زندگی با اراده خداوند (قسمت نهم)

به نام خدای گستراننده ی مهر گستر💜

عرض سلام خدمت استاد عزیز و دوستان آکادمی تناسب فکری 🌷

“من آماده پذیرش رشد و گسترش تمام ابعاد زندگی ام توسط اراده خداوند هستم….”

خدا رو سپاسگزارم که مهر و اراده ش رو به این صورت در زندگی من گسترش داد تا من در مسیر شناخت بیشتر و آگاهی قرار بگیرم. 

هر قسمت از این سری نوشته های ارزشمند رو که میخونم دوست دارم چند روزی درباره ش تامل کنم و به درک عمیق تری از عظمت خداوند برسم، اما این قسمت رو به شکل عجیبی دوست داشتم و اگاهی بخشی بسیار شگرفی برام داشت. 

ویژگی زیبایی خداوند رو قبلا شنیده بودم. و شاید خیلی از ماها جدیدا با این استراتژی مواجه شدیم که به زیبایی ها و خوبی ها فکر کن ..اما هیچوقت هیچ کجا نگفتن چرا ؟! چرا تمرکز بر زیبایی های زندگی و طبیعت و جهان، باعث ورود زیبایی های بیشتر به زندگی و دنیامون میشه…

★جواب ساده ی★ چرایی که من مدتها بود در انتظار یافتن پاسخش بودم، بسیار با عظمت و شگفت انگیز بود … : 

      ★چون اراده ی  خداوند همیشه و هر لحظه بصورت استمراری در حال گسترش هست…★ 

و چه اطمینان خاطر و دلگرمی بالاتر از این که: خداوند هر لحظه در حال گسترشه…پس اگر من هم در مسیر خداوند باشم و با اراده ش هم سو و متوکل باشم در حال گسترش خواهم بود و می تونم هر روز خیر بیشتر، زیبایی بیشتر، رزق بیشتر، موفقیت بیشتر، شادی بیشتر، سلامتی بیشتر، و… رو تجربه کنم. 

این روزها که این دوره رو شرکت کردم، خیلی عمیق تر  و البته بی طرف تر به خداوند فکر میکنم. 

حداقل در زندگی و اطراف من تا الان اینطوری بوده که مغرضانه به خدا بنگریم.. ! 

یا بر اساس قضاوت هامون درباره خرافاتی که درباره خدا شنیدیم: خداوند خشمگین! خداوند تنبیه گر! چوب بی صدای خداوند! و هزاران تعبیر از این دست. 

یا بر اساس آنچه در زندگی به خداوند نسبت دادیم:  خدا شناس بده! خدا به ما کم میده! خدا بعضی از ما رو  مورچه روزی آفریده ! 

و چقدر نسبت دادن این ویژگی ها نسبت به خداوندی گسترده و گستراننده جاهلانه ست. خداوندی که گسترش از ویژگی هاش هست چرا باید بعضی افراد رو مورچه روزی خلق کنه؟! 

این حرف رو یکی از دوستانم همیشه درمورد خودش میگه. و من همیش در این تفکر که: مگه خدا عادل نیست؟ چرا باید عده ای رو مورچه روزی خلق کنه، عده ای رو وسیع روزی؟! 

مگه خدا خسیسه؟! مگه خدا کم موهبت و نعمت و قدرت داره؟! مگه کم میشه چیزی از این جهانی با این همه عظمت و کهکشان که من ذره ای بی نهایت کوچیک  از نعمتهاش و این عظمت دنیاش داشته باشم؟! و همیشه این دوستم در پاسخ میگه: خداوند یه مصلحتهایی می بینه که ما نمی بینیم! 

شاید خدا میدونه من ظرفیت ثروت ندارم که خدا روزیم رو کم میده. شاید اگر خدا به من روزی فراوان بده من خودم رو گم کنم و مغرور شم….😳

و من همیشه با شنیدن این بی عدالتی ها و قضاوت های نادرست درباره خداوند در یافتن خدای واقعی بودم… 

خدایی که این روزها دارم میشناسمش و باهاش بیشتر خو میگیرم و هر روز بیشتر از قبل عاشقش میشم. 

