شما تغییر کنید، جهان تغییر می‌کند (گام ۱۱)

و خدایی که دز این نزدیکیست.

بارها از شنیدن خدایی که مدام در حال چک کردن و مراقبت کردن از یندگانشه شنیدم و ازش ترس داشتم و ی‌جورایی دلم نمیخواست باهاش حرف بزنم.خدایی که بهم ازش حرف زده بودن،خدای مهربانی بود که به موقعش و به وقتش خون به دلم میکرد،خدایی که ازش شنیده بودم خدایی بود که نمیزنه چشم بنده ش رو کور کنه،میزنه چشم بچه  و یا پدر و مادرش و یا عزیزترین کس بنده ش رو کور میکنه،الان فکر میکنم چرا خدا رو اینجوری معرفی کردن؟؟چرا همش واهمه و ترس برامون ساختن،چرا نگفتن خدایی که منو به وجود آورده،منو پاک افریده،این منم که ذات پاکم رو با حرفهای غلط و اشتباه تیره و سیاه میکنم،چرا نگفتن خدا مدام در حال شنیدن خواسته هاست،ن اینکه بشنوه و اگر صلاح بود بهت میده،هنوزم گاهی می‌شنوم که اطرافیانم بهم میگن اگه بچه نداری،شاید به صلاحت نبوده،شاید اگر بچه دار بشی هزار تا اتفاق بد ب۸رات بیفته ولی کسی به من یاد نداد که تو خودت نخواستی،تو خودت مدام در شک و تردید بجه دار شدن بودی،خودت تصمیم محکم نگرفتی که خدا بهم بچه بده،ولی به لطف همون خدا من یاد گرفتم که با خدا صحبت کنم،با خدا ارتباط بگیرم،از خدا بخوام که خواسته هامو اجابت کنه،من با خدای درونم ارتباط خولی دارم،گاهی فراموشش میکنم ولی لون هرگز منو رها نمیکنم.قبلا توی دعاهایی که میخوندم،گفته می‌شد که خدایا ازت میخوام،منو به حال خودم رها نکنی،چقدر ساده بودم،مگه میشه خدا بنده شو به حال خودش واگذار کنه،بابا این اصل قانونه و ما چه بخوایم چه نخوایم ارتباط با خدا رو داریم و هیچ چیزی نمیتونه این راه ارتباطی رو پاره کنه،حالا یکی با خدا ارتباط داره و ازش راه اختلاس و دزدی کردنو میخواد و خدا هم بهش کمک میکنه، یکی هم راه نیکی رو میخواد و خدا هم بهترین راه رو بهش نشون میده.بله دوستان و استاد عزیز،من به خدایی ایمان دارم که با چشم قابل رویت نیست ولی توی قلبم احساسش میکنم.خدایی رو قبول دارم که داره راه درست و حقیقی زندگیو بهم نشون میده.دو سال پیش روز اول ماه رمضون طبق عادت سال‌های قبل توی محل کارم داشتم برنامه زندگی پس از زندگی رو میدیدم،یادمه که با قوانین داشتم آشنا میشدم و تلویزیون و شبکه های مجازیو اصلا دنبال نمیکردم ولی این ی دونه برنامه رو سفت و سخت پیگیر بودم،نمیدونم چرا ولی فکر میکردم باید این برنامه رو نگاه کنم و اون دنیا رو درک کنم و دنبال کار نیکو کردن باشم تا راه سعادت و بهشت رو راحت تر پیدا کنم،ی خورده ته دلم هم شک داشتم و میگفتم چرا باید خدا اینجوری بخواد بنده هاش رو عذاب بده و یا بهشت و جهنم چیه و هزار تا سوال دیگه توی ذهنم بود و خلاصه دو دل بودم،هیچوقت یادم نمیره،به خدا میگفتم خدایا نمیدونم کارم درسته یا نه ولی تو بگو چیکار کنم،توی محل کارم بودم و داشتم تکرار برنامه رو نگاه میکردم ،ی دفعه مدیرم بهم گفت،چرا داری این برنامه رو نگاه میکنی؟؟چرا خودتو درگیر حرفهایی میکنی که نمیدونی چقدرش درست هست و چقدرش غلط؟؟