زندگی با اراده خداوند (قسمت شانزدهم)

به نام خدای بی نهایت و بی همتا 💜

تقدیم درود و احترام خدمت استاد عزیز و خوش انرژی و دوستان مشتاق 🍃🌸🍃

شور و اشتیاق مهمترین مولفه ی رسیدن به اهداف و ارزوهاست. انگار که مسیر رسیدن به هدف با وجود شور و اشتیاق بیشتر ، روشن تر و آسان تر میشه. چون شور و اشتیاق باعث میشه که ارتعاش و حال درونی ما بهتر و قوی تر باشه، وقتی حال بهتری داشته باشیم خود به خود بر خوبیها متمرکز هستیم، مثبت تر فکر میکنیم، تصاویر ذهنی ما روشن تر و مثبت تر هستن، و با اتفاقهای بهتر همسو و همزمان تر هستیم. 

اما این مورد رو شاید هرگز یاد نگرفتیم که پیش از رسیدن به خواسته ها هست که باید شور و اشتیاق داشته باشیم یا در خودمون ایجاد کنیم. و خیلی از ماها تفکر و باورمون اینه که پس از رسیدن به خواسته ها و ایده آل هامون هست که باید به شور و اشتیاق برسیم. و این شور رو موکول میکنیم به پس از رسیدن به خواسته ها. از اونجایی که رسیدن به خواسته ها ورطه ای بی پایان و صعودی، معمولا وقتی به یک خواسته یا یک سری خواسته ها میرسیم تمایل به تجربه ی خواسته های دست بالاتر داریم. پس باز هم از اون سطحی که هستیم راضی نیستیم. و باز هم شور و اشتیاق مون رو موکول می کنیم به رسیدن به سطحی بالاتر و خواسته های بیشتر. 

اما درستش این هست که پیش از رسیدن به خواسته ها شور و اشتیاق رو در وجودمون ایجاد و شعله ور و مراقبت کنیم. 

احساس رسیدن به خواسته ها رو، حس فراوانی و شادی ِ پس از رسیدن به خواسته ها رو باید پیش از رسیدن در خودمون ایجاد کنیم تا در اون مدار قرار بگیریم. 

حتی اگر گاهی احساس کردیم از نظر ارتعاشی افت کردیم از مسیر خارج نشیم. شور و شوق مون رو از دست ندیم. در مسیر بمونیم حتی با شوق کمتر. چون همین در مسیر ماندن دوباره ما رو به شوق اولیه برمیگردونه. مخصوصا وقتی از مسیری یک سری نتایح هم کسب کردیم حتی اگر همه نتایج دلخواهمون رو تجربه نکرده باشیم، اما همین نتایج نسبی هم این پیام رو به ما میده که مسیر درسته. پس باید ادامه بدیم. ارتعاش هم در خلال ادامه دادن و مستمر بودن دوباره افزایش پیدا میکنه. و در اثر همین استمرار هست که قدرت اینو پیدا میکنیم تا به درون ، ارتعاش و احساس مون محیط و مسلط باشیم و اگر گاهی با فراز و نشیبی مواجه شدیم باز هم بر شور و اشتیاق مون مسلط بمونیم و احساس مون رو کنترل کنیم. 

یکی از مهمترین راهکار های حفظ شور و اشتیاق ، برداشتن تمرکز از ناخواسته ها و حذف گله و شکایته. کاری بسیار آسان و بسیار سخت!  در حرف بسیار راحته که بگیم گله شکایت نکنیم و به خوبیها تمرکر کنیم اما در عمل چندان راحت نیست و نیاز به تکرار و تمرین داره. یک مهارته که هرچه بیشتر بر این مهارت کار کنیم قوی تر میشیم. در هر صورت نباید ذهن و احساس رو رها کرد چون خیلی چموشه و وقتی رهاش میکنیم به جاهای عجیبی میره و ما رو هم با خودش می بره. و تمام تلاش هامون رو بر باد میده. 

