد میشه
حتی این وسوس فکری این بخش هم زیادهست کلی باوره اشکال دارم تو این بخش هست که این ارتباط، واقعی رو هم دجار اشکال میکنه
ایمان اطمیان ازدریافت کمک ازجانب خداوند هم کم رنگ میکنه و بخش،منفی قوی‌تری خواهیم داشت برای صعیف کردن بخش،منفی حتما این ارتباط باید باشه هر روز هی بیشتر بهتر کیفت افزایش پیدا کنه
برای عبور از موانع که تو مسیرهست با برزک شدم و بهبود در لاغری اپن موانع که ازش رعد میشم درحلو مانع بزرگتر هست پس نیازم داریم قدرت بیشتری رو کسب کنیم‌و سر منبع این قدر ت درپشگاه ،خدایی عزیزم هست اگه این بخش درست نگیم ارتباط بهبود ندیم با برخورد به مانع جلوی مسیر مانع از ما بزرگتر خواهد بود و پشت اپن مانع خواهیم ایستاد و به حالت راکت خواهیم بود و این راکت بودن لاغری رو متوقف کرده بیشتر نمیکنه و شاید برکشت رو هم ایجاد کنه تا کی پشت مانع میشه بود هی درجا زد بالاخره خسته خواهیم شد ازاین مسبر خارج خواهیم شد یا رفت برکشت خواهیم داشت و دائم تو مسیر خودمون نخواهیم دید
امید که این مسئله شامل حال خودم ودیگران دوستان نشه به تشکر وسپاس ازخدایی عزیزم تا امروز از این مسئله به دور بودم تومسبرخودم دیدم شاید زمانی کمی حسم بد شده ولی با جاکزینی که یادش گرفتم تو این زمان چه کاری رو انجام بدم که ازمسبرم خارج‌نشم فوری تو زمان کوتاه خودم سریع به مسبرم بر کشت دادم احازه ندادم زمان بگیره ودجارش بشم
همه وهمه این ازکمک خدایی عزیزم مبینم که سریع ✋️ گرفته بر کشت داده به مسیر م خدایا بی نهایت تشکر وسپاس گزارهستم که برام این همه مهربانی رو انجام میدی
خدا پشت وپنا هتون یا حق حق نگه دارتون