امروز صبح حدود ساعت ۷ رفتم یه کم قدم بزنم و اولین فایلی که گوش دادم همون فایل تجسم شبانه بود که شب قبلش گوش داده بودم. وقتی به بخشی رسید که دارم میرم مغازه و لباس پرو میکنم، اتفاقاً داشتم از جلوی بوتیکهایی رد میشدم که همیشه میدیدم. خیلی راحت تونستم خودم رو تو همون مغازه ببینم که کتوشلواری که دوست دارم رو پوشیدم و از دیدنش لذت بردم. این چند دقیقه یه نمونهی ساده از تمرکز ذهنی برای لاغری بود؛ یعنی حواسم در طول روز هم به همون چیزی باشه که شب تجسمش میکنم.
این نوشته، جلسه پنجم از دورهی «ورود به ضمیر ناخودآگاه برای لاغری» است. در جلسه چهارم (منطق ذهنی برای لاغری) پنج سؤال روزانه رو یاد گرفتیم. در این جلسه میخوایم ببینیم چرا خیلیها تجسم میکنن ولی تخیلشون به واقعیت نمیرسه. اینجا خلاصهای از حرفها رو نوشتم، ولی اصل آموزش در فایل صوتی پایین همین صفحهست.
🙌 بهانه بیبهانه
برای تخیل کردن هیچ سطح سوادی لازم نیست و سن هم مهم نیست؛ ده سالت باشه یا صد سال، میتونی فکر کنی. مقدار اضافهوزن هم هیچ فرقی نمیکنه. اگه قرار بود پیادهروی کنی، بین پنج کیلو و دویست کیلو اضافهوزن فرق بود؛ ولی تخیل فضایی کاملاً شخصیه که هیچکس جز خودت بهش دسترسی نداره و وزن هم توش نقشی نداره.
شلوغی زندگی هم بهانهی خوبی نیست. بیشتر کارهای روزمره تکراری هستن و از روی عادت انجام میشن؛ پس همون موقع رسیدگی به کار بچهها یا کار مشتریها هم میتونی تصویر متناسبت رو در ذهنت نگه داری. هر فکری که میگه «من وقتشو ندارم» یا «برای من نمیشه»، یه بهانهست. برای همین شعار ما در لاغری با ذهن اینه: «بهانه بیبهانه».
📏 لاغری با ذهن متر و معیار نداره
اگه قرار بود بهت شنا یاد بدم، میتونستم بگم بعد از دوره باید ۲۰۰ متر بدون توقف شنا کنی. ولی کار ذهنی این مدلی اندازهگیری نمیشه. باید بدونی هر شب چقدر از تصویر ذهنیت وارد ناخودآگاه شد؛ فقط تکرارش میکنی و نتیجهش رو کمکم در زندگیت میبینی.
یادته رژیمها میگفتن «ده کیلو کم میکنی» و وقتی کم نمیکردیم خودمون رو سرزنش میکردیم که بیاراده بودیم؟ اینجا چنین چیزی نیست. معیار اصلی تجربهی خودته. من با همین روش نتیجه گرفتم و برای همین هم بهش مطمئنم؛ وقتی خودت تجربهش کنی، دیگه لازم نیست کسی بهت انگیزه بده که ادامه بدی.
اصل کار همون تجسم قبل از خوابه، ولی اگه در طول روز هم فایل شبانه رو گوش کنی خیلی هم خوبه. مثل خوانندهای که قبل از کنسرت، صد بار یه آهنگ رو تمرین میکنه تا روز اجرا بهترین اجراش رو داشته باشه.

🎯 تمرکز ذهنی برای لاغری یعنی حواست در طول روز کجاست
خیلی از آدمها آرزوی یه چیزی رو دارن، ولی سالها میگذره و اتفاقی نمیافته. مثلاً یکی دوست داره ازدواج موفقی داشته باشه، ولی هر روز خبر طلاق و خیانت و دعوای زن و شوهر میشنوه و حواسش به مشکلات ازدواجه. این آدم خواستهش تو ذهنش هست، ولی توجه روزمرهش خلاف همون خواستهست؛ برای همین هیچوقت بهش نمیرسه.