من در این مورد تجربه های زیادی داشتم که هر کجا شور و شوق زیادی داشتم ، احساس خوبی داشتم حتی هر چیزی که به ظاهر محال میرسیده بهش رسیدم حتی اگر فقط یک روز احساس خوب داشتم خدواند از لطف و مهربانی بی نهایتش روزهایی که حسم بد بوده رو در نظر نگرفته و پاداش اون یک روز احساس خوب و شاد من رو داده. یک تجربه مهمی که دارم در این مورد مربوط به  سال 98 هست که تازه ماجرای کرونا و قرنطینه داشت شروع میشد و اصلا معلوم نبود تا کی این شرایط ادامه داره. اوایل من یه مرتبه خودم رو باختم و نگرانی های زیادی سراغم امد… : حالا کارم چی میشه؟ چیکار کنم برای هزینه هام؟ شغلم ادامه پیدا میکنه؟ راکد میشه؟ و هزار و یم نگرانی در این مورد و از این قبیل. یک روز با دوستم صحبت میکردم فقط یک جمله گفت : ببین تو انقدر موج ارتعاشی وجودت بالاست که  وقتی احساست خوب و مثبت باشه جذبهای بزرگ و عالی داری. 

همین یک جمله ی دوستم برای من آلارم بیداری شد و همون آن تمام موقعیتهایی که تا به اون لحظه در زندگیم داشتم و بر اساس حال خوبم بوجود امده بودن به سرعت از جلوی چشمم رد شدن. و تصمیم گرفتم دوباره ارتعاشم رو و احساسم رو خوب کنم. شاید یک ساعت طول کشید تا مجددا به میزان موج ارتعاشی و پر انرژی همیشگیم برگردم. 

فردا صبح همون روز در حالیکه هنوز بیست و چهار از احساس خوب من نگذشته بود، در حالیکه تعطیلات عید بود!، مدیرگروه به من زنگ زد و یک نفر دانشجوی دکتری به مت معرفی کرد بابت تدریس خصوصی و گفت که این دانشجو گفته میخوام از تعطیلاتم استفاد کنم حالا که قرنطینه هم هستیم تو خونه م همش ، کلاس خصوصی بردارم و درس بخونم تو این مدت. 

و انقدر تعداد جلساتی که اون دانشجو برداشت زیاد بود از میزان حقوق یک ماهم بیشتر شد. 

هنوز کلاس ایشون تمام نشده بود که گفت دوستم هم میخواد کلاسهای خصوصی شما رو شرکت کنه. و تمام اون عید من از طول ترم های تحصیلی بیشتر کلاس داشتم! و نکته اش این بود که همیشه بابتش خدا رو شکر میکردم: من روزهای زیادی حس و ارتعاشم بد بود. شاید حدودا یک هفته یا حتی بیشتر. ولی به محض اینکه کمتر یک روز، حسم رو خوب کردم، و با تلاش و تمرکز بر خوبیها و قدرت خداوند ارتعاشم رو بالابردم خداوند هم از سر لطف و مهربانی بی نهایتش روزهایی که حس بد داشتم رو بر کارمای من موثر نکرد و پاداش همون کمتر از حس خوبم رو به من داد و زنجیر وار اتفاقهای عالی برای من افتاد در اون دو هفته تعطیلات عید. و بعدم که دوباره دانشگاه بصورت مجازی باز شد و دریافت حقوق مون به حالت عادی باز گشت. 

تو روزهایی که من  هیچ وصلی نداشتم، به هیچ کجا و هیچ پارتی ای متصل نبودم، از جایی که فکرشم نمیکردم و در خیالم نمیگنجید راهی برام باز شد. راهی پر برکت تر از روزهای عادی ترم های تحصیلی. 

و این معجزه ی شور و اشتیاق و احساس خوبه. 

و هر موقع احساس میکنم دارم تحت تاثیر بیرون قرار میگیرم و احساسم داره افت میکنه سریع با یاداوری خاطرات روزهایی که حسم خوب بوده تصویر ذهنی م مثبت بوده فکرم درست بوده ،و پیامد اون چقدر اتفاقهای عالی برام افتاده، سعی میکنم دوباره حس و حال خوبم رو و ارتعاشم رو افزایش بدم. و واقعا ایمان راسخ و روشن مثل خورشید دارم که هرکجا احساس خوبم بیشتر باشه اتفاقهای بهتری هم تجربه میکنم. حتی اگر گاهی در شرایطی باشم که داشتن احساس خوب سخت باشه، اما تلاشم رو میکنم تا حد امکان و تا جایی که میتونم خوب بمونم.