تغییر سرنوشت (جلسه ششم)

بنام پرودگار جهانیان 💗 

سلام به استاد عطار روشن عزیز و همراهان گرامی 

سرنوشت 

از نظر من سرنوشت یعنی چیزی ک در سر نوشته میشه یعنی همون افکاری ک در طول روز بارها و بارها تکرار میکنیم و باورمون میشه ک این موضوع درسته و طبق همون افکار رفتار ما شکل میگیره و رفتارهای تکراری ب عادت تبدیل میشن و نتایج زندگی خلق میشه 

از بچگی هر کسی ک بهم میگفت دیگه فلانی سرنوشتش بوده قسمتش بوده ک این اتفاق براش افتاده 

اما من نمیدونم چرا  ولی همیشه با خودم میگفتم اون میتونست یه راه دیگه پیدا کنه و به هدفش برسه و اصلا قسمت و سرنوشت رو قبول نمیکردم 

حتی در کودکی پای من سوخت همه میگفتن عیب نداره قسمتت بوده ولی من میگفتم نه خودم بی دقتی کردم خدا که بد نمیده چرا باید قسمتم باشه 

خداوند گفته هر خوبی ک ب شما میرسه از جانب منه و هر بدی ک میرسه از جانب خودتونه 

خداوند کامل و بدون نقصه مهربان و بخشنده هست اون هرگز بد هیچکدوم از بنده ها رو نمیخاد و قطعا هر اتفاق بد نتیجه افکار و اعمال خودمونه 

من بارها و بارها ب اون کتری آب جوش فکر کرده بودم بارها ب مادرم گفتم ک روی چراغ نفتی نذاره چون خطرناکه و ترس از سوختن باعث شد ک پام بسوزه و دوماه نرم مدرسه و کلی درد و رنج 

اما شکر خدا ک بدن ما میتونه خودش رو ترمیم کنه و خوب کنه 

قطعا در زندگی اتفاق های خوب بخاطر حس خوب و افکار و رفتار خوب ب وجود میان 

من کودکی شاد و خوبی داشتم و فکر می‌کنم بخاطر تفاوت افکارم با بقیه زندگی شاد تری رو تجربه کردم 

یکی از اشنا هام همیشه بهم میگفت باید در زندگی رنج و سختی کشید تا آدم خوبی باشیم باید در راه خدا خودمون رو جانمون رو فدا کنیم و زجر بکشیم تا ب بهشت بریم  ولی من هر گز این افکار رو قبول نکردم و همیشه در قلبم شکر گزار خداوند بودم ب خوبی های بقیه توجه میکردم و همیشه میگفتم زندگی باید راحت باشه و با مهربانی و عشق ب بقیه همیشه احساس خوب در خودم ب وجود می‌آوردم و میارم 

کاری ب قضاوت دیگران ندارم مهم این بود ک من همیشه در حال سپاس گزاری و عشق ب پروردگارم هستم 

زندگی هدیه خداوند برای منه تا زندگی کنم شاد باشم تجربه کنم و لذت ببرم ن که باید زجر بکشم تا خداوند از من راضی باشه 

حرف زدن در مورد اتفاق های بد قطعا خیانت ب خودمونه چون اونا رو وارد زندگی خودمون میکنیم 

پس آگاهانه باید تصمیم بگیریم ک درمورد اتفاق های خوب صحبت کنیم غیبت نکنیم چون اغلب مواقع غیبت گفتن  از صفات بد دیگرانه و ما اونا رو وارد زندگی خودمون میکنیم برای همین پروردگار مهربان گفته غیبت حرامه و نباید انجام بدیم چون ب ضرر خودمونه 

جهان با قانون جذب کار میکنه 

و هر چیزی ک در فکر من باشه در کلام من باشه وارد زندگی من میشه پس باید مراقبت کنیم 

من دوستدارم در زندگی طعم مسافرت های لذت بخش و طعم ثروت بیشتر رو تجربه کنم طعم خوشبختی و شادی بیشتر طعم سلامتی بیشتر طعم لاغری رو دوست دارم تجربه کنم 

برداشت من از ۳ گام مطرح شده در این جلسه 

وقتی این سه گام برای تغییر سرنوشت رو می‌خونم، یه حس عمیق توی وجودم جاری می‌شه، یه حس هم ترسناک و هم هیجان‌انگیز. 

