مقدمه دوره زندگی با طعم خدا

سلام 

تمرین تصور کردن 

تصور کن زندگی با طعم خدا برای تو چه شکلی باید باشه.

زندگی با طعم خدا برای من یعنی ثروت یعنی رها شدن از نگرانی ها برای خرج کردن .

من عاشق رها خرج کردنم . دوست دارم ببخشم .دوست دارم ماهیانه مهمونی بدم دوست دارم دور همی بگیرم دوست دارم برم مسافرت . دلم نمیخواد فقط برای خودم خرج کنم دلم میخواد علاوه بر خودم اطرافیانم هم از داشتن پول لذت ببرن . 

من دلم میخواد یه ماشین خیلی خوب برای خودم بخرم که هر بار خواستم برم بیرون راحت باشم . 

دلم میخواد یه خونه ۴۰۰ متری داشته باشم . جهیزیه و اسباب خوب و یه حیاط ۴۰۰ متری که داخلش پر از گل و گیاه داشته باشم .

دلم می خواد دو تا باغبان  استخدام کنم که به خونه ام رسیدگی کنند 

دلم می خواد خانومی کنم برای خودم بدون دغدغه . 

من دلم ثروتی می خواد که ترس از دست دادنشو نداشته باشم ولی راستش به مرگ که فکر می کنم انگار همه ی رویاهام رو میسوزونه . 

زندگی این دنیا موقته و دوامی نداره 

خودت عزیزانت پیر میشن و دیگه نمی تونند لذت ببری 

مرگ خودت یا عزیزانت زندگی رو به کامت تلخ می کنه 

نعمت ها فراوانند اما وقتی بهشون دلبسته میشم از دست میرن . 

من باید رها باشم به نعمت های خدا دل نبندم . وقتی دل میبندم مانع جریان میشم . 

باید یاد بگیرم جاری باشم . 

یعنی بدونم یه آمدنی هست و یه رفتنی . 

و من این چند روزه که در این دنیام فقط اومدم تا از این جریان به اون باقی پی ببرم . 

راستش من دنیا رو جای بدی نمیبینم اما حس مستاجری دارم که هر سال خدا اجاره اش رو برای موندنم در این دنیا بالا میبره . 

یعنی انگار برای موندن در این دنیا باید هر سال یه هزینه بدم 

اما خدا به پول من احتیاجی نداره 

پس این تصور غلطه که میگن خدا هر چیزی که بهت داده رو ازت پس میگیره به نظرم این فکر تهمت زدن به خداست . 

خدا ما رو آفریده که خودشو در این دنیا تجربه کنیم . 

او مهربونه شاید وقتی ما در اون دنیا پیش خودش بودیم این مهربونی رو درک نمی کردیم اما وقتی اومدیم در این دنیا مهربونی خدا رو در لطف پدر و مادر درک کردیم . حس کردیم .

(وای چقدر این تشویقهای پایان نوشته خوبه . یه جور تاییده که ادامه بدم به نوشتن . متن تشویق هم گویا  تغییر می کنه و انسان ترغیب پیدا می کنه بیشتر بنویسه ‌.)

خب برم ادامه ی تصوراتم .

خب فعلا به اون بخش که به منفی ها و مرگ خودم یا عزیزانم توجه می کنه سعی می کنم توجه نکنم من که مشکل مرگ رو حل نکردم اجازه میدم خدا خودش حل کنه . 

حالا یکم از گذشته که طعم خدا رو واقعا با تمام وجود حس کدم میگم . دو جا بود خیلی حسش کردم . 