در لاغری هم همینه. طبیعیه که چشمت به بدنت بیفته یا تنگی لباس رو حس کنی. ولی این جسمی که الان داری، قبلاً از تصویر ذهنی چاقی ساخته شده. ذهن ناخودآگاه نمیدونه الان چند کیلویی؛ فقط چیزی رو که ازش میخوای بهت تحویل میده. اگه شب لاغری رو تجسم کنی ولی تمام روز از دیدن خودت خجالت بکشی و حست بد بشه، داری برخلاف تخیل خودت حرکت میکنی. دربارهی اینکه اتفاقهای روزمره چطور احساس چاقی رو در ما زنده میکنن، در دورهی «پاکسازی چاقی از ذهن» مفصل صحبت کردم.
🧠 چرا منطقمون چاقی رو واقعیتر میدونه؟
منطق ما چیزی رو میپذیره که براش ثابت شده باشه. لاغری هنوز فقط تو تخیله، ولی چاقی رو هر روز با چشم میبینی، با گوش میشنوی و با دست لمس میکنی. برای همین کمکم باور میکنیم که چاقی واقعیه و لاغری یه خیالپردازیه.
همین اتفاق در کار هم میافته. یکی آرزوی کسبوکار موفق داره، ولی هر روز میشنوه «بازار خرابه» و به همین حرفها توجه میکنه. این آدم تا آخر عمر آرزوی موفقیت رو خواهد داشت، ولی تجربهش نمیکنه؛ چون چیزی که تجربه میکنیم همون چیزیه که باورش داریم.

✍️ از حس چاقی برای نوشتن حس لاغری کمک بگیر
سؤالهای روزانهی جلسهی قبل دقیقاً برای همینه که توجه روزمرهت بیاد سمت لاغری. شاید بگی «من از بچگی چاق بودم، از کجا بدونم متناسب بودن چه حسی داره؟» اشکالی نداره؛ تو خوب میدونی چاقی چه حسی داره. برعکس همون رو بنویس.
چاقی به من حس گرفتاری میداد و اینکه هیچ کنترلی روی رفتارم ندارم؛ برای همین نوشتم «متناسب بودن حس تسلط بر افکار و رفتارم رو بهم میده». چاقی بهم حس بیارزشی میداد؛ پس نوشتم «حس ارزشمند بودن بهم میده». از اینکه موقع نشستن شکمم روی پاهام میافتاد بدم میاومد؛ پس نوشتم «از اینکه شکمم سفت و تخت شده و شبیه تصویر ذهنیمه، خیلی خوشحالم».
خیلی ساده بگم: اگه شب لاغری رو تجسم کنی ولی روز حواست به چاقیت باشه، این دو تا خلاف هم کار میکنن؛ بنابراین توجه روزانهت رو هم باید با تخیلت همراه کنی.
🎧 فایل صوتی جلسه پنجم
توضیح دادن این چیزها شاید چند دقیقه طول بکشه، ولی تجسم کردنش به اندازهی یه لحظهست. در فایل صوتی با یه مثال از گلدون روی میزم نشون دادم چطور، و جوابهای کامل خودم به سؤالهای روزانه رو هم خوندم. فایل رو گوش کن و بعد در بخش نظرات بنویس در طول روز بیشتر حواست به چی بوده و چطور میخوای اون رو به سمت لاغری ببری.
👉 بعد از این جلسه برو سراغ جلسه ششم: وقتی لاغری برات طبیعی میشه.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.34 از 120 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

سلام استاد صبح شما بخیر و شادی
من شبها تصویر ذهنی از متناسب شدن را قبل از خواب درذهنم تجسم میکنم و صبحها هم با شور و شوق میثاق نامه را جلوی ایینه میخوانم و بعد دوباره درمحل کار با گوش دادن به فایل صبحگاهی و تکرار میثاق نامه توجه خود را از مواد غذایی و چاقی کمتر میکنم
توجه کردن درذهن ما دو نوع است 1- توجه عینی 2- توجه ذهنی
توجه عینی : از حواس پنجگانه ما شکل میگیرد و ما اطلاعات ورودی ذهن را از عوامل بیرونی میگیریم
توجه ذهنی : از فکر کردن به ارزوها و خواسته ها درذهن شکل میگیرد و اصلا وابسته به نشانه های بیرونی نیست
ما نباید اصلا به وزن و ظاهر الان خود توجه کنیم چون برای تجسم کردن درذهن اصلا کاری به وزن وجسم خود نداریم به عنوان مثال درراه رفتن وزن زیاد بسیار تاثیر دارد و برای تجسم کردن وزن اصلا تاثیری ندارد چون تخیل و تجسم درذهن شخصی است و تخیل اصلا درذهن ما دیده نمیشود و دراختیار خودمان است و اصلا سن – شغل – میزان تحصیلات – جنسیت – میزان وزن برتخیل ما تاثیری ندارد و توجه کردن به تخیل درذهن نیاز به دانش و مهارت خاصی ندارد پس بهانه بیبهانه و هرشب قبل از خواب با تجسم تصویر لاغری ان را درذهن خود ایجاد کنیم و زمانی را با حالت خود را تصور کنیم تا احساس شادی و نشاط داشته باشیم .
