تغییر زندگی (جلسه هفتم)

جلسه ۷ 

یه وقتایی می‌شینم و به زندگی‌م نگاه می‌کنم…به همه‌ی چیزایی که هست، و اونایی که نیست.به چیزایی که دارم و بازم حس می‌کنم یه چیزی کمه.به لحظه‌هایی که باید خوشحال می‌بودم ولی نبودم.همیشه یه چیزی ته دلم می‌گه: «خودت این زندگی رو ساختی… خودت!»ولی تا همین چند وقت پیش، با شنیدن این جمله، دلم می‌لرزید. چون قبولش سخته. چون یعنی همه‌ی اون چیزایی که ازشون ناراحتم، یه جورایی انتخاب خودم بودن.

اما گام هفتم یه تلنگر بزرگ بود برام… یه جایی وسط حرفا، حس کردم یه نوری از درونم روشن شد. 

یه چیزی تو دلم گفت: «آره، تو ساختی، ولی یعنی حالا هم می‌تونی بسازی، اون‌طور که دلت می‌خواد.»

تا قبل از این گام، همیشه دنبال مقصر می‌گشتم.همیشه یه نفر، یه اتفاق، یه شرایطی بود که فکر می‌کردم باعث شده من این‌طوری بشم.اما وقتی توی این جلسه شنیدم که:«هر چی الآن داری، نتیجه‌ی تمرکزات گذشته‌ته»،یه سکوت عجیبی توی ذهنم شکل گرفت…انگار یه تکه از پازل جا افتاد.انگار فهمیدم همه‌ی این سال‌ها داشتم روی چیزایی تمرکز می‌کردم که نمی‌خواستم،و بعد تعجب می‌کردم چرا همونا هی بیشتر می‌شن.

خدا…چقدر ظریفه این قانونت.ما همش داریم درباره‌ی چیزایی که دوست نداریم حرف می‌زنیم،و تو، با عشق، با احترام به انتخاب‌مون، همونا رو بیشتر می‌کنی.نه از روی تنبیه، از روی قانون.از روی اون نظمی که توی جهان گذاشتی.و حالا تازه دارم می‌فهمم: 

من وقتی از شرایط الانم شکایت می‌کنم، در واقع دارم امضای تأیید می‌زنم زیر همون شرایط.

وقتی از بی‌پولی می‌نالم، یعنی دارم به جهان می‌گم:«همین خوبه، همینو بیشتر بیار برام.»وقتی می‌گم “سخته”، یعنی دارم سفت‌ترش می‌کنم.و وقتی می‌خوام ولی هم‌زمان از نبودش حرف می‌زنم، یعنی هنوز در نبودش زندگی می‌کنم، نه در بودنش.

یه چیزی توی حرفای این گام خیلی بهم چسبید: 

این‌که ما باید یاد بگیریم دیگه راجع به شرایط فعلی‌مون حرف نزنیم.

نه از سر انکار، بلکه از سر ایمان.از سر این‌که بدونیم هر چی هست، موقته.من تا حالا فکر می‌کردم اگه با کسی درد دلمو نگم، سبک نمی‌شم.ولی حالا می‌فهمم هر بار که تکرارش می‌کنم، دارم اون درد رو زنده نگه می‌دارم.دارم بهش اکسیژن می‌دم که بمونه.و تازه، بدنم هم باهاش هماهنگ می‌شه.یعنی حتی سلول‌هام هم یاد می‌گیرن ناراحت بمونن.

یه لحظه با خودم خلوت کردم و فکر کردم:چقدر وقتا درباره‌ی «چاق بودنم» حرف زدم.چقدر از “سخت بودن لاغری” گفتم.چقدر از “نمی‌تونم”‌ها نوشتم،و بعد انتظار داشتم بدنم لاغر شه.ولی حالا دارم می‌فهمم…من داشتم چاقی رو زنده نگه می‌داشتم با کلمه‌هام، با فکرام، با تمرکزم.

حتی وقتی به شوخی می‌گفتم، بدنم جدی می‌گرفت.چون بدن نمی‌فهمه شوخیه یا جدی؛ فقط می‌فهمه «فرکانس».

