تغییر باورهای ذهنی برای لاغری پایدار (گام ۱۳۳)

به نام خدایی که منو هدایت کرد به این مسیر الهی.

سلام به همه.

تمرین اول:من قبلا هرکاری میکردم برای لاغری و خدایی خیلی سفت و سخت هم تلاش میکردم ولی وقتی نتیجه نمیداد اابته اولاش نتیجه میداد و من اون موقعی که لاغر میشدم همش می گفتم این برمی گرده باید چیکار کنم همه می گفتن تو لاغری به خودت برس ولی من ته قلبم میگفت تو باز چاق میشی و این خودم بودم که با مرور خاطرات چاقی نمیزاشتم لاغر بمونم افسرده میشدم به خودم نمیرسیدم. حتی یادم میاد جایی که کار میکردم یه همکار خیلی چاق داشتم بهم میگفت من جای تو بودم همه حقوقم میدادم به لباس شیک و تک سایز حالا اونو درک میکنم.

بعد اون چاق شدم و هر بار یه روشی رو برای لاغر شدن امتحان میکردم ولی بعدش دیگه خیلی کند و خیلی کم وزن کم میکردم دیگه به اون قانع نمیشدم و این باعث میشد اشتیاقم به لاغر شدن کم بشه همش از این روش به اون روش میپریدم و چند روز نکشیده دیگه دل زده میشدم و این آخرها هر روز یه رژیم جدید میگرفتم وکلا نا امید بودم و به خودم می گفتم دیگه غیرممکنه که من لاغر بشم دیگه پذیرفته بودم که چاقیم ابدی و خیلی کلافه بودم هر روز با گریه از خواب بیدار میشدم واز زندگی سیر شده بودم.وقتی نتیجه نمیگرفتم تصویری از شکست تو ذهنم بود می گفتم اینم جواب نداد قرص.دمنوش کلی دارو و خیلی روشها رو امتحان کردم تازه جواب نمی داد خودمو سرزنش میکردم که تو چه بدنی داری که اینم روش اثر نداره.و این تکرار شکستها باعث ایجاد خاطرات تلخ شکست و برگشتن به چاقی میشد.انگار هربار که به لاغری فکر میکردم و رویا پردازی میکردم ازم دورتر می شد و یه جورایی غیر ممکن و من خاطره خیلی بیشتری از چاقی تو ذهنم بود و شور و اشتیاقم برای لاغری خیلی کم میشد می گفتم چه فایده بعد دوباره چاق میشم.و این باعث شده بود من گوشه گیر بشم زیاد با مردم حرف نزنم تو محیط کار زیاد نمیخندیدم همش تو خودم بودم بعد وقتی همکاران ازم میپرسیدن مشکلت چیه منم می گفتم چاقی بهم میخندیدند و من حسرت لاغری رو بیشتر میخوردم.

تمرین دوم: محتوای فایل برایم اینجوری بود که هر اطلاعاتی رو به مغز بدی چه درست و چه غلط همونو بهت تحویل میده و از همون بهت میده.مثلا من قبلا توی دفتر پیشخوان کار میکردم و صاحبش زیاد آدم خوبی نبود و خیلی از دوستام بهم میگن که خوبه بریم اونجا کار کنیم؟ منم بهشون می گفتم نه اون آدم خوبی نیست برو یه جای دیگه کار کن.یا مثلا بیمارستان که یه بار رفتیم خدماتش افتضاح بود یعنی پرستاراش خیلی بداخلاق بودن هر وقت یه مریضی داریم که میخوان ببرن اونجا بهشون میگم اون بیمارستان خیلی بده خدمات و پرستاران در حالی که شاید تو اون موقعیت بد بوده شاید بعد چند سال اون بیمارستان کلا عوض شده و من ربطش میدادم به کل بیمارستان.منم قبلا که میرفتم مهمونی خونه داداشم اونجا خیلی راحت بودم قبلش بهش زنگ میزدم که آره قورمه سبزی درست کن با دوغ و نوشابه و وقتی میرفتم اونجا به جای اینکه از اون محیط و آدمها لذت ببرم لذت رو تو خوردن غذا می دیدم و خیلی میخوردم در حد ترکیدن اونم با مخلفات. ولی خدا رو شکر الان خیلی وقته که اینجوری نیست هرچی که درست کنه میرم میخورم اگه قورمه سبزی هم باشه اونم به اندازه نیازم میخورم .و داداشم و می دیدم که به اندازه میخوره با اینکه خیلی قورمه سبزی دوست داره ولی زیاد براش میریختم میگفت دیگه نمیتونم بخورم جا ندارم بهش می گفتیم تو که اینهمه این غذا رو دوست داری میگفت قرار نیست خودمو بکشم اون آخه متناسب الان رفتار منم دقیقا اینجوری شده.