چون یعنی همه چیز می‌تونه تغییر کنه، همه چیز حتی اون چیزهایی که همیشه فکر می‌کردم ثابت و غیرقابل تغییرن. اولش باور کردنش سخت بود، باور کردن اینکه واقعاً می‌تونم سرنوشت خودم رو عوض کنم. ذهنم همیشه مقاومت می‌کرد. ذهنم می‌گفت: 

«تو که تجربه‌های گذشته‌ت، شکست‌ها، کمبودها و محدودیت‌ها رو داری، چطور می‌خوای همه چیز تغییر کنه؟» 

اما یه چیزی توی قلبم جرقه زد. باور داشتن یعنی روشن کردن یه چراغ توی تاریکی، یعنی حتی وقتی هیچ راه مشخصی جلوت نیست، باز هم یه مسیر پیدا می‌کنه، و تو می‌تونی قدم برداری.

باور داشتن، برای من فقط یه جمله نیست؛ یه حس واقعی توی وجودمه. وقتی با خودم می‌گم «می‌تونم»، حتی اگه ذهنم هنوز شک داشته باشه، یه انرژی تازه در من جاری می‌شه. باور مثل یه چراغه که راه رسیدن به خواسته‌ها رو روشن می‌کنه، و من کم‌کم دارم یاد می‌گیرم که باید این چراغ رو همیشه روشن نگه دارم، حتی وقتی همه چیز به نظرم تاریکه و ناامیدکننده.

 باور یعنی اجازه دادن به دلم که امید داشته باشه، حتی وقتی شواهد بیرونی چیز دیگه‌ای نشون می‌ده. این باور، نه تنها به من انرژی می‌ده، بلکه باعث می‌شه احساس قدرت کنم، حتی وقتی شرایط سخت و پیچیده‌ست.

بعد می‌رسم به گام دوم، پذیرش مسئولیت. این گام هم برای من هم هیجان‌انگیزه و هم ترسناکه. پذیرش مسئولیت یعنی دیگه نمی‌تونم بگم «زندگی من اینجوری شد چون دیگران باعثش شدن» یا «بدشانسی اومده، حتما تقدیر بوده». اولش دلم می‌خواست فرار کنم، نمی‌خواستم قبول کنم که من هم توی این شرایط نقشی دارم.

 اینکه تصمیم‌ها و انتخاب‌های خودم هم بخشی از مسیر بودن، کمی ترسناک بود. اما وقتی اینو پذیرفتم، یه حس عجیبی پیدا کردم: حس قدرت، حس کنترل و حس آزادی. وقتی مسئولیت رو پذیرفتم، دیگه لازم نبود قربانی شرایط باشم، دیگه لازم نبود غر بزنم یا سرزنش کنم. به جای اینکه دنبال مقصر بگردم، به خودم نگاه کردم و پرسیدم: 

«من الان چه نقشی دارم؟ من الان چه کاری می‌تونم انجام بدم؟» و هر بار که این سوال رو پرسیدم، یه دریچه جدید توی ذهنم باز می‌شد، یه مسیر تازه برای حرکت.

پذیرش مسئولیت یه حس آزادی عجیب بهم می‌ده. انگار یک سنگ بزرگ از روی قلبم برداشته شد. وقتی این حس می‌آد، دیگه نیازی نیست با ترس و اضطراب زندگی کنم، دیگه نیازی نیست منتظر باشم تا کسی بیاد همه چیزو برام درست کنه. من می‌تونم انتخاب کنم، می‌تونم حرکت کنم، می‌تونم بخشی از زندگی که دست خودمه رو بسازم. 

این پذیرش، نه تنها حس قدرت بهم می‌ده، بلکه آرامش هم بهم می‌ده. می‌فهمم که بخشی از مسیر دست من نیست، اما بخشی که دستمه، پر از امکان و انتخابه.

و بعد گام سوم میاد: اقدام کردن و شکرگزاری. باور و پذیرش بدون اقدام مثل یه بذره است که توی خاک خشک افتاده، ولی هیچ رطوبتی نداره. باید عمل کنم، حتی قدم‌های کوچک. وقتی به خودم نگاه کردم، دیدم حتی کوچک‌ترین اقدام‌ها، مثل یاد گرفتن یه مهارت جدید، نوشتن برنامه روزانه، یا حتی تغییر یه عادت کوچک، یه موج آرام توی زندگی من ایجاد می‌کنه. یه قدم کوچک توی مسیر درست می‌تونه کل مسیر رو روشن کنه. هر بار که عمل می‌کنم، حس می‌کنم خودم خالق سرنوشت خودم هستم، نه اینکه منتظر باشم شرایط بیرونی همه چیزو تعیین کنه.

