زندگی با اراده خداوند (قسمت پنجم)

با سلام برداشت من از مطلب امروز اینه که:

توکل کردن به خداوند بستگی به مذهب ،سن ،دین، حتی نگرش ما نداره به انتظاری داره که موقع شروع کارمون داریم ، من اگر وقت شروع یک کار همون اول با خودم بگم میدونم که درست نمیشه ولی من انجامش میدم  یعنی که من نگرش منفی دارم وخوب مسلما اون کار به شکست منجر میشه ،  اینها باورهای اشتباه ماست که متاسفانه در ذهن داریم وبر اساس اونها هم زندگی میکنیم وگاهی میگیم به خداوند توکل میکنم در حالیکه این توکل کردن کاملا ظاهری وزبانیه واصلا در دل به خداوند امیدوار نیستیم

در زندگی برای اینکه با اراده خداوند همسو بشیم باید وقتی آرزو ویا خواسته ای در ذهن ما شکل گرفت وشروع به تفکر کردن درباره اون کردیم اگر به قدرت خداوند ایمان داشته باشیم ومطمئن باشیم که  این خواسته در اراده وتصمیم خداوند وجود داره باید با انتظار مثبت به برآورده شدن خواسته خودمان نگاه کنیم وخواسته خود را رها کرده وبرای برآورده شدنش به خدا توکل کنیم وحالا آرامش خود را حفظ کنیم وبدانیم هر زمان که زمان مناسب آن باشه

اتفاق میافته وما لذت خواهیم برد 

حال اینکه هر چقدر هماهنگی ما با خداوند بیشتر شود فاصله زمانی برآورده شدن خواسته ما کوتاهتر میشه

تنها  لازمه منطبق شدن خواسته وآرزوی ما با اراده خداوند کنار گذاشتن شک وتردید درباره اجرا شدن خواسته خود توسط اراده خداوند هست وانتظار برآورده شدن خواسته  وبعد هم آرام بودن ورها کردن خواسته وسپردن به خداوند و ادامه دادن زندگی طبق روال فعلی

اینگونه توکل واقعی به خداوند اتفاق میافتد

وخواست واراده خود را همسو با خواست واراده خداوند میکنیم