خیلی از بچه‌ها بعد از دو سه هفته گوش دادن به فایل‌ها می‌رن روی ترازو، می‌بینن یه کم چاق‌تر شدن و می‌گن «پس این روش هم فایده نداره». من در این جلسه یه حرف عجیب زدم: اگه با اشتیاق و تعهد در مسیر لاغری با ذهن هستی و چاق‌تر شدی، خوشحال باش. چون این چاق‌تر شدن همیشگی نیست و جلوش گرفته میشه؛ فقط باید بدونی آموزش ذهنی چطور کار میکنه.
این جلسه یکی از نکته‌های طلایی دوره‌ی «صد گام لاغری با ذهن» هست. در این نکته می‌بینی چاقی چطور قبل از جسم در ذهن ساخته شده، چرا لاغری همون مسیر رو برعکس طی میکنه، و چرا ورودی‌های روزانه‌ی ذهنت این‌قدر مهمه.
🎬 در ویدیوی این جلسه چی می‌شنوی؟
اول گفتم دوست ندارم بچه‌ها فقط چون من گفتم فایل گوش بدن و تمرین بنویسن، بدون اینکه بدونن دارن با خودشون چیکار می‌کنن. کسی که ندونه چی کار میکنه زود خسته میشه. باید بدونی آموزش ذهنی چطور در تو نفوذ میکنه و چطور به رفتار و جسمت تبدیل میشه. اگه این رو خوب درک کنی، در همه‌ی بخش‌های زندگیت هم می‌دونی چطور با ذهنت شرایطی که دوست داری رو بسازی.
برای توضیحش از چاقی شروع کردم، چون همه‌مون تجربه‌ش رو داریم. هر کدوم از ما یه روزی متناسب بودیم و یه روز متوجه شدیم لباس‌هامون تنگ شده و دیگران گفتن «چاق شدی»، بعد گفتن «چاق‌تر شدی». ولی خیلی قبل از اون روز، ذهن ما داشت فرمول‌های چاق‌کننده رو یاد می‌گرفت، در حالی که هنوز هیچ نشونه‌ای از چاقی در جسم‌مون نبود.
🧠 چاقی چطور اول در ذهن ساخته شد؟
اولین نشونه‌ی این آگاهی‌های چاق‌کننده، ترس از چاق شدنه. یه مدت بعد، این ترس تبدیل به عمل میشه؛ یعنی هنوز چاق نیستی ولی شروع میکنی به جلوگیری از چاق شدن. در همین مدت تصویر چاق از خودت در ذهنت شکل گرفته و کم‌کم همین تصویر به جسمت تبدیل میشه. در مرحله‌های بعد هم همین‌طوره: خودت رو در آینه می‌بینی یا عدد ترازو رو می‌بینی و حالت بد میشه. وقتی تصویری که می‌بینی با یه تغییر احساس ترکیب بشه، قشنگ می‌ره در ذهن ناخودآگاه می‌شینه. برای ذهن ناخودآگاه فرقی نداره این احساس خوب باشه یا بد؛ هر فکر، حرف یا تصویری که احساست رو تغییر بده، به‌عنوان واقعیت تو ثبت میشه.
برای همین با اینکه تلاش میکنی چاق‌تر نشی، چاق‌تر می‌شی، و این چرخه اون‌قدر تکرار میشه تا در آدمی مثل من به چهل کیلو اضافه‌وزن برسه. در ویدیو گفتم حرفی که از یه آدم مورد اعتماد بشنوی، مثلاً پزشکی که می‌گه «یکی از عوارض این دارو چاق شدنه، مراقب باش»، خیلی سریع‌تر قبول میشه؛ برای همین خیلی از تبلیغ‌های لاغری یه نفر رو با روپوش پزشکی نشون می‌دن. جمله‌هایی مثل «بارداری چاقی میاره»، «کار پشت میز چاقت میکنه»، «سن بره بالا چاق می‌شی» و «ازدواج کنی چاق می‌شی» هم همین کار رو می‌کنن.
یه مثال از زندگی خودم هم زدم. همسرم و خانواده‌ش همه متناسب بودن. بعد از عروسی اومد در خانواده‌ی ما که پر از ترس از خوردن و ترس از چاق‌تر شدن بود. بارها از خواهرم و بقیه می‌شنید «خوش به حالت، تو چاق نمی‌شی؛ من اگه این‌جوری بخورم چاق میشم». همین تحسین‌ها کم‌کم در ذهنش شک ایجاد کرد و حدود دو سال بعد اضافه‌وزنش آروم شروع شد. یعنی حتی بدون اینکه کسی بهش بگه «چاق می‌شی»، فقط با شنیدن این حرف‌ها وارد همون چرخه شد.
