من ایمان دارم که خدا با من است (قدم ۱۲)

بنام رب وهاب و هدایتگرم

سلام به دوستان عزیزم 

از خواندن این نوشته و داستان لیلاجان واقعا خوشحالم و خداوند رو سپاسگزارم 

و واقعا لذت بردم از این همه سپاسگزاری 

آنچه توجهم را واقعا جلب کرد، میزانی از احساس سپاسگزاری ای هست که لیلا جان داشتند و ارتباط خودشون را با خداوند عمیق تر میکردن 

گفتن اینکه خدا با من است و تعبیر آنچه رخ داده است به گونه ای که احساس خوبی به ما دهد

همش در جهت عمیق‌تر کردن رابطه مان با خداست. 

یادم می آید منم از همین کلام مشابه استفاده میکردم تا رابطه ای که خداوند با من دارد را بیشتر درک کنم 

و آن هم گفتن این بود: چقدر خدا دوستم داره که …….(این اتفاق خوشایند رو برام به وجود آورد) از ریزترین و کوچکترین چیزها رو که میدیدم واقعا برام ارزش بسیاری داره و همش میگفتم خدا چقدر دوستم داره که فلان کارو برام انجام داد

یا مثلا اگر قرار بود کاری کنم یا بیرون بروم و یادم می انداخت که فلان چیز را با خودم بیرون ببرم، همان لحظه میگفتم خدایا تو چقدر من رو دوست داری که این رو یادم انداختی که یادم نره واقعا شکرت 

یا مثلا اگر میخواستم کاری کنم و کلاس زبانم را به ساعتی دیگر انتقال دهم، خداوند به راحتی برایم انجامش میداد بطوریکه هم من و هم شاگردم در بهترین زمان کلاس برا برقرار کنیم بدون اینکه من فکر کنم، و واقعا همان لحظه میگفتم خدا چقدر من رو دوست داره

معلومه که خدا دوستم داره و عاشقمه، ولی گفتن این عبارت ها برای این بود که من یادم باشه عمق ارتباطمون رو، اینکه واقعا ارتباط ما چجوریه، خدا خودش آگاه هست من باید دائما به خودم یادآوری کنم که رابطمون چطوریه با هم تا بتونم بیشتر روش حساب باز کنم، و هیمنطور گفتن این جمله برای من احساس اینکه واقعا کسی با من هست خدا با من هست رو ایجاد کرد و به من این فرصت رو میداد که هر جا هستم هر زمانی باش حرف بزنم و لذت ببرم 

یادآوری مهمترین چیزه 

یادت باشه چقدر دوستت دارم 

یادت باشه که من مراقبتم 

یادت باشه که من هر لحظه باهاتم و به فکرتم 

یادت باشه که جقدر برام عزیزی 

یادت باشه که غمگین و محزون نباشی چون من باهاتم 

یادت باشه که من هر لحظه میشنومت حتی زمانی که حرف نمیزنی چون من تو قلبتم 

یادت باشه که من نامحدودم

یادت باشه که من بی نهایتم 

یادت باشه که قدرت من بی انتهاست 

یادت باشه که انجام هر کاری برای من بسیار آسان است 

در مورد دوم هم میتونم بگم، شخصیت سپاسگزاری که لاله جان برای خودش ساخته بود، اینکه تحت هر شرایطی به هر موضوعی به شیوه ای نگاه کند که لطف خداست که خداوند حواسش بهش هست، احساس خوبی داشته باشه با این تفکر، اینکه فکر کنیم خداوند با انجام اینکار به ما لطف کرده است و این نشان میدهد خداوند واقعا در ما حضور دارد و با ماست، باعث میشود که خود را تنها فرض نکنیم، همواره امید داشته باشیم به فضل و رحمت خداوند و احساس خوبی داشته باشیم، احساس خوب این عادت از هر چیزی برداشت خوب داشتن، برداشتی که به ما کمک کند و یادآوری الطاف و قدرت خداوند، واقعا ویژگی ای است که لاله جان به بهترین شکل در خود به وجود آورد و واقعا خوشحال شدم از شنیدن داستان فرد سپاسگزاری چون ایشان. 

و واقعا دوست داشتم خودمم بتوانم چنین نگاه و رفتاری را در خود ایجاد کنم، مراقب رابطه ام با خداوند باشم

و سپاسگزاری بیشتری در خود به وجود آورم

واقعا لذت بردم 

سپاسگزارم لاله جان برای این نوشته فوق العاده

خدایاشکرت من رو به این بخش از سایت هدایت کردی 

خدایاشکرت برای وجود آدم های فوق العاده 

خدایاشکرت برای اینکه هستی و دوستم داری 

الهی به امید خودت ❤️❤️❤️