حرفهایی میشنوی که فقط داره روحیه ت رو خراب میکنه،داره روز و شب رو برات بهم میریزه،چی قراره یاد بگیری؟؟نمیدونم شایدم دارم اشتباه میکنم ولی انگار خدا با زبون همکارم بهم گفت پیگیر این حرفها نباش تا وقتی منو داری جای نگرانی و فکر کردن به این حرفها رو نباید داسته باشی،و بعد از اون روز دیگه پیگیر اون برنامه نشدم و اگر کسی رو ببینم که داره در موردش حرف میزنه به خودم میگم اهمیت نده اینا نجواهای شیطانه که میخواد تو رو دوباره برگردونه به روزهای پر از جهل و خرافات.روزهای اول بعد از این اتفاق ی کم تردید داشتم ولی به مرور زمان به خدایی که قابل دیدن نیست ولی احساسش میکنم رو بیشتر باهاش ارتباط گرفتم،حالم بهتر و بهتر شد،رابطه عاطفی بهتری با همسرم گرفتم.من کاملا معنی این جمله رو درک کردم که وقتی شما تغییر کنید،دنیای پیرامونتون تغییر میکنه.یادم اصلا نمیتونستم با کسی بحث کنم و سریع عصبانی میشدم و بهم میریختم ولی مدتهاست وقتی میخواد باهام بحث کنه و بهم حرف و منطق خودشو القا کنه خیلی ساده از بغلش میگذرم و به کارهای خودم میرسم.دیگه برام اهمیت نداره که دیگران چی میگن،برام بی ارزش شده حرفها و قضاوتهای دیگران.اینها به خاطر اینه که من تقاضا کردم در درجه اول آرامش داشته باشم و این آرامشه درون من در حال قلیان کردنه و روز به روز دارم بهتر و بهتر عمل میکنم.من وقتی تغییر نگرش پیدا کردم که مثلا فلانی داره فلان حرفو میزنه یا فلان کارو انجام میده و من در جواب به خودم میگفتم به من چه،چرا من باید درگیر زندگی و اتفاقات آدم‌های اطرافم باشم؟؟چرا من باید غصه دیگرانو بخورم؟؟هرچه کنی به خود کنی،گر همه نیک و بد کنی.من به خودم برسم و افکارمو نگرشمو خوب کنم جز خیر و خوبی به من چیزی نمیرسه.چند روز پیش شنیدم ی بنده خدایی نامزدش که چند سال باهام بودن و روزهای خیلی خوبی رو با هم گذروندن،بهش خیانت کرده اولش داشتم ناراحت میشدم ولی به خودم گفتم اون خانم خودش شاید به این اتفاق دامن زده،این مسئله به من مربوط نمیشه،بهش زنگ زدم ولی دیدم خودش حرفی نزد پس من چرا باید سوال کنم؟؟چرا من باید خودمو درگیر حرفهایی که به من مربوط نمیشه بکنم و خودمم توی این حلقه ی معیوب بیفتم؟؟پس رهاش کردم و گفتم به من مربوط نیست،من باید مراقب خودم باشم. و بعدش به آرامش خودم فکر کردمو همه چیزو رها کردم.وقتی حرف از تغییر نگرش میشه یعنی همین،شاید اگه دو سه سال پیش این حرفو میشنیدم،خیلی درگیر میشدم و مدام بهش فکر میکردم و مدام دنبال مقصر و حرفهای صدتا ی غاز میشدم.ولی خداروشکر دیگه تلاش میکنم که به اتفاقات خوبی که اطرافم میفته فکر کنم.خودمو درگیر مسائل کاری خودم که برام حس خوب داره میکنم.شبها که میرم خونه استراحت میکنم و غذایی رو آماده میکنم که لذت ببریم از خوردنش ک بعد هم شبها قبل از رسیدن به تختخواب خیلی راحت به خواب عمیق فرو میرم،همه میگن از خستگی این خواب عمیق ولی خودم عمیقا اعتقاد دارم که از آرامش داشتنه که خیلی اسوده،خواب با کیفیتی دارم.الهی شکر.

یا حق