🔄 لاغر شدن همون چاق شدنه، ولی برعکس
وقتی وارد لاغری با ذهن می‌شی، هنوز چاقی، ولی داری آگاهی لاغرکننده رو به ذهنت می‌دی؛ درست مثل همون روزهایی که متناسب بودی و آگاهی چاق‌کننده وارد ذهنت می‌شد. در ویدیو با عدد توضیح دادم: فرض کن پنج کیلو افکار چاق‌کننده در ذهنت ذخیره شده. هفته‌ی اول صد گرم افکار لاغرکننده وارد میکنی، هفته‌ی دوم دویست گرم و بعد بیشتر. آیا صد گرم می‌تونه جلوی پنج کیلو رو بگیره؟ نه. پس خیلی ساده بگم: اگه در هفته‌های اول روند چاق‌تر شدن ادامه داشت، کاملاً طبیعیه؛ این ادامه داره تا وقتی افکار لاغرکننده بر افکار قبلی غلبه کنن و تازه اون‌وقت روند چاق شدن متوقف میشه.
بعد از اون، آگاهی کم‌کم در تو نفوذ میکنه؛ اول در احساست، بعد در رفتار و میل درونیت و در آخر در جسمت. همین امروز رفتم فروشگاه. قبلاً بین دیدن کیک و کلوچه‌ی مورد علاقه‌م و برداشتنش هیچ فاصله‌ای نبود. الان هنوز توجهم بهشون جلب میشه، ولی اون عجله نیست و تقریباً همیشه فقط می‌بینم و برنمی‌دارم، بدون اینکه برام سخت باشه. اون چیزی که آدم‌های چاق اسمش رو «بی‌ارادگی» می‌ذارن، در واقع مهارت مغز در صدور فرمان خوردنه؛ مثل کسی که تنیس روی میز رو اون‌قدر تمرین کرده که مغزش خودکار فرمان می‌ده.
یه نکته‌ی مهم دیگه هم گفتم: ورودی‌های ذهنت. ذهن مثل یه زمین کشاورزیه. اگه یه جوی آب زلال داشته باشی ولی ده تا جوی آب ناپاک هم واردش بشه، زمین خراب میشه. آب ناپاک یعنی خبرها و حرف‌های نگران‌کننده‌ای که بیشترشون اصلاً به ما ربطی ندارن. بعد گفتم یه روز خودم چطور گذشت: صبحانه نون و پنیر و گردو با چای شیرین، ناهار ماکارونی‌ای که با همسرم درست کرده بودیم، یه ساعت فایل گوش دادن روی تردمیل، دو ساعت قدم زدن در خیابون با هندزفری، شام همبرگر و خوندن یه فصل کتاب، و هیچ ورودی متفرقه‌ای در کل روز.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط خلاصه‌ی حرف‌های این جلسه‌ست. در ویدیو این مسیر ذهن به احساس و رفتار و جسم رو با مثال‌های بیشتری توضیح دادم و شنیدنش با صدای خودم کمک میکنه دفعه‌ی بعد که از چاق‌تر شدن ترسیدی، بدونی دقیقاً کجای مسیری. آخر ویدیو هم گفتم که در زندگی همیشه دو راه داری: یا شرایط رو تغییر بدی یا خودت رو. در لاغری فقط یه راه هست، اینکه خودت رو تغییر بدی، و هر بار هم که از این مسیر خارج بشی، با آغوش باز پذیرای برگشتنت هستیم.
جلسه‌های «صد گام لاغری با ذهن» جزو دوره‌های تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوی کامل همه‌ی گام‌ها و نکته‌های طلایی باید اشتراک ویژه‌ی تناسب فکری رو فعال کنی. با این اشتراک، ویدیوها و تمرین‌های بقیه‌ی دوره‌های تکمیلی سایت هم برات باز میشه. اگه می‌خوای آگاهی لاغرکننده رو منظم و قدم‌به‌قدم وارد ذهنت کنی، دوره‌ی اصلی «ورود به سرزمین لاغرها» برای همین ساخته شده.
🎯 تمرین این جلسه
- ویدیوی این جلسه رو تا آخر ببین.
- به یاد بیار قبل از اینکه چاق بشی، چه حرف‌ها و هشدارهایی درباره‌ی چاق شدن شنیدی و از چه کسایی.
- اگه در هفته‌های اول دیدی چاق‌تر شدی، نترس و رهاش نکن؛ فقط فایل‌ها رو با اشتیاق ادامه بده.
- ورودی‌های روزانه‌ی ذهنت رو مثل من بررسی کن: چقدر آگاهی لاغرکننده وارد ذهنت میشه و چقدر خبر و حرف نگران‌کننده؟ آب ناپاک رو خودت وارد زمینت نکن.