 یادمه زمانی که دختر بودم عینک میزدم و همیشه نگران بودم که عروس که میشم چطور بدون عینک ببینم چون نمره چشمم بالا بود ‌و از طرفی به هیچ عنوان لنز هم نمیتونستم بزارم .  همیشه نگران شب عروسی و عینک بودم ‌ اما به طور خیلی دلپسندی ما با شخصی آشنا شدیم که خودش نمره چشم بالا داشت و عمل لازک کرده بود و به ما هم همین پیشنهاد رو داد . ما هم رفتیم و من بعد از عمل پدرمو بدون عینک اولین بار دیدم و بابام گفت همین که منو از اون فاصله دیدی فهمیدم چشمات خوب شده . انقدر چشمام واضح بود که با ذوق نوشته های توی خیابون  رو از دور می خوندم و یادمه پدرم اون زمان جوانتر بود و چقدر ذوق می کرد از شادی من .

حالا بگذریم که وقتی شب اومدم خونه کلی چشمم میسوخت و آب می اومد و من چقدر ناراحتی کردم و تمام شادی رو برای پدر و مادرم تبدیل به رنج کردم . اما بعد از یه هفته کاملا خوب شدم و چشمام بدون عینک دید و من هنوزه که هنوزه چشمام سالمه و یکی دو سال بعدشم ازدواج کردم و شب عروسی چشمام بدون عینک بود و همه رو خیلی خوب و کاملا واضح میدیدم  . 

این خاطره رو تعریف کردم که بگم خدا بزرگترین ترس منو تبدیل به شادی کرد . 

خدا همیشه نگرانی های منو برطرف کرده . جاییکه به ته خط میرسیدم و چاره نداشتم خودش برام همه چی رو جور می کرد . 

یه خاطره دیگه هم یادمه از طعم خدا وقتی مادرم سرطان گرفت و قرار بود شیمی درمانی کنه .  خب دکتر به ما گفته بود که چون زود رسیدیم بیماریش قابل درمانه اما شیمی درمانی می خواد من خیالم از مرگ رها شده بود اما دغدغه ی ریزش موهای مامانم خیلی عذابم می داد . یادمه توی ماشین نشسته بودم مسافرت رفته بودیم . من  فقط گریه میکردم می گفتم  مامانم اگه موهاش بریزه و  ببینه مو نداره خیلی ناراحت میشه و تصویر بی مویی مادرم سالها تو ذهنش می مونه . 

همسرم دلداریم میداد و میگفت خدارو شکر کن زنده می مونه می گفتم از اون بابت شادم ولی  چاره ای براش نمیبینم نمی تونم گریه نکنم . 

و خدا اینجا هم پاسخمو داد . بدون اینکه ما حرفی به دکتر بزنیم دکتر گفت ده جلسه شیمی درمانی از موادی استفاده می کنیم که روی مو اثر نداره و موهاش نمیریزه .

اینجا به شکل معجزه واری من دستان خدا رو دیدم . انگار کل دنیا رو یه جا بهم داده بودن . 

اما الان واقعا یه آرزو از ته دلم دارم . 

 دلم میخواد بابام پشتش صاف بشه خیلی غصه شو می خورم . بابام رشید و رعنا بود اما پارسال که رفتن مکه و اس… را… ئیل حمله کرد ۵۰ روز اونجا موندن و  زمینی برگشتن خیلی بهش فشار اومد . هم وزن زیادی کم کرد و خیلی لاغر شده و هم پشتش قوز شد . 

الان  دلم میخواد تصور کنم دوباره بابام به تناسبش برگشته و پشتش راست شده . ای خدا واقعا پایان این دوره دلم میخواد بابام دوباره مثل قبل بشه و ما دوباره رعنا شدنش رو ببینیم . 

فعلا همینا آرزومه . سلامتی خودم و عزیزانم . تناسب اندام خودم و پولدار شدن و خونه خریدن و ماشین خوب خریدن و لذت بردن از جمع خانوادگی . 

اینا تصورات معقول من از آیندست . دلم میخواد واقعا در اون خونه ی دلخواهم زندگی کنم هیچ راهی هم در ذهنم متصور نیست اجازه میدم خدا خودش برام برسونه . 