وقتی توی این گام شنیدم که گفت “هر چی بیشتر از شرایط فعلیت بگی، بیشتر همون شرایط رو تجربه می‌کنی”،یهو همه‌ی صحنه‌های زندگیم از جلوی چشمم رد شد.یاد روزایی افتادم که مدام می‌گفتم «هیچ‌چیز درست نمی‌شه».و واقعا هم نشد.

نه چون بدشانسی آورده بودم، بلکه چون خودم مدام داشتم اون واقعیت رو صدا می‌زدم.حالا دارم یاد می‌گیرم ساکت شم…نه از روی ناامیدی، از روی آگاهی.از روی این‌که می‌دونم هر چی هست، فقط نتیجه‌ی فکرای دیروزم بوده،و فکرای امروزم قراره فردای منو بسازن.

یه آرامشی از درونم اومد بالا وقتی فهمیدم لازم نیست با شرایط فعلیم بجنگم.لازم نیست ازش فرار کنم یا قهر کنم.فقط باید قبولش کنم و در عین حال، دیگه درباره‌ش حرف نزنم.

چون جنگیدن با چیزی یعنی باورش داری،ولی وقتی رهاش می‌کنی و تمرکزتو می‌ذاری روی اون چیزی که می‌خوای،یعنی داری فرکانس جدید می‌سازی.

مثل وقتی که موج رادیو رو عوض می‌کنی؛ دیگه صدای قبلی رو نمی‌شنوی، چون تمرکزت عوض شده.

من دارم یاد می‌گیرم تمرکزم رو نگه دارم. 

سخته، مخصوصاً وقتی اطرافم هنوز همون شرایط قدیمی رو داره نشون می‌ده.ولی گام ۷ بهم گفت:«باور کن که اون تصویر بیرونی فقط انعکاس درونته، نه واقعیت نهایی زندگیت.»

و این جمله شد تکیه‌گاه ذهنم.هر وقت دوباره خواستم گله کنم، یادم اومد دارم از آینه ایراد می‌گیرم،در حالی‌که لباسم کجه، نه تصویر توی آینه.

این چمد روز  یه دفتر گذاشتم کنار تختم.هر شب قبل خواب، می‌نویسم از چیزایی که دارم، از چیزایی که دوست دارم و در راه اومدنن.می‌نویسم:«خدایا ممنونم از آرامشم، از بدنی که سبک‌تر می‌شه، از دلم که آرومه، از پولی که داره راحت وارد زندگیم می‌شه، از عشقی که جریان داره و …»

و حس می‌کنم همون لحظه یه موج کوچیکی از رضایت توی تنم می‌پیچه.نه به خاطر این‌که اون چیزا حتماً اومده‌ن،بلکه چون دارم می‌رم روی فرکانسشون.و از اون‌جا، معجزه‌ها شروع می‌شن.

یه چیز دیگه هم از این گام گرفتم:نوشتن صبحگاهی.اون چند دقیقه بعد از بیدار شدن که ذهن هنوز خالیه،یه فرصت طلاییه برای برنامه‌ریزیِ روز.اون موقع که هنوز افکار دیروز برنگشته،می‌شه کاشتِ جدید زد توی زمین ذهن.می‌نویسم:

«امروز من توی آرامش کامل زندگی می‌کنم.هر اتفاقی برام می‌افته، به نفعمه.من انتخاب می‌کنم که خوب ببینم، خوب حس کنم و خوب واکنش نشون بدم.»

و روزم همون‌طور پیش می‌ره.

من در این گام فهمیدم:

«تا وقتی شرایط فعلی‌ت رو موضوع صحبت و تمرکزت نگه داری، تغییری رخ نمی‌ده.»

اون لحظه گوشی‌مو گذاشتم کنار، دیگه به کسی پیام ندادم.رفتم جلوی آینه، به خودم نگاه کردم و گفتم:«ساکت شو، فقط حس کن اون چیزی رو که می‌خوای.»

شروع کردم به تصور کردنِ آرزوهایی که دلم می‌خواست، حسشون کردم در یه پکیج کامل . یه تصویری که آرزوهام داخلش بود . 