من پیش از این خیلی سعی میکردم خدایی بشناسم واقعی تر و متفاوت تر از همه ی این خرافات و ترس هایی که اطرافیانم نسبت به خداوند داشتن. مخصوصا چون یک دوره ی ده ساله در شرایطی بودم که اطرافیانم آدمهای تند مذهبی فوق خرافاتی بودن که عجیب ترین حرفها رو درباره خداوند میزدن بیشتر کنجکاو بودم واقعیت رو بشناسم. چون حرفهایی میشنیدم ازشون که  به هیچ عنوان با عقل من یکی حداقل جور نمیشد. 

اون سالها خیلی خیلی عذاب میکشیدم از اینکه مجبورم در اون جو وکنار اون ادمها باشم الان میفهمم همون جو بود همون تضادها که منو هل داد سمت مسیر خداوند و در پی شناخت بیشتر ش برامدم. 

منتها  اطلاعاتم کامل نبود. من هیچوقت در مسیر درست خداوند نبودم. حتی پیش از این هم که فکر میکردم دارم کم کم به شناخت درست تری از خداوند میرسم، در پشت اون فکر و نگاه یک تعصب روشنفکرانه ی مدرن بود! تعصبی از این جنس که وقتی با افراد خداناباور و منکر خداوند مواجه میشدم به شدت عصبانی میشدم و حرص میخوردم و مدام فکرم روی میزان جهلشون بود. اون وقت فکر میکردم از شدت عشق به خداوند این نگاه رو دارم و این تعصب به جاست و خیلیم خوشحال بودم از این نگاه! الان که با خوندن این نوشته ها دارم آگاه تر میشم میفهمم اون حرص و عصبانیت هیچ چیز جز یک تعصب روشنفکرانه ی مدرن نبوده! 

چند روز پیش بود که بعد از نمازم داشتم با خدا راز و نیاز میکردم و حرف میزدم و شکر میگفتم که منو به درک خیلی قشنگتری از قبل نسبت به خودش و جهان هستی داره میرسونه…. همچنان که غرق صحبت و عشق بازی با خداوند بودم ناگهان حس کردم یه چیزی درونم شکست و فرو ریخت ….و بلافاصله گرمایی عجیب در قلبم جوشید…. حس رهایی و سبکبالی خاصی داشتم….

خیلی با زبان بشری برام قابل توضیح نیست اون احساس چون خیلی معنوی بود، اما در دقیق ترین حالتی که بخوام بگم این بود که اون تعصب جاهلانه درونم شکست و فرو ریخت. 

بند اون عصبانیت از قلب و روحم باز شد….

حس کردم خیلی خیلی خیلی بیش از تمام 39 سال عمرم اکنون و در این لحظه خداوند رو عاشقانه دوست دارم اما دیگه هیچ زنجیری به پای روحم بسته نیست. رها شدم… عین پری غوطه ور در آبی آسمان ها… عین قاصدکی رقصان زیر نور طلایی مهر و عشق خداوند ..

و این تجربه مهمترین و واضح ترین گسترش خداوند در زندگی من تا به این لحظه بود…خیلی فراتر از گسترش های مادی که تا الان از خداوند توقع داشتم و انتظارش رو میکشیدم…! 

و با تمام دل و جان این حرف استاد عزیز رو درک کردم (نقل به مضمون) : 

خوشبختی و موفقیت فقط به موجودی حساب بانکی و جذب ثروت نیست. همه جنبه های زندگی باید در رشد و پیشرفت باشن. 

خدای گستراننده ی مهر گستر… خدای بی کرانگی ها… خدای مهربانی های بی توقع… سپاسگزارم که اراده ات و مهر ت را در شناخت درست خودت، به زندگیم گستراندی…🙏💜🍃💜🍃

استاد عزیز سپاسگزارم که آگاهی های عمیق و یونیک و منحصر به فردتون رو بی توقع و مهربانانه در اختیار ما قرار میدین. 

نور به راهتان و همت نیکان به همراهتان باد… 💫