از طرفی یه مانع هم میبینم دلبستگی به زندگی فعلی به ماشین فعلی . درسته چیز نو  می خوام ولی دلبستگی به این زندگی هم دارم اما قبلا اینطور نبودم به راحتی وسایلم که کهنه میشد دور میریختم و تغییر مدار میدادم . اما الان به چیزی که هستم دل بستم . برای همین تغییر کردن شاید برام سخت باشه . 

اما من تعهد دادم بپذیرم و بپذیرم و بپذیرم و هر کاری که به ذهنم بیاد  و تواناییش رو داشته باشم در راستاش انجام بدم . 

دوست دارم تا عید ۷۰ کیلو بشم الان ۸۹ کیلو هستم . البته ۹۴ بودم به ضرب و زور خودمو لاغر کردم اما دیگه لاغرتر نمیشم . استپ کرده ذهنم . 

اجازه نمیده . الان فقط کم خوردن کافی نیست . 

حتما لازمه روی ذهنم کار کنم . اما زیاد بلد نیستم روی ذهنم کار کنم که از استپ ذهنی بیاد بیرون . 

دلم میخواد ببینم که دارم سبکتر و راحتتر میشم . راستش من به خاطر پاهام دوست دارم لاغر بشم . چون ما ژنتیکی پا درد داریم . پیاده روی اصلا نمی تونم برم چون وزنم بالاست زانوهام درد میگیره و بعد بیشتر از خود پیاده روی ذهن منفیم انقدر نگرانی تولید می کنه که بیشتر به زانوم آسیب میزنه وقتی پیاده روی نمیرم ذهنم آرومه و پاهامم آرومه. 

اما غذام رو خیلی سعی می کنم مراعات کنم الحمدلله دکتر متخصص غدد هم رفتم هیچ مشکل داخلی ندارم یعنی از نظر جسمی و سلامتی خدا رو شکر اوکی هستم اما از نظر ذهنی هنوز به چاقی دلبستگی دارم . انگار که دلم نمیخواد لاغر بشم با این که شدیدا دوست دارم لاغر بشم . یه حالت دوگانه است از طرفی خیلی دوست دارم سبک بشم از طرفی  انگار به سنگینی ها دل بستم . برای همین تصمیم گرفتم بنویسم تا روی ذهنم کار کنم تا متقاعد بشه و با هم به سمت تناسب اندام قدم برداریم . پس اینم یه هدف دیگمه . پس تصور کردن وزن دلخواهمم نوشتم .  حالا جواب سوالا رو میدم 

طعم زندگی در آرامش درونی 🌿: آیا بیشتر وقت‌ها حس آرامش داری یا استرس و نگرانی؟

به یه تسلیمی رسیدم . دیگه نمیتونم مثل قبل بجنگم . چون هر چی جنگیدم به جایی نرسیدم بیشتر از اینکه اسمشو بزاریم آرامش حالت افسردگی دارم . حالتی که  دیگه ازت کاری بر نمیاد . چون خیلی کارا کردی . دیگه تنها راهی که به ذهنم رسید این بود که روی ذهنم کار کنم که شاید این سرنوشتهای شوم از سرم برداشته بشه . 

شاید تقدیرمو عوض کنم . سرنوشتمو از نو بنویسم. 

طعم زندگی در نزدیکی به خدا ❤️: چقدر احساس می‌کنی با خدا همراهی و هم‌قدمی؟

این دو روزه که دارم می نویسم حس نزدیکتری به خدا دارم . حس می کنم از تنهایی در اومدم . حس می کنم میشه قدم به قدم در راستای آرزوهام قدم بردارم . میشه  زندگی رو از نو بسازم و از این سطحی که هستم بالاتر برم  

امروز احساس بهتری نسبت به دیروز دارم حداقل وقتیکه  دارم می نویسم خیلی حال بهتری دارم . 