تمرین سوم: من خاطرات زیادی از چاقی داشتم قبلا  از دیگران شنیده بودم که بعد ازدواج آدم چاق میشه و من باور کرده بودم می گفتم من الان چاقم چه برسه به وقتی که ازدواج کنم برای همین هنوز ازدواج نکردم چون لاغر نشده بودم و این باور اشتباه رو هم قبول کرده بودم.خاطرات چاقی مثل شام نخوردن، حسرت لاغری، حسرت پوشیدن لباسهای خوشکل و رنگی، خاطره مسخره شدن توسط اول خانواده خودم اونم به طور فاجعه بار که باعث گریه کردن هرشب و هر روز من میشد بعد دیگران فامیل همکار، دوست، همسایه.کلافه شدن موقع رفتن به عروسی، مهمونی هر موقع که میرفتم جایی اولین فکردم این بود که چی بپوشم یعنی لباس بود ولی اندازم نمی شد.

تمرین چهارم:من خاطره زیادی از چاقی دارم که باعث نا امیدی من میشد رفتن به مسافرت سر کار عوض شدن فصلها و اندازه نشدن لباسها.قایم کردن خودم از دیگران برای اینکه مسخره نکنن عکس نگرفتن با دوستان.نخوردن غذای بیشتر جلوی دیگران.ورزش کردنای بی فایده که چقدر زمان و انرژی ازم می گرفت خریدن کلی لباسهای سایز کوچیک برای اینکه یه روزی که لاغر شدم برام اندازه بشه. این خاطرات چاقی اعتماد به نفسم داغون کرده بود طوری که وقتی از یه جایی رد میشدم که مردم بهم نگاه میکردن دست و پام و گم میکردم و نمی تونستم درست قدم بردارم انگار گم کرده بودم که چجوری راه برم.

تمرین پنجم:خاطرات چاقی در من حس تنفر از خودم از زندگیم از شرایطم از همه رو ایجاد میکرد گلایه میکردم از خدا حس عاجز بودن در برابر چاقی رو داشتم و یه نکته مهم این بود که هیچ چیزی مطابق میلم پیش نمی رفت انگار همه چیز و همه کس دست به دست هم دادن که تورو ناراحت کنن و بهت تلقین کنن به اینکه تو چی هستی ووضع زندگیت چجوری.الان خیلی با اون روزا فاصله دارم خیلی لاغر شدم به زودی منم شگفتی ساز میشم خیلی خوشحالم انگار اعتماد به نفسم الان ۵۰درصد شده که با رسیدن به وزن دلخواهم میشه۱۰۰درصد الان خودمو خیلی دوست دارم به خودم میرسم انگار چشام باز شده لباسهای خوشگل می پوشم برای خودم ارزش قائل هستم راحتتر صحبت میکنم با بقیه و مردم کلی از لباسای اون موقع رو انداختم دور چون مطمئنم به زودی لاغر میشم با مسیر لاغری با ذهن…از همتون تشکر میکنم از خدا جونم که دعامو مستجاب کرد و منو هدایت کرد به اینجا از استاد عزیزم که دست خدا شد برای ساختن زندگی جدید و رویایی من واز همه دوستانی که با نوشتن دیدگاهشان حالم و خوب میکنن و اشتیاقم بیشتر میکنن.