چه زود دیر شد!

سلام خدای مهربون 

برای فرصتی دوباره با بیدار شدنم در این دنیا بینهایت ممنون 

سلام استاد عزیز و دوستان خوبم 

چه زود دیر شد 

استاد اول صبح از دیدن عکستون شوکه شدم و هیچ کارو شروع نکردم تا مطمعن بشم این چیه گذاشتین 

درسته وقتی ما به مرگ فکر کنیم میتونیم از خیلی چیزها ناراحت نشیم و میتونیم خیلی کارها رو راحت انجام ندیم و خیلی حرص نزنیم و خیلی زندگی رو سخت نگیریم کمک میکنه 

مرگ باعث میشه هر روز در لحظه زندگی کنیم و از کجا معلوم که من فردا باشم و بتونم اون کار رو انجام بدم یا نه 

ترس از مرگ همیشه در وجود ما هست و چون اون قسمت منطق و قسمت منفی باف هست این ترسو تو دلمون میندازه 

ما چون از خدا هستیم روحمون از خداست و از مرگ نمیترسه 

من همیشه با خودم میگفتم من اگه بمیرم دیگه هر چی بهم بگن دبگه بر نمیگردم و رها و ازاد  و بدون قسط و قرض و وام و مستاحری زندگی میکنم ولی هیچ وقت به این دید که اون دنیا تجربه کردن و لمس کردن و لذت های دنیوی نیست حالا به حرف استاد رسیدم که گفتن خدا ما رو خلق کرده تا به وسیله این بدن از لذت های دنیوی برخوردار بشه و این امانتی است که باید به نحو احسنت تحویل بدیم 

پس اول میپذیرم شرایط فعلیمو چون ساخته دست خودمه و برای اصلاحش تلاش میکنم ولی با ارامش و یا اگر نتونم اونو درست کنم یا دست من نباشه رهاش میکنم 

پس نباید با زندگی مبارزه کنم 

من باید خوب و بد رو جدا نکنم و در کنار هم بپذیرم من اگر بتونم منفی ها رو کم کنم و نگرشم تغییر بدم میتونم بر منفی ها غلبه کنم 

تا هستم باید از کوچکترین چیزها برای لذت های بزرگ رو برا خودم ایجاد کنم و لذت هامو افزایش بدم لذت ببرم 

از صدای پرنده صبح زود بیدارم کرد 

از صدای بوق ماشینی که اول صبح میزنه و همه خوابن باید بگذرم 

من فردا که نیستم اون صدای پرنده و اون صدای بوق میاد و من نیستم پس از الانم باید لذت ببرم 

از چیزهای خوب خیلی باید لذت ببرم و چیزهای منفی رو رها کنم و واکنش نداشته باشم چون واکنش باعث میشه حال خودم بد میشه بزار فکر کنن من به قول مادرم مثل دیوارم و واکنشی نسبت به منفی هاندارم 

وای چه حرف زیبایی برعکس چیزی که فبلا شنیدم 

میگفتن زندگیت مثل یک فیلم برات نشون داده میشه و سر افکنده میشی از کارهای زشتت که نشون داده میشه و از فکر کردن و دیدن گناهام توسط دیگران هم خیلی حالم بد میشد ولی اینطور نیست فقط کارهای خوب رو برای احساس خوب فقط خوبیهامون رو میبینم 

حالا یاد مرگ در ما احساس نا امیدی نمیکنه 

ما فقط باید در مقابلدمنفی ها باید فکر کنیم که فردا نبستیم رهاس کنیم تا منفی ها بر ما غلبه نکنه 

ولی برای موفقیت ها و خوبی ها و ارامش اشتیاق موندن و ادامه دادن رو داشته باشیم 

یاد اون حرفی افتادن که میگفتن جوری زندگی کن که شاید فردا نباشی و جوری امید داشته باش انگار صد سال هستی 

دقیقا استاد اینو توضیح دادن 

خدایا برای فرصتی که امروز بهم دادی متشکرم 

استاد هنوز بدنم داره میلرزه و نشستم مینویسم و خوشحالم از فرصتی دوباره برای همه 

در پناه خدا باشید