شکرگزاری هم یک عامل عجیب و قدرتمنده. وقتی شکرگزاری می‌کنم، حتی برای چیزهای کوچک مثل یه روز آفتابی، یه لقمه خوشمزه، یه لحظه آرامش، انگار انرژی مثبت وارد وجودم می‌شه و مسیر رسیدن به خواسته‌هام روشن‌تر می‌شه. شکرگزاری بهم یادآوری می‌کنه که حتی وقتی همه چیز کامل نیست، هنوز زندگی پر از نعمت و فرصت هست. انگار خودم رو با یه جریان هماهنگ می‌کنم که همه چیز برای من آماده بشه، و هر روز که می‌گذره، این جریان قوی‌تر می‌شه.

وقتی این سه گام با هم ترکیب می‌شن، یه حس عمیق آزادی و قدرت بهم می‌ده. 

باور دارم، مسئولیت می‌پذیرم، و عمل می‌کنم، و شکرگزاری می‌کنم. 

انگار یه چرخه درست می‌شه، یه جریان که منو از حالت انتظار و ناتوانی می‌بره به حالت فعال و هماهنگ با خواسته‌هام. حتی وقتی روزهایی هست که حس می‌کنم گیر کردم یا شکست خوردم، باز هم می‌تونم به این سه گام برگردم و حس کنم مسیر هنوز روشنه، هنوز قابل حرکته.

این سه گام برام فقط تکنیک نیستن، یه جور حس زندگی کردنه. حس می‌کنم وقتی این سه گام رو جدی می‌گیرم، دیگه کسی و چیزی نمی‌تونه مسیرم رو تعیین کنه جز خودم. باور، مسئولیت، اقدام و شکرگزاری ترکیبیه که نه تنها سرنوشت، بلکه حس زندگی واقعی منو هم تغییر می‌ده. وقتی با قلبم باور می‌کنم، با ذهنم مسئولیت می‌پذیرم، با دستام عمل می‌کنم و با دلم شکرگزاری می‌کنم، دیگه حس نمی‌کنم گیر افتادم، دیگه حس نمی‌کنم قربانی شرایطم، دیگه حس نمی‌کنم چیزی کم دارم.

باور کردن یعنی شروع یه تغییر درونی، یعنی روشن کردن چراغ توی تاریکی. پذیرش مسئولیت یعنی گرفتن کنترل و قدرت، و اقدام کردن یعنی حرکت واقعی توی مسیر. شکرگزاری هم یعنی هماهنگ کردن انرژی‌ام با جریان زندگی و جذب فرصت‌ها و تجربه‌های مثبت.

 وقتی این چهار عنصر با هم باشن، نه تنها حس می‌کنم مسیرم روشنه، بلکه واقعاً مسیرم روشن می‌شه و زندگی با تمام وجودم جریان پیدا می‌کنه.

در طول روز وقتی به خودم نگاه می‌کنم و می‌بینم حتی کوچک‌ترین کارهایی که انجام دادم باعث حرکت و تغییر شدن، یه حس غرور و قدرت بهم دست می‌ده. 

حس می‌کنم دارم مسیر زندگی خودم رو می‌سازم و هیچ چیز بیرونی نمی‌تونه جلوی این جریان رو بگیره، مگر اینکه خودم بخوام. این حس آزادی و اختیار، با هیچ چیزی قابل قیاس نیست.

و وقتی شکرگزاری رو اضافه می‌کنم، همه چیز کامل‌تر می‌شه. حتی روزهایی که فکر می‌کنم شکست خوردم یا شرایط سخت شده، وقتی شکرگزاری می‌کنم، می‌بینم هنوز فرصت‌ها هستن، هنوز نعمت‌ها هستن، هنوز می‌تونم حرکت کنم. 

شکرگزاری مثل یه انرژی جادویی عمل می‌کنه که مسیرم رو روشن و هموار می‌کنه.

حس می‌کنم وقتی این سه گام رو جدی می‌گیرم، انگار نسخه جدیدی از خودم ساخته می‌شه. 

نسخه‌ای که قوی، شجاع، آزاد و هماهنگ با آرزوها و اهدافشه. نسخه‌ای که می‌تونه سرنوشت خودش رو بسازه، نه اینکه منتظر باشه کسی بیاد همه چیزو درست کنه. نسخه‌ای که می‌تونه لاغر، سالم، ثروتمند و مادر خوبی باشه، و همه این‌ها از باور، پذیرش مسئولیت، اقدام و شکرگزاری شروع می‌شه.

