من سپاسگزار نعمت‌های الهی ام هستم (قدم ۵)

به نام خداوندگاری که همواره کنار من است

۱)راستش نه! من همیشه توجهم به داشته های خودم نبوده، و این چیزی که استاد میگن رو من به وضوح با پوست و گوشتم درک کردم. مثلا درباره مساله ازدواج، من هنوز، ازدواج نکردم، با اینکه خیلی دوست دارم این مورد برای من رخ بده و هنوز ۱۰۰درصد رخ نداده،وقتی من زندگی متاهلی بقیه رو میبینم، بشدت ناراحت و غمگین میشم! احساس نداشتن و کمبوو همه ی وجودم رو فرا میگیره، و حرف حرف  حرف در ذهنم، خوش به حالش اینم سر خونه زندگیشه، بچه هاشو داره، شوهرشو داره، و انقد حالم بد میشه که گاهی چشمام لبریز از، اشک میشه. واقعا خیلی بده این قضیه. این که شرایط فعلیم رو نپذیرم! هرچقد ک من نتونم باش کنار بیام و بپذیرمش تحمل کردنش سخت و سخت تر میشه، هرروز حسم بدتر میشه و به همون نسبت از نعمت ها و خداوند دورتر میشم، حتی نمیتونم بیام روی خودم کار کنم انقد که ذهنم روی اون قضیه کلیک میکنه، نکته بعدی درباره درآمده! من شاغلم و خداروشکر درامد ماهیانه دارم، کارمندم.راضی ام. حالا شما فکر کن، چند وقت پیش با شخصی از نزدیکان ملاقات کردم ک ایشون از من کوچکترن، گفتن درامدم خیلی خوب شده و این ماه فلان قدر دراوردم و…. و من یه لحظه حس حسادت کردم! گفتم اینجور میگه درامد خوب شده و این ماه انقدر و… و منیک ازش بزرگترم و کارمندم انقد در نمیارم! و احساس کم ارزشی کردم، احساس بی ارزشی کارم، درآمدم، وقتی که میزارم و پر از نارضایتی شدم نسبت به زندگیم و درآمدم. حتی اگر ما تو یه زمینه ی زندگیمون اوکی باشیم با شرایطمون، وقتی توجه کنیم به شرایط بقیه ک از شرایط ما بهتره، همون شرایطی ک ما باهاش راحت بودیم، خوب بود و…. از نظرمون کم ارزش و بد میشه! و دیگه لذت نمیبریم تو زندگیمون. و لذت نبردن و حس بد همانا، و دور شدن از مسیر نعمت همانا. 

۲)یکی از خواهرای خودم اینطوره، خیلی کمه توش این مقایسه کردن شرایط خودش ودیگران و تا حد زیادی آرامش داره، و بخاطر این آرامش میتونه از لحظه های زندگیش بیشتر لذت ببره و با خودش و زندگی و شرایطش در صلح باشه، اصلا آرامش در وجودش دیده میشه و خیلی هم بهتر میتونه روی بهبود شخصیت خودش وقت بزاره و تمرکز کنه. 

۳)ورود من به رشته دانشگاهی فرهنگیان و معلم شدنم بدون هیچ تقلایی رخ داد، من هیچوقت دنبال کار نگشتم! خودش اومد! من ب محض ورودم ب دانشگاه استخدام شدم. خیلی نعمت هایی بوده ک خود ب خود اومدن تو مسیر زندگیم و من ازشون لذت بردم و کیفیت زندگیم رو بهتر کردن، مدرسه ای ک امسال توش تدریس کردم، کلا مدارسی ک تا الان توشون تدریس کردم اینجور بودن، بدون تقلا، بدون گشت و شناخت و معرفی و…. مدارس خیلی خوبی بودن.همکار و دوست جدید امسالم، بیرون رفتن دیشبم، شغل اینترنتی و درامدی ک ازش داشتم. برای اینا هیچ کار خاصی نکردم، ذهنم رو مشغولشون نکردم و اتفاقا تو علی بی غم ترین حالت ممکن بودم براشون و اوکی شدن برام خود ب خود.

۴)نمیدونم! یادم نمیاد، فقط اینکه نه بخاطر چشم و هم چشمی و….  که به خاطر نیاز، اشتیاق یا هرچی ک بشه اسمش رو گذاشت، من بعضی موقعا برای یه سری خواسته هام خیلییییی تقلا میکنم! اما هربار فقط یکم نزدیکشون میشم و دوباره از خواسته ام فاصله میگیرم! تقلا تقلا تقلا! خیلی آزار دهنده میشه. 

۵)قبولش دارم، ولی باور کردن و عمل بر طبق اون هست که مهمه که هنوز، تو این کار دارم. هرکی طبق لیاقتش چیز میز به دست میاره! این لیاقت همون آرامش احساس خوبه که از افکار و نگرش های درست میان. هرچی نگرش های بهتری در خودمون ایجاد کنیم، آرامش و احساس خوب ما بیشتر میشه و طبق قانون جذب، اتفاقاتی رو جذب خواهیم کرد ک پر آرامش و احساس خوب باشن. پس اگر شرایط من خوب نیست، بخاطر نگرش ها و میزان آرامش خودمه،بهتره از متهم کردن دیگران، مقصر دونستن دیگران، متنفر شدن از دیگران بخاطر مقصر دونستنشون، دست بردارم… بهتره قبول کنم که خودم ساختم و خودم میتدنم درستش کنم. به قول اون یکی استادم، خودم، خودمو تو این چاه انداختم، خودمم میتونم خودمو بکشم بیرون. خبر امیدوار کننده ایه. 

به وضوح تو زندگی خودم و اطرافیانم دیدم ک افرادی که آرامش بیشتری دارند، زندگی و شرایط بهتری دارند. خود من زمان هایی ک در آرامش هستم، حالم بهتره، شرایطم به مراتب بهتره، اتفاقات خوب پیش میرن و زمان هایی ک حالم و حسم بده، انگار، از زمین و آسمون برام میباره.