موضوعات ذهنی را نمیتوان با معیار و میزان مشخص کرد موضوعات ذهنی باید با تجربه خودت انجام شود و مقدار و میزان و معیار ان را خودت با تجربه مشخص کنی چون وقتی تجربه با منطق ذهنی باشد پذیرفتن ان برای ماآسان خواهد بود حتی اگر دیگران و حتی پزشکان خلاف ان را بگویند.چون با تجربه شخصیت – سبک زندگی – و روش زندگی کردن ،زندگی روزمره را یاد میگیریم و اگر حاشیه درزندگی داریم بستگی به افکار و تجسم ان درذهن ما دارد که برای ما اتفاق می افتد
تمرینها منطق ذهن ما را به سمت لاغری اصلاح میکند و باعث ایجاد انگیزه درما خواهد شد و بااینکار میپذیریم که ما لاغر خواهیم شد
ما وقتی تصویری را با چشم ببینیم به صورت لحظه ای است ولی وقتی خواسته باشیم درمورد ان حرف بزنیم زمان زیادی میبرد
مثل خواب شبانه . وقتی خواب میبینیم خیلی سریع درذهن مثل یک فیلم میگذرد ولی وقتی خواسته باشیم درمورد خواب با دیگران صحبت کنیم زمان زیادی میبرد چون میخواهیم ان را درذهنش تجسم کند و متوجه شود ما درخواب چه چیزی را دیدیم
بعد از تخیل در ذهن توجه کردن به ان بسیار مهم و ضروری است چون اگر توجه نکنیم احساس خوب و عالی خود را نسبت به موضوعی که دوست داریم برایمان اتفاق بیفتد را ازدست می دهیم و سریع افکار منفی جایگزین میشود و احساس یاس و ناامیدی میکنیم .و با اینکار ارتباط بین روح و جسم و ذهن را کمرنگ میکنیم
خیلی از انسانها ارزو دارند ولی درذهنشان بیشتر تجسم میکنند که این ارزو براورده نمیشود و درواقعیت هم انجام نمیشود
شما درتجسم ذهن شبانه دوست داری لاغر شوی و درطی روز به چاقی خود توجه میکنی درنتیجه شما روزبه روز چاق تر میشوی و توجه ذهن ناخوداگاه شمابه سمت چاقی میرود
تخیل درذهن انجام میشود ولی باید منطق درذهن ما اثبات می شود و چون لاغری درذهن شما هنوز اثبات شده نیست و تجربه لاغری را نداری فکر میکنی لاغر نمیشوی و با احساس بد هرگز لاغر نمیشویم و چون تجسم چاقی به واقعیت نزدیکتر است ان را میپذیریم
تجربه درامتداد مسیر چیزی است که باور میکنی و کم کم این باور به صورت انتظار ما از لاغری درمی اید چون ما با توجه به افکار خودمان واقعیت زندگی را بدست میاوریم وقتی به پرسشها جواب میدهیم ذهن خود را برنامه ریزی میکنیم برای لاغری
و درنهایت حس و احساس ما نتیجه کاررا برای ما رقم میزند
وقتی من این حس را داشته باشم که ادم خوشانسی هستم این حس درذهن ناخوداگاه من تقویت میشود و کم کم درواقعیت اتفاق میافتد . من دردوران مجردی خود را ادم خو شانسی میدانستم وهرکجا که جایزه و قرعه کشی بود من برنده میشدم محال بودبرنده نشوم ولی نمیدانم چرا این حس درمن کم کم کمرنک شد و کم کم از بین رفت و الان سالیان سال است که چیزی برنده نشدم و این یک ادعا نیست چون من با ذهن خودم ان را تجربه کردم و ان موقع حس شادی و نشاط را درخودم میدیدم و جالب است همه ی اطرافیان من نیز تعجب میکردند که چطور من برنده میشوم و با اطمینان به برنده شدن درکاری اقدام میکردم