- در بخش دیدگاه‌ها بنویس چه جمله‌هایی انتظار چاق شدن رو در تو ساختن و از امروز چه ورودی‌ای رو کم میکنی.
📝 برام بنویس
اولین باری که یادت میاد ترس از چاق‌تر شدن رو حس کردی کی بود و چه حرفی پشتش بود؟ برام بنویس.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
امتیاز 4.41 از 109 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
نشان های دریافت شده
به نام خدا
سلام دوستان عزیز
دو روزی بود که به خاطر شکستن دست پسرم و درگیری‌های بیمارستان و کارهای بعدش نتونستم فایل گوش بدم ولی همچنان در مورد تناسب توجه می کردم و فکرم مشغول بود وقتی که قرار بود بستری بشیم رفتیم ساندویچی و ساندویچ خوردیم من نصف آخر ساندویچم مونده بود احساس سیری می کردم و خواستم باز هم بخورم به خاطر این باور که تا آخر شب دیگه چیزی نیست بخورم تا فردا و و امکان داره دوباره گشنم بشه ولی فرشته مهربون به من گفت که اگر بخوری دل درد میگیری احساس ورم میکنی خیلی زشته من دوست ندارم این حالت زشت و دوباره تجربه کنم به همین خاطر نصف ساندویچ خودم و پسرم رو توی پلاستیک گذاشتم و بردم بیمارستان ولی یکی دو ساعت بعد به خاطر اینکه دیگه ساندویچ سرد نشه یا خراب نشه و نکنه من تا فردا صبح گشنم بشه به هرحال ساندویچ رو خوردم خیلی هم دلم درد گرفت خیلی حالم بد شد و عذاب وجدان داشتم و نقطه مقابل من یه خانوم خیلی متناسب هم تخت بغلی من پسرش بستری بود ایشون هم پسرش دست شکسته بود خیلی استرس داشت خیلی ناراحت بود ولی رفتارش با من خیلی متفاوت بود یک پرس غذا گرفته بودند برای پسرشون چون باید می‌رفت اطاق عمل و ساعتش گذشته بود نتونست بخوره و این غذا دست نخورده بود تا فردا صبح
فردا صبح خدماتی گفت که این غذا را می‌خورید یا بندازم سطل آشغال گفت نمی‌خورم و انداختن تو سطل.
نصف شب به اون خانم گفتم شما چیزی نخورید غذا رو باز کن بخور ولی میگفت نمیتونم غذا بخورم و اصلا اشتها ندارم.وقتی که این غذا را انداختن سطل آشغال برای من خیلی عجیب بود گفتم اصلا فکرشو نکردن واسه غذا پول دادن اسراف میشه یا که حداقل میذاشتن توی یخچال مثلاً فردا می بردن خونه می‌خوردن. بعدا دیدم که چقدر رفتارهای ما انسان‌های متناسب و انسان های چاق با هم دیگه فرق میکنه شرایط یکی بود ولی رفتارها با هم متفاوت بودن من هم تو همون شرایط بودم و استرس داشتم و ناراحت بودم ولی من همش احساس گرسنگی می کردم همش میترسیدم که گشنم بشه و بعدا چیزی نباشه که بخورم ولی اون خانم در همان شرایط مشابه من اصلا احساس گرسنگی که نمی کرد و اصلا براش مهم نبود غذاخوردن و فقط صبح که شد صبحانه خورد
تفاوت رفتارهای ما توی یه شرایط مشابه برام خیلی جالب بود.
مورد بعدی صحبت های آخر استاد خیلی برام خوب و جالب بود که ما نمیتونیم شرایط پیرامون و محیطمون رو عوض کنیم و فقط تنها راهی که برای لاغر شدن داریم اینه که خودمون رو عوض کنیم و خودمون رو تغییر بدیم و تغییر رفتار و افکار به زمان نیاز دارد و تکرار تا وقتی که ملکه ذهن ما بشه و ما به طور ناخودآگاه و اتوماتیک رفتارها را انجام بدهیم و به شکل پیش فرض ذهن ما دربیاد.
الان احساس می‌کنم هنوز به این حالت‌ها نرسیدم هنوز نیاز دارم فایل گوش کنم فکر کنم و درست رفتار کنم نمیدونم چرا همش توی این دو روزی که فایل گوش نکرده بودم احساس می‌کردم که رفتارهای اشتباهم زیاد شده شاید خنده دار باشه حتی حس می کردم دارم چاق میشم ولی میدونم تو مسیر درستی هستم و حالا حالاها باید تو مسیر باشم انقدر تکرار کنم تا این رفتارها خیلی عادی و نرمال و متناسب بشه.
به امید موفقیت خودم و همه عزیزان