زندگی با اراده خداوند (قسمت پانزدهم)

به نام خدای بی نهایت که همواره در جهان هستی گسترش می آفریند🌸🍃

تقدیم درود و احترام خدمت استاد عزیز خوش انرژی و دوستان مشتاق در آکادمی بهشت تناسب 💜💮

همه چیز درون ماست…همه چیز از درون ما شروع میشه…

راه انتخاب هم آزاده و هیچ اجباری از طرف نیست تا برای مسیر زندگی مون چه راهی پیش بگیریم. کاملا مخیر و آزادیم و در این آزادی هیچ سود و زیانی متوجه خداوند و جهان هستی نمیشه و هر مسیری در پیش بگیریم همون مسیر در وجود و زندگی مون گسترده میشه. وقتی انتخاب میکنیم راه کمال و رشد رو در پیش بگیریم در مسیر گسترش پیدا میکنیم و تمام ابعاد زندگی مون در سایه این گسترش رشد,پیدا میکنه و خاک وجودمون حاصلخیز تر میشه. امایکی از مهمترین مواردی که به رشد و کمال ما کمک شایانی میکنه خوندن مطالب دوره زندگی با اراده خداوند و اجرای اون مطالب هست. آدم رشد و کمال یافته ، آدمی که از درون غنی هست با اراده خداوند همسو و همراهه یعنی صفات خداوند رو در خودش تقویت میکنه، با تمام زندگی و هستی مهربانه نه فقط با اطرافیان. به همه پدیده ها به دیده ی مهر و وفور نگاه میکنه. و همواره در پی دیدن و یافتن خوبیهاست. فرد همسو با اراده خداوند پذیرنده ی خودش و توانایی هاش هست و به دنبال رقابت و چشم و هم چشمی با دیگران نیست همه چیز رو در درون خودش میبینه و .اونقدر برای خودش و تواناییش احترام قائله که هیچ کس رو مقایسه نمیکنه و ایمان داره در جهان برکت و موفقیت به اندازه همه هست و هیچ کس نمیتونه موهبتی از کسی بگیره. هر کسی به اندازه تلاش و احساس لیاقتمندی و کمال ش از موهبت ها بهره مند میشه . بنابراین رقابت معنایی نداره. خداوند بی نهایته و هستی رو بی نهایت افریده پس هر کسی میتونه با رشد و کمال به بی نهایت موهبت و نعمت برسه وقتی در خودش شروع به تقویت و ایجاد رشد کنه. 

فرد همسو با اراده خداوند انتظاری از کسی نداره چون همیشه خودش رو در دایره خداوند بی نهایت میبینه و تمام و کمال چشم امید و انتظارش از خداونده نه از کشور و خانواده و حتی شغل و تحصیلات. همه چیز برای فرد همسو، به خداوند بر میگرده و در خداوند تعریف میشه.

کافیه دست بکشیم از هر موضوعی جز خداوند و به نیروی بی نهایت ش بپیوندیم تا از بی نهایت موهبت و نعمت بهره مند شیم. وقتی خودمون رو  در دایره خداوند بدونیم هر آرزو و خواسته ای کوچیک میشه دیگه هیچ چیز دست نیافتنی نیست..چون همه چیز منسوب به خداوند میشه نه به انسانها و افراد مافوق و رییس و فلانی و فلانی…

خداوند رو در لحظه هامون بیشتر جا بدیم. بیشتر فضا تو ذهن مون آزاد کنیم برای حضور و قدرت بی نهایت خداوند. برای مهربانی بی نهایتش. هرروز بهش دلگرم تر باشیم. به جای تمرکز بر محدودیت ها گفتگوها و انرژی مون رو سمت وفور هدایت کنیم. اگر به جدیت دنبال وفور باشیم در هیچ کجا و هیچ موقعیتی از زندگی محدودیت نمیبینیم. حتی درشرایطی که در ظاهرش محدودیت باشه، هزار دلیل برای وفور پیدا میشه. بستگی به نگاهمون داره که از چه زاویه ای به هر موضوعی نگاه کنیم. مثل اون داستان پادشاهی که خواب میبینه تمام دندانهاش ریخته، معبر اول در تعبیر خوابش میگه: شاهد مرگ تمام عزیزان و خانواده ت میشی و همشون قبل تو میمیرن. 

معبر دوم میگه: انقدر زندگی و طول عمر زیادی داری که بیش از همه عمر میکنی! 

در واقع هر دو یک تعبیر گفتن با دو کلام و کانون توجه. 

اولی توجه ش روی بخش منفی این خواب و مرگ خانواده پادشاهه بوده. دومی تمرکز ش رو از این کلام برداشته گذاشته روی طول عمرش. 

پس همه چیز بستگی به نگاه ما داره که تمرکزمون بر چه موضوعی هست؟ بر هزار و یک دلیل برای شکرگزاری یا چند دلیل برای شکایت! 

که اگر بخوایم درست بنگریم و زاویه دید درستی داشته باشیم همیشه بخش موهبتها و دلایل شکرگزاری مون خیلی خیلی وزین تر و پربارتر هست. 

به امید اینکه هر روز بیش از دیروز با اراده ی خداوند همسو باشیم 🌸🍃🌸