وقتی این سه گام با هم ترکیب می‌شن، نه تنها سرنوشت تغییر می‌کنه، بلکه حس من نسبت به خودم و زندگی هم عوض می‌شه. حس قدرت، آزادی، آرامش، و اعتماد به مسیر جایگزین حس ناامیدی و کمبود می‌شه.

 هر روز که این سه گام رو تمرین می‌کنم، حس می‌کنم نسخه قدیمی من کم‌کم رنگ می‌بازه و نسخه جدیدم قوی‌تر می‌شه، و این جریان ادامه پیدا می‌کنه تا وقتی که واقعاً سرنوشت و زندگی من به طور کامل با خواسته‌ها و آرزوهای واقعی‌م هماهنگ بشه.

سلام به همه دوستان و استاد عزیز

من خیلی فکر میکنم به این دوره و فکر میکنم هر کسی این دوره یکبار کامل مرور کنه و تمریناتش انجام بده به قول استاد قطعا یک طبقه بالاتر قرار میگره 

من دقیقا مثل همه آدم ها برای خودم آرامش میخام حال خوب میخام ثروت .مسافرت.زندگی لاکچری ولی چرا مثل همه بدست نمیارم چون در تمام ساعات روز تمرکز و توجه من روی کمبودها کاستی ها خشونت اخبار تنش زا گله و شکایت از همه چیز و‌.‌‌‌‌…. 

وحالا به این آگاهی رسیدم که من زندگی با طمع خوب میخام پس باید شرایط فراهم کنم تمام تمرکز و توجه خودم رو بزارم روی داشته ها و شکر گذار خداوند متعال باشم 

به قول استاد باید این دوره کاری با شما بکنه که بتوانید تصمیم هایی خوبی بگیرید من چند وقته اینستا گرام حذف کردم و حالا میخام کلا شبکه هایی اجتماعی را دنبال نکنم و هراتفاقی در جهان و ایران میفته دنبال نکنم تا  آرامش بیشتری داشته باشم و تمام وقت خودم بزارم روی سایت و کار و خانواده و طبیعت و لذت بردن از زندگی 

رسیدیم به فایل ۶ یادمه قبل شروع که میزان و تعداد فایل هارو دیدم یه لحظه سست شدم اووو کی این همه فایل و قرار گوش بده کی حالشو داره و فلان ولی یه حسی وادارم می‌کرد به انجام دادنش در ابتدا تا فایل ۴ بدون انجام دادن تمرینات گوش کردم و انقد. مطالب زیبا ساده عالی اصلا جمله مناسبش و نمیتونم پیدا کنم خاص و ناب بودن که شروع کردم به نوشتن و الان نمیدونم اصلا چطوری رسیدم به فایل ۶ ام .

تا الان که سخنان استاد و شنیدم این حس بهم دست داد من متولد شدم تا زندگی کنم تا لذت ببرم تا خدارو بشناسم و از حضورش از نعمت هاش لذت ببرم از لحظه تولدم تا لحظه مرگم مسیری پیش رومه و من توی این مسیر یک کوله پشتی همراه خودم دارم که با هر بار بزرگ تر شدنم اندازه کوله پشتی من نیز بزرگ تر میشه.

نمیدونم عمر من چقدره .چقدر از مسیر و آمدم و چقدرش مونده وقتی به کوله باری که روی دوشم بود و حمل میکردم نگاه کردم واقعا چیز های دیدم که از حضورشون اصلا راضی نیستم .من توشه راهمو با بدبختی. فقر. دعوا بیماری .یاس و نامیدی و نمیشه پر کرده بودم و هر چی جلو تر میرفتم خسته تر و دل سرد تر میشدم و شیطانی که خوشحال در حال تشویق من بود تا ادامه بدم تا هر چی بدی هست و با خودم همراه کنم .

به لطف خدای مهربانم قبل از این که خیلی دیر بشه و در باتلاق که برای خودم درست کردم غرق بشم داره کمکم میکنه تا نجات پیدا کنم.

من در کشوری زندگی میکنم که به خدا شناسی به مسلمان بودن به نزدیکی با خداوند معروف هست مسیری که نسل های قبل تر از من هم تی کردن و چقدر متاسفم از بابت این که من مسلمان که ادعا دارم نتونستم خدارو به اون شکلی که هست بشناسم زیاد تقصیری هم ندارم نسل های قبل تر از من این مدلی شناختن و نسل در نسل چرخیده و رسیده به من و من خیلی خوشحالم که نسلی که از من ادامه پیدا میکنه با شناخت درست تری از خدا قراره جلو بره.