طعم زندگی در روابط 🤝: خانواده، دوستان و همکارانت بیشتر چه احساسی رو در تو ایجاد می‌کنن؟ احساس دوگانه . از طرفی در کنار عزیزان بودن واقعا شادم می کنه روحیه ام رو تغییر میده . آدما خیلی منو دوست دارن ولی از طرفی طاقت یه حرف نامربوط ازشون ندارم انگار که همون یه حرف منو نابود می کنه خیلی زودرنج و حساس شدم . 

طعم زندگی در سلامتی جسمی 🏃‍♂️🍎: آیا بدنت همراه خوبیه برات یا بیشتر وقتا اذیتت می‌کنه؟

الحمدلله تازه آزمایش دادم سالمم خدارو شکر اما اضافه وزنم در حرکت کردن اذیتم می کنه فرز بودنمو گرفته دلم می خواد تحرکم سبکتر و رهاتر بشه . 

خیلی دوست دارم پرواز کنم منظورم یعنی سبکبال باشم زود ازجام بلند بشم زود راه برم زود کارامو انجام بدم اینا آرزوهامه . 

طعم زندگی در شادی درونی 😍: چقدر می‌تونی بی‌دلیل بخندی و حال خوب داشته باشی؟

نمیتونم بی دلیل بخندم  چون هزاران دلیل برای شادی دارم . اما غمهام هم هستن .  

ولی شادی رو دوست دارم . سبکم می کنه ولی غم سنگینم می کنه . شادی برای همه آرزو دارم . 

طعم زندگی در ثروت و آزادی مالی 💰: حس فراوانی داری یا بیشتر با کمبود و نگرانی مالی روبه‌رویی؟

هر دو حس رو دارم گاهی فراوانی و گاهی نگرانی . اما بیشتر نگرانی و افسوس و حسرت دارم . مقایسه هم زیاد شده درونم . همش میگم چرا فلانی داره اما من ندارم . چرا کسی که از من خیلی پایینتر بود با پول حروم داره زندگیشو ترقی میده اون وقت من با پول حلال انقدر دستم تنگه . بیشتر طعم فقر در زندگی دارم اما گاهی هم لذت ثروت رو میچشم درصدش میشه ۲۰ به ۸۰ . 

طعم زندگی در رسیدن به آرزوها 🌟: آیا بیشتر خواسته‌هات محقق می‌شن یا مدام حس می‌کنی ازشون فاصله داری؟

نه مدام حس می کنم ازشون فاصله دارم و هرچی می دوم بهشون نمیرسم . 

حالا نوبت توئه! ✍️

الان طعم زندگی من  این شکلیه که یه انسانی هستم پر از آرزو اما دیگه توانی برای انجام کاری نداره و اینکه این همه دویده و به جایی نرسیده . زندگی من حرکت روی تردمیله هر چی میدوم باز سر جای اولم هستم . دلم میخواد پیشرفت کنم . اما دیگه توانی ندارم . دلم میخواد درهای آسمون باز بشه یهو همه ی آرزوهام محقق بشن . دلم میخواد طعم پولدار بودن رو بیشتر بچشم . دلم میخواد طعم رفاه و آسایش رو بیشتر بچشم و دلم میخواد خودم و عزیزانم همیشه در صحت و سلامت باشن و دلم میخواد ۷۰ کیلو باشم  . این میشه زندگی من به طعم خدا . زندگیی که حداقل مابقی عمرم رو در آرامش سپری کنم  و رها بشم از دغدغه آینده ی بچه هام . وقتی به خودم برسم قطعا بچه ها هم زندگی بهتری رو تجربه خواهند کرد و لذت بیشتری از زندگی میبرن . در کل زندگی با طعم خدا برام یعنی نعمت بیشتر . نعمت لذتبخش تر . نعمتهایی که روزافزون هستن و ترس از دست دادنشون رو ندارم . دلم میخواد تا مدتها انقدر پر باشم که دیگه آرزویی نداشته باشم کن هر چی آرزو کنم راحت در دسترسم باشه . من دوست دارم در امنیت خاطر زندگی کنم 

برداشت من از مقدمه دوره «زندگی با طعم خدا»

وقتی اولین فایل شنیداری و نوشتاری مقدمه این دوره را شنیدم و خواندم، چیزی درونم تکان خورد. احساس کردم سال‌هاست در جستجوی همین نگاه تازه به زندگی بوده‌ام؛ نگاهی که زندگی را نه به عنوان مجموعه‌ای از مشکلات و کمبودها، بلکه به عنوان هدیه‌ای الهی و آمیخته با حضور خداوند به من معرفی می‌کند.

در بخش شنیداری، توضیح داده شد که هرکدام از ما طعم‌های متفاوتی از زندگی را چشیده‌ایم: طعم شادی، طعم شکست، طعم امید و حتی طعم ناامیدی. اما نکته اصلی این است که تمام این طعم‌ها وقتی معنا پیدا می‌کنند که رنگ و بوی الهی داشته باشند. 

در واقع، زندگی با طعم خدا یعنی این‌که در هر تجربه‌ای، چه شیرین و چه تلخ، حضور خدا را احساس کنیم. 

این نکته ساده، اما بسیار عمیق است؛ چون وقتی حضور خدا را در دل رنج‌ها هم ببینیم، آن رنج‌ها دیگر به شکل قبل ما را نمی‌شکنند، بلکه به درسی و نوری تبدیل می‌شوند که مسیر ما را روشن‌تر می‌کند.

از محتوای نوشتاری این را فهمیدم که دوره بر چهار رکن اصلی زندگی متمرکز است: جسم، خانه، روابط و شغل.

 این تقسیم‌بندی ساده به من کمک کرد که نگاه مشخصی به ابعاد زندگی‌ام بیندازم. وقتی به جسمم فکر کردم، متوجه شدم که سال‌ها با خستگی و سنگینی بدن کنار آمده‌ام و آن را بخشی طبیعی از زندگی می‌دانستم. 

اما آموزش به من یاد داد که جسم من می‌تواند طعم دیگری هم داشته باشد؛ طعم سبکی، سلامت و انرژی الهی.

 در ذهنم تجسم کردم که اگر بدنم با طعم خدا همراه باشد، هر سلولم پر از انرژی مثبت می‌شود، و این انرژی در تمام کارها و احساساتم جریان پیدا می‌کند.

در مورد خانه، همیشه فکر می‌کردم خانه فقط یک محل برای خوابیدن و استراحت است. اما در توضیحات دوره، خانه به عنوان فضایی معرفی شد که باید مأمن آرامش و عشق باشد. 

با خودم فکر کردم خانه‌ای که با طعم خدا همراه باشد، چه ویژگی‌هایی دارد؟ دیدم که چنین خانه‌ای می‌تواند پر از نور، آرامش و حس امنیت باشد؛ جایی که با ورود به آن، اضطراب‌ها پشت در می‌مانند و من حس می‌کنم به آغوش خدا بازگشته‌ام.

روابط یکی از چالش‌های بزرگ زندگی من بوده است.

 بارها طعم تلخ دلخوری، سوء تفاهم و فاصله را چشیده‌ام. اما برداشت من از محتوای این جلسه این بود که روابط با طعم خدا یعنی روابطی که در آن احترام، عشق، همدلی و صداقت جریان دارد.

 تجسم کردم که اگر خداوند در روابط من حضور داشته باشد، هر کلمه‌ای که می‌گویم رنگی از محبت خواهد داشت و هر ارتباطی فرصتی برای تجربه عشق الهی خواهد بود. 

این نگاه باعث شد به جای تمرکز بر کمبودها و مشکلات روابط، به این فکر کنم که من چه نقشی در ایجاد طعم الهی در ارتباطاتم دارم.

اما بخش چهارم یعنی شغل، شاید یکی از مهم‌ترین قسمت‌های این جلسه برای من بود. من همیشه شغلم را وسیله‌ای برای درآمد می‌دیدم، چیزی که باید انجام شود تا زندگی بچرخد. اما در آموزش شنیدم که شغل هم می‌تواند طعمی الهی داشته باشد؛ یعنی کاری که نه تنها برای گذران زندگی، بلکه برای رشد، خدمت و تجربه رضایت درونی انجام می‌شود.

 وقتی این را شنیدم، انگار دریچه‌ای تازه باز شد. تجسم کردم که اگر کارم با حضور خدا همراه باشد، دیگر یک وظیفه خسته‌کننده نخواهد بود، بلکه فرصتی است برای لذت بردن و اثر گذاشتن بر جهان.

برداشت کلی من از محتوای شنیداری این بود که زندگی با طعم خدا یک انتخاب است. انتخابی که باید هر روز و در هر لحظه آن را آگاهانه انجام داد.

 این‌که به جای تمرکز بر مشکلات و نداشته‌ها، چشمم را به نعمت‌ها و زیبایی‌ها باز کنم. در واقع، حضور خدا چیزی نیست که در دوردست‌ها باشد، بلکه همین حالا در درون و بیرون من جاری است؛ کافی است انتخاب کنم که آن را ببینم.

در بخش نوشتاری، تمرین‌هایی مطرح شد تا این نگاه از حالت تئوری به عمل برسد. تمرین نوشتن طعم زندگی در جنبه‌های مختلف باعث شد با خودم صادق شوم .

 من مجبور شدم بنویسم که اکنون زندگی من چه طعمی دارد و در آینده چه طعمی می‌خواهم بچشم.

 این تمرین ساده، اما بسیار اثرگذار بود؛ چون مرا وادار کرد تا از سطح فکر بیرون بیایم و تصویر واضحی بسازم. 

وقتی نوشتم “می‌خواهم خانه‌ام طعم آرامش داشته باشد”، در ذهنم تصویری از خانه‌ای آرام و روشن نقش بست که حتی بوی خوش آن را حس می‌کردم. همین تصویرسازی به من امید داد و حس کردم این آینده چندان دور از دسترس نیست.

یکی دیگر از نکاتی که در آموزش به آن اشاره شد، اهمیت سپاسگزاری بود.

 وقتی شاکر باشیم، در واقع طعم الهی زندگی را پررنگ‌تر می‌کنیم. سپاسگزاری یعنی دیدن نعمت‌ها در همین لحظه و اعتراف به اینکه خداوند همیشه با ماست.

 درک این موضوع برای من نقطه عطف بود، چون متوجه شدم بسیاری از نارضایتی‌های من فقط به خاطر تمرکز روی نداشته‌ها بوده است. 

حالا فهمیدم که اگر نگاه خود را عوض کنم، همان زندگی که الان دارم هم می‌تواند طعم خدا داشته باشد.

برداشتی که از فایل‌ها گرفتم این است که این دوره به دنبال تغییر بیرونی فوری نیست، بلکه به دنبال تغییر درونی و عمیق است. یعنی اول باید درون من تغییر کند تا بیرونم تغییر کند.

 من باید یاد بگیرم که در درون خود طعم خدا را حس کنم، سپس این طعم در جسم، خانه، روابط و کارم تجلی خواهد یافت.

در پایان مقدمه، حس کردم این دوره برای من یک دعوت است؛ دعوتی برای تجربه یک زندگی تازه. نه زندگی‌ای بدون مشکل، بلکه زندگی‌ای که در آن مشکلات هم رنگ خداوند را دارند و من می‌توانم از دل سختی‌ها هم شیرینی بچشم. 

برای من، این برداشت به معنای شروع یک سفر است؛ سفری به سمت خود واقعی‌ام و ارتباطی عمیق‌تر با خداوند.

مهم‌ترین نتیجه‌ای که گرفتم این بود که زندگی با طعم خدا یعنی «انتخاب مداوم حضور خداوند در هر لحظه». این حضور همان چیزی است که زندگی را از حالت عادی و خسته‌کننده به تجربه‌ای شیرین، پرمعنا و الهی تبدیل می‌کند.