اولش فقط خیال بود، ولی بعد از چند دقیقه، حسش واقعی شد.

انگار بدنم باور کرد، مغزم باور کرد. خنده اومد به لبم . اشک اومد به چشمم . سلول به سلول بدنم از اشتیاق این تصویر پر شد . 

و بعدش  اتفاق کوچیکی در همون راستا افتاد، که فقط خودم می‌فهمیدم یعنی یه تغییر داره شروع می‌شه.

این گام یه چیز بزرگ رو توی من زنده کرد: مسئولیت.

نه اون مسئولیتی که سنگینه و خسته‌کننده‌ست،یه مسئولیت شیرین؛این‌که من سازنده‌ام.من خالق تجربه‌هامم.و وقتی اینو می‌فهمم، دیگه نمی‌تونم قربانی باشم. 

چون هیچ قربانی‌ای، خالق نیست.

یاد گرفتم به جای این‌که بگم «چرا من؟»،بپرسم: «من با چه فکری، چه احساسی اینو جذب کردم؟»نه برای سرزنش خودم، برای شناختن الگو.برای این‌که دوباره همون اشتباه رو تکرار نکنم.و همین پرسیدن، خودش یه نجاته.

این گام فقط یه درس فکری نبود.یه تحول احساسی بود.یه درِ تازه به سمتی که همیشه دنبالش بودم:آرامشِ درونی، بی‌قید و شرط.اون نوع آرامشی که ربطی به بیرون نداره.نه به پول، نه به رابطه، نه به وضعیت بدن.یه حس درونی از اعتماد.اعتماد به خودم، به خدا، به مسیر.

من وقتی دنیای درونم سرشار از فرکانسهای مثبت باشه یعنی توجهم، افکارم، احساسم، باورهام رو هدایت کنم به سمت زندگی بهترم در فرکانسی قرار می گیرم که قطعا  اتفاقات خوب برام رقم میخوره . آرزوهام متجلی میشن . 

من درونم از وجود و بودن آرزوهام  خالیه که چیزی که بیرون می بینم نبودن آرزوهامه . 

یعنی وقتی میگم نیست چرا نیست چرا فلان چیز نیست، خب نیست دیگه چه توقعی دارم در بیرون خلق بشه .

ولی دلم میخواد. قلبم میگه میشه. بزار خلق بشه آرزوم. من اومم توی این دنیا تجربه کنم. 

حالا دارم یاد می‌گیرم کمتر حرف بزنم، بیشتر حس کنم.کمتر بجنگم، بیشتر بپذیرم.کمتر دنبال دلیل بگردم، بیشتر دنبال حضور. 

و هر بار که می خوام از شرایط الانم شکایت کنم،نفس عمیق می‌کشم و یادم می‌ندازم: 

« اینم موقته.با تکرار، دائمیش نکن . متوقفش کن »

این گام برام مثل یه بیداری بود.

انگار سال‌ها توی تاریکی دنبال کلید می‌گشتم،و یه‌هو فهمیدم کلید همیشه توی جیبم بوده.فقط باید جرأت می‌کردم ازش استفاده کنم. 

جرأت این‌که دیگه نگم «شرایطم بده»،بگم «شرایطم نتیجه‌ی دیروزه، و دارم فردامو می‌سازم.»

و چقدر قشنگه این حس که بدونم همه‌چیز قابل تغییره،به شرطی که من تغییر کنم.نه با زور، نه با جنگیدن،با عوض کردن تمرکزم.با عشق، با آرامش، با ایمان.

حالا می‌فهمم زندگی با طعم خدا یعنی چی… 

یعنی زندگی‌ای که هر لحظه‌ش پر از انتخاب آگاهانه‌ست.یعنی بدونم خدا با منه،اما تا خودم نخوام، کاری نمی‌کنه.چون اون به انتخابم احترام می‌ذاره.و حالا من انتخابم واضحه:تمرکز روی خوبی‌ها،احساس خوب،و ساختن واقعیتی که در شأن روحم باشه.