خدا بنده های که دوست داره رو امتحان میکنه به بلا و گرفتاری میندازه تا صبر و استقامت اونارو بسنجه و کسانی که دوست نداره رو هر چی بخوان میده تا صداشو نشنوه 😮‍💨😂 چرا انقدر کورکورانه این جمله احمقانه رو باور کردم و ۲۰ سال با خودم حملش کردم و به مرحله رسیدم که گفتم خدایا بسه نمیخوام دوسم داشته باشی ثروت بهم بده ولی دوسم نداشته باش و واقعا متاسفم و در این حال خوشحال که در مسیر درستش دارم قدم میزارم .

یادمه معلم دینی دبستانم تعریف می‌کرد میگفت یک فرد با خدای نماز خون مومن همه چی تموم سال ها بود ازدواج کرده بودن چند تا بچه هم داشتن که همه دختر بود و شب و روز از خدا پسر میخواستن بلخره زد و بگه والا فکر کنم بچه آخری بعد از ۹ تا دختر شد یه پسر و اونا خوشحال و شاد ولی از اون طرف یه فرد بی خدا که نماز نمیخونه و تیپ مسلمونی نداره و از نظر اینا خیلی هم کافر و بی خدا هست در اولین اقدام برای بچه دار شدنشون از خدا پسر خواستن و اولین فرزند اون خانواده شد پسر . دلیل این اتفاق چی بود خانواده اول مومن و خوب و خداپرست بودن خدا دوست داشت اونا هی بخوان التماس کنن بخاطر یه پسر نذر و نیاز و قرآن و نماز بخونن تا بعد ها بهشون پسر بده ولی خانواده دومی چون بد بودن یادمه این مدلی هم برامون تعریف کرده بود چون همین که دهنشون و باز میکردن یه بوی حال به هم زنی پخش می‌شد خدا زود به فرشته هاش دستور میداد این هرچی میخواد بهش بدید تا دهنشو ببنده😐😂واقعا از خودم معذرت میخوام که این اشتباهات و سال هاست در ذهن خودم نگه داشتم ندونسته تبدیل به باور در ذهن من شده.

بریم سراغ تمرینات .

مسیر من همچنان ادامه داره و من دارم تلاش می‌کنم توشه راهمو تغییر بدم 

من در این مسیر فقر و با ثروت. 

بیماری و با سلامت .

دعوا رو با آرامش 

حال بد و با عشق و حال خوب 

هم سفرم که تا الان شیطان بود رو با خدای بخشنده و مهربانم عوض میکنم .

من توجه خودمو از تموم اتفاقات بد حال خرابی ها گله شکایت های دیگران میگیرم و فقط به موفقیت آرامش سلامتی عشق به خدا و درست زندگی کردن میدم .و تا این بخش به این نتیجه رسیدم برای رسیدن به خواسته هام باید با بعضی از آدم های زندگیم فاصله بگیرم نه که قطع رابطه بکنم ها نه فقط دیگه مثل قبل اجازه ندم راجب مشکلات و بدبختی هاشون حرف بزنن و خودم هم نباید راجب مشکلاتم با دیگران حرفی بزنم چون تا الان هیچ خیری از حرف زدن راجب مشکلاتم ندیدم بدتر ضربه ها خوردم ازش.

راستی دو تا عادت خیلی بد که خودم داشتم و الان میخوام بگم شاید مشکل بقیه هم باشه و الان بهش توجه نکردن .

اولین مشکل من تا چند وقت پیش این بود که کافی بود یک نفر از یک دردی ناراحتی مشکلی بهم بگه شروع میکردم بابا اینا که چیزی نیست هنوز منو ندیدی فلان فلان بلا ها سرم آمده آنقدر بدبختم آنقدر بیچارم تو خوبی من از تو بدبخت ترم 😅لال نشی یه وقت 😮‍💨

دومی هم این بود به دلیل آموزش های که از قبل دیدیم اعتقاد به چشم شور و چش نذر اینا هم که داریم خوشی هامونو باز گو نمی‌کردیم هیچ وقت از هیچ چیز مثبت زندگی حاضر نبودم بگم تا چش نزنن منو🫣از بدبختی میگفتم تا از چشم بد در امان باشم قافل از این که با این کارم داشتم به جهان میگفتم همینه من از این بدبختی ها بیشتر میخوام .

خلاصه حالا حالا با خودم برای بهتر شدنم کار دارم ولی همین که حس الانم خوبه همین که عصبانیت و نارضایتی قبل و ندارم و آروم تر شدم برام کافیه❤️