خالق زندگی بودن (تکمیلی ۱)

به نام خدا

کاملا با این موضوع موافقم که هرچه آدم انتظارش از خدا باشه و روی ارتباطش با خدا تمرکز کنه،متوجه میشه که انتظارش از دیگران به صفر رسیده ؛اگر انسان واقعا به این نتیجه برسه که هیچ یار و یاوری جز خدا توی زندگیش وجود نداره به راحتی میتونه فقط روی ارتباطش با خداوند کار کنه و نتایج رو بسیار سریع و عالی توی زندگیش میگیره…من شخصا این یکسال که به طور مخصوص روی این موضوع کار کردم متوجه شدم که هیچ چیز توی زندگیم ارزشمندتر و بهتر از ارتباطی که با خدا دارم نیست و هیچ چیزی منو ترغیب نمیکنه که بخام به سمتش برم بدون اینکه اثری از آثار خدا داشته باشه…گاهی اوقات به این فکر میکردم که ای کاش زودتر این مسائل رو فهمیده بودم و زودتر شروع کرده بودم به طی کردن این مسیر ،ولی الان متوجه شدم که دقیقا همون زمانی که باید میفهمیدم فهمیدم….و برای بقیه ی انسان ها هم همینطوره…هرکسی در اون زمانی که قرار باشه بیدار بشه بیدار میشه…نیازی به حرس خوردن و اینا نداره؛چون من خودم یه عادت بدی که داشتم این بود که وقتی میدیدم یه نفر مثل من قبلی رفتار میکنه سعی میکردم با توضیح دادن و اینجور حرف هایی که خودم تازه یاد گرفته بودم و نتیجه گرفته بودم تو زندگیم ،بهش حالی کنم که داره اشتباه میکنه!ولی بعد از مدتی متوجه شدم که اصلا این کاری که من دارم میکنم تازه منو عقب میندازه و باعث میشه که شبیه واعظ ها به نظر بیام…من این مسیر رو شروع کردم،من دارم این آگاهی ها رو کسب میکنم که خودم رو تغییر بدم نه مردم رو؛هرکسی هر زمانی که قرار باشه تغییر کنه تغییر میکنه …همونطور که برای خود من اینطور بود …