زندگی با اراده خداوند (قسمت پانزدهم)

   (به نام بی نام او )

سلام استاد عزیز و دوستان 

خداوند مظهر نماد و تجلی عشق است ،او خودش عشق است و من از او هستم و او خودش را ب من هدیه کرده و من باید خانه دل بگشایم تا او  وارد شود ،من میتوانم با عشق ب دیگران ب خودم ب هستی ،او شوم ) در خانه ام را باز کنم تا او هم حضور پیدا کند.من ب جای مسابقه و رقابت با دیگران ،عشق را جاری کنم ،عشق را تقسیم کنم ،من با این کار میتوانم توجه و نظر خداوند را ب خودم جلب کنم و از مخلوقاتش بی نیاز باشم و از آنها انتظاری نداشته باشم ،من میتوانم ب شکفتن یک گل ،طلوع آفتاب و نور مهتاب ،بارش باران ،من میتوانم زیبایی آسمان و پرواز پرستو ها ،صدای خواندن بلبل و گنجشکان بعد 2 روز باریدن باران توجه کنم.زیبایی یعنی همین ،زندگی یعنی همین،ما میتوانیم با همینها زندگی را آغاز کنیم و دوباره متولد شویم

من میتوانم ب جوی کنار خیابان ،فقط آب روانش توجه کنم .من میتوانم ب خنده کودکی در گوشه خیابان توجه کنم.من میتوانم صدای بچه گربه ملوس 

تو پارک را بشنوم و لذت ببرم و در لحظه حال باشم .من هر روز راس ساعت 2/5بعدظهر که برای پیاده روی ب پارک سر کوچه مان میروم پدری را ببینم 

که هر روز با 4 فرزند 2 تا 10 ساله اش ب پارک می آیدو خودش بچه میشود و با آنها بازی میکند و ب دنبال هم میدوند ،این یعنی عششق.من با دیدنشان لذت میبرم.این یعنی خود زندگی)هیچ کمبودی وجود ندارد همه چیز درست و الهیست .فقط نگاه من چیست؟نجواهای خودم که میخواهد 

شک و تردید را ب وجود بیاورد 

وفور و فراوانی دنیا را گرفته ،من میتوانم لذت ببرم و شاکر خالق این همه زیبایی و زیادی و فراوانی خداوند باشم 

و می توانم خالق را نبینم و کمبودها و نا زیبایی ها را دنبال کنم 

انتخاب با من است و هر آنچه انتخاب کنم او اراده میکند تا با آن همسو شوم .

بیاییم یک بله محضری ب خداوند بدهیم و رها زندگی کردن را تجربه کنیم . ان شالله

خدایا شکرت برای اکنون و الانم …

(من ب دستان خدا خیره شدم ،معجزه کرد)