ساعت چهار بعدازظهر، زیر آفتاب داغ دزفول، توی پارک جنگلی داشتم رو به عقب می‌دویدم. یکی از دوست‌های ورزشکارم گفته بود این کار رانها رو لاغر میکنه و من با تمام وجود باور کرده بودم. اون روزها فکر میکردم هر چی بیشتر عرق بریزم، بیشتر لاغر میشم. امروز میدونم من بدون ورزش‌های طاقت‌فرسا لاغر شدم؛ و برای همینه که می‌خوام درباره‌ی لاغری بدون ورزش با تو حرف بزنم.
خیلی‌ها دنبال لاغری بدون ورزش می‌گردن؛ چون نه وقت باشگاه دارن، نه حوصله‌ی دویدن، و نه انگیزه‌ی عرق ریختن بی‌نتیجه. ولی سؤال اصلی اینه: آیا واقعاً میشه بدون ورزش لاغر شد؟ یا این هم یه امید دیگه‌ست؟ توی این مقاله از تجربه‌ی خودم می‌گم. اگه تازه با این مسیر آشنا شدی، از شروع مسیر لاغری با ذهن هم یه سر بزن.
در این جلسه می‌آموزیم:
🤔 آیا واقعاً میشه بدون ورزش لاغر شد؟
جواب کوتاه من اینه: بله. من خودم با روش لاغری با ذهن، بدون رژیم، باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم و از اون موقع متناسب موندم. پس لاغری بدون ورزش برای من یه نظریه نیست؛ یه تجربه‌ست. درباره‌ی لاغری بدون رژیم و ورزش هم جداگانه نوشتم.
ولی یه نکته‌ی مهم هست که کمتر کسی بهش اشاره میکنه. اگه فقط ابزار رو عوض کنی، یعنی ورزش رو کنار بذاری و یه فهرست تازه از نکته‌ها جاش بذاری، ولی رابطه‌ی ذهنیت با غذا و بدنت همون قبلی بمونه، این روش‌ها هم دیر یا زود همون سرنوشت رژیم‌ها و برنامه‌های ورزشی شکست‌خورده رو پیدا می‌کنن. برای همین می‌خوام سراغ ریشه‌ی ماجرا برم، نه یه فهرست دیگه.
این رو هم بگم که من مخالف ورزش نیستم. حرکت کردن می‌تونه شاد و دوست‌داشتنی باشه. حرف من اینه که ورزش رو نباید تنها راه لاغری دونست و نباید با اجبار و تنبیه سراغش رفت.
😬 باور رایج: ورزش مساوی لاغری؟
از وقتی یادمون میاد، این جمله رو شنیدیم: «اگه می‌خوای لاغر بشی، باید کمتر بخوری و بیشتر ورزش کنی!» این جمله اونقدر تکرار شده که مثل یه قانون نانوشته توی ذهن خیلی‌هامون حک شده؛ اونقدر محکم که حتی فکر نمی‌کنیم ممکنه کامل نباشه.
نتیجه‌ی این باور چیه؟ خیلی‌ها حتی اگه هیچ‌وقت ورزش نکرده باشن، بابت «ورزش نکردن» احساس گناه دارن. اگه ورزش نکنن، عذاب وجدان می‌گیرن و اگه ورزش کنن و نتیجه نگیرن، سرخورده می‌شن. یعنی در هر دو حالت، این باور به جای کمک، یه بار اضافه روی دوششون گذاشته.
صبح با احساس سنگینی بیدار می‌شی و اولین فکری که میاد اینه: «باید یه کاری کنم… شاید دویدن جواب بده!» ولی ذهنت این رو نمی‌گه چون ورزش برات دوست‌داشتنیه؛ می‌گه چون باور کرده ورزش تنها راهه. سؤال مهم اینه: این باور از تجربه‌ی خودم اومده، یا فقط از تکرار حرف دیگران؟
🏃 تجربه‌ی من با ورزش و لاغر نشدن
من هم مثل خیلی‌ها بارها برای لاغر شدن سراغ ورزش رفتم. هر بار با امید زیاد فکر میکردم این بار نتیجه می‌گیرم. ولی واقعیت خیلی با تصورم فرق داشت.
یه دوره‌ای با چند تا از دوست‌های ورزشکارم همراه شدم. ورزشکارهای جدی بودن؛ بعضی‌ها وزنه‌بردار، بعضی‌ها دونده. سه روز در هفته، رأس ساعت چهار بعدازظهر، توی گرمای سوزان دزفول راهی پارک جنگلی می‌شدیم تا یه ساعت تمرین کنیم. تصور کن توی اون گرما داری می‌دوی، عرق می‌ریزی و نفس‌نفس می‌زنی؛ فقط به این امید که یه ذره از سایزت کم بشه.
یکی از پیشنهادهای عجیبشون این بود که برای لاغر کردن ران‌هام، رو به عقب بدوم. و من با تمام سختی، با زمین خوردن و زخم شدن دست و پام، این کار رو انجام می‌دادم؛ چون ایمان داشتم ورزش لاغرم میکنه.
ولی بعد از هفته‌ها تلاش، با زخم‌های روی بدنم تنها موندم. نه از سایز ران‌هام کم شده بود، نه عددی روی ترازو پایین اومده بود. فقط خسته، دلزده و ناامید بودم. همون موقع بود که برای اولین بار به این فکر کردم که شاید مشکل از ورزش نیست؛ از ذهنیه که ورزش رو تنها راه لاغری می‌دونه.
🏀 ورزش و خجالت از بچگی
رابطه‌ی من با ورزش از همون بچگی پیچیده بود. توی مدرسه نمیتونستم توی بسکتبال بپرم و بعد از پنج دقیقه نفسم بند می‌اومد. معلم ورزش پیشنهاد داد رژیم بگیرم تا بتونم مثل بقