ترکیب رفتار با عادت (گام ششم)

 **«این رو نخوردم»؛ شروعِ یک انتخابِ تازه برای آرامش و تناسب** 🍫🚫🌿

**به نام خدای بخشاینده‌ی مهربان**  **ایزد پاک و بزرگ، آفریننده‌ی جهان و جهانیان** ✨🙏

سلام و درود خدمت استاد عطاروشن عزیز و همه‌ی دوستان گرامی سایت **تناسب فکری** 🌸🌟

استاد عزیز، من سال‌ها بود که در دنیای خوراکی‌ها و طعم‌ها، یک جور جست‌وجوی دائمی داشتم. همیشه فکر می‌کردم باید همه‌ی خوراکی‌های جدید بازار را امتحان کنم تا شاید بالاخره به یک مزه‌ی خاص، یک طعمِ استثنایی و یک تجربه‌ی عجیب و شگفت‌انگیز برسم 😌🍰🍫

اما هر چه بیشتر جلو رفتم، بیشتر به یک نتیجه‌ی مهم رسیدم:  **بیشترِ خوراکی‌های جدید، در نهایت تفاوتِ خیلی بزرگی با هم ندارند.**  شکلات‌ها، با وجود اسم‌ها و بسته‌بندی‌های مختلف، در اصل یک حس تکراری دارند.  همبرگرها، با وجود گوشت‌های متفاوت و سس‌های مختلف، باز هم در یک محدوده‌ی آشنا و تکراری قرار می‌گیرند.  و خیلی از خوراکی‌هایی که ذهن من آن‌ها را «خاص» و «هیجان‌انگیز» تصور می‌کرد، بعد از خوردن، فقط یک حسِ کوتاهِ لذت می‌دادند و تمام! 😅

کم‌کم فهمیدم که من قرار نیست با چشیدنِ همه چیز، به یک لذتِ متفاوت و بزرگ برسم.  بعضی وقت‌ها ما فکر می‌کنیم اگر چیزی را امتحان نکنیم، انگار چیزی را از دست داده‌ایم.  اما من الآن دارم یاد می‌گیرم که **همه چیز ارزش امتحان کردن ندارد**.  همه‌ی طعم‌ها قرار نیست مرا به شادی بیشتر برسانند.  بعضی خوراکی‌ها فقط برای چند دقیقه ذائقه را قلقلک می‌دهند، اما بعدش نه آرامشی می‌ماند، نه انرژی خوبی، نه حس رضایت واقعی. 🌧️

برای همین، این روزها یک نگاه تازه در من شکل گرفته است.  من دیگر نمی‌خواهم با نخوردنِ چیزهایی که دوستشان دارم، خودم را شکنجه بدهم.  من قرار نیست با جنگیدن با خودم لاغر شوم.  من قرار نیست با حسرت، با فشار، با ترس، یا با رژیم‌های سخت و خسته‌کننده به تناسب برسم.  بلکه می‌خواهم **با آگاهی، با آرامش، با رفتار درست و اصولی** به بهترین نسخه‌ی خودم نزدیک شوم 🌿💫

یعنی چه؟  یعنی من می‌خواهم یاد بگیرم که وقتی چیزی را نمی‌خورم، این کار را از تهِ دل انجام بدهم.  نه از روی اجبار.  نه از روی ناراحتی.  نه با حسِ محرومیت.  بلکه با یک حسِ قوی و قشنگ درونی که می‌گوید:  **«من این را نخوردم، چون انتخابم چیز بهتری بود.»** 🌷✨

این برای من خیلی مهم است، چون فهمیده‌ام که اگر ذهنم با نخوردن درگیر باشد، اگر مدام در حسرتِ خوراکی‌های مختلف بمانم، اگر با خودم بجنگم، در واقع دارم مسیر را برای خودم سخت می‌کنم.  اما وقتی با آرامش و آگاهی انتخاب می‌کنم که چیزی را نخورم، آن وقت این انتخاب تبدیل می‌شود به یک پیروزی کوچک و شیرین.  و همین پیروزی‌های کوچک هستند که کم‌کم آدم را به نتیجه‌ی بزرگ می‌رسانند 💖

من حالا بیشتر از قبل متوجه شده‌ام که حتی غذاهای باقی‌مانده را هم می‌توانم با مدیریت بهتر نگه دارم و بی‌جهت سراغشان نروم.  یعنی لازم نیست هر چیزی که وجود دارد، همان لحظه خورده شود.  لازم نیست هر خوراکی‌ای که جلوِ چشمم قرار می‌گیرد، حتماً وارد بدنم شود.  گاهی فقط کافی است بگویم:  **«نه، الان نه.»**  و همین «نه» گفتن، می‌تواند خیلی ارزشمند باشد 🌼

حتی دیشب هم برای خودم یک تجربه‌ی خیلی جالب داشتم.  خواهرم برایم چای آورد و کنارش شکلات گذاشت.  من همیشه عاشق شکلات بوده‌ام و راستش را بخواهید، قبلاً شاید خیلی راحت آن را می‌خوردم بدون اینکه حتی فکر کنم.  اما این بار یک تصمیم متفاوت گرفتم.  به خواهرم گفتم:  **«شکلات نده، لطفاً شکرپنیر بده.»** 🍵🍬

و باورم نمی‌شد که برای اولین بار، آن شکلاتِ محبوبم را کنار گذاشتم و به سه تا شکرپنیر قانع شدم.  اما نکته‌ی قشنگ ماجرا این بود که واقعاً از خوردن شکرپنیر با چای لذت بردم 😍  یعنی من نه تنها چیزی را از دست ندادم، بلکه حسِ بهتری هم پیدا کردم.  احساس کردم دارم خودم را بهتر مدیریت می‌کنم.  احساس کردم دارم از درون قوی‌تر می‌شوم.  احساس کردم دارم به ذهنم یاد می‌دهم که همیشه لازم نیست دنبالِ اولین وسوسه برود.  گاهی یک انتخاب ساده و کوچک، خیلی بیشتر از یک خوراکیِ هیجان‌انگیز، آرامش می‌آورد 🌸

حالا دارم یاد می‌گیرم که **آمارِ «این را نخوردم»** را بیشتر کنم.  این جمله برای من خیلی مهم شده.  یعنی هر بار که یک خوراکی را نمی‌خورم، دارم یک قدم به کنترلِ بیشتر، آرامشِ بیشتر و تناسبِ بهتر نزدیک می‌شوم.  شاید از بیرون ساده به نظر برسد، اما برای من یک تمرین بزرگ ذهنی است.  یک تمرین برای اینکه یاد بگیرم من اسیرِ عادت‌هایم نیستم.  من می‌توانم انتخاب کنم.  من می‌توانم مکث کنم.  من می‌توانم به جای خوردنِ بی‌فکر، آگاهانه رفتار کنم 🌟

و همین آگاهانه رفتار کردن، به نظرم یکی از مهم‌ترین رازهای رسیدن به حال خوب و تناسب واقعی است.  چون من نمی‌خواهم فقط لاغر شوم؛  من می‌خواهم **خوب شوم**.  می‌خواهم حالم خوب باشد.  می‌خواهم در کنارِ رویای لاغری، از زندگی هم لذت ببرم.  می‌خواهم غذا خوردن برایم تبدیل به جنگ نشود.  می‌خواهم آرام‌آرام یاد بگیرم که درست خوردن، فقط کمتر خوردن نیست؛  بلکه **هوشمندانه خوردن** است 🌿💚

من این روزها حس می‌کنم که هر چه بیشتر از روی آگاهی پیش می‌روم، ذهنم هم آرام‌تر می‌شود.  دیگر لازم نیست همه چیز را امتحان کنم.  دیگر لازم نیست همه‌ی طعم‌ها را تجربه کنم.  دیگر لازم نیست هر چیزی را که تبلیغش را می‌بینم، بخرم یا بخورم.  من می‌توانم انتخابگر باشم.  می‌توانم آگاه باشم.  می‌توانم به خودم احترام بگذارم.  و این احترام به خود، یکی از زیباترین حس‌هایی است که آدم می‌تواند تجربه کند 🤍✨

استاد عزیز، من واقعاً دارم می‌فهمم که تناسب فقط یک عدد روی ترازو نیست.  تناسب یعنی آرامش در انتخاب‌ها.  تناسب یعنی اینکه من بدانم چه چیزی را بخورم و چه چیزی را نخورم.  تناسب یعنی اینکه من از درون احساس قدرت کنم، نه ضعف.  تناسب یعنی اینکه من به جای حسرت، به جای اجبار، به جای ترس، با شادی و رضایت پیش بروم 🌷

و راستش را بخواهید، این جمله‌ی ساده که  **«من این را نخوردم»**  برای من تبدیل شده به یک جمله‌ی قدرتمند.  چون پشتش کلی آگاهی، کلی تمرین، کلی انتخاب و کلی رشد پنهان شده است.  من دارم یاد می‌گیرم که هر نخوردن، یک شکست نیست؛  گاهی یک پیروزی است.  گاهی یک قدم به آزادی بیشتر است.  گاهی یک چراغ روشن در مسیر سلامتی است 🌟

من می‌خواهم این مسیر را ادامه بدهم.  می‌خواهم کم‌کم آمارِ «نخوردن»‌هایم بیشتر از «خوردن»‌هایم شود؛  البته نه از روی محرومیت،  بلکه از روی انتخابِ درست، آرامش، و عشق به خودم.  می‌خواهم با بدنم مهربان باشم.  می‌خواهم به بدنم بگویم که لازم نیست برای خوب بودن، همیشه بیشتر بخورد.  لازم نیست برای خوشحال بودن، همیشه دنبال شکلات و خوراکی باشد.  گاهی یک فنجان چای و سه شکرپنیر، با یک حس خوب، از یک خوراکیِ پرزرق‌وبرق هم لذت‌بخش‌تر است ☕🍬

و در آخر، با تمام وجود می‌گویم:  **من می‌توانم، چون من فرانک هستم.**  من می‌توانم از انتخاب‌های کوچک، نتایج بزرگ بسازم.  من می‌توانم به جای اجبار، آگاهی را انتخاب کنم.  من می‌توانم لذتِ واقعی را در درست رفتار کردن پیدا کنم.  من می‌توانم با آرامش و ایمان، به رویای تناسب خودم برسم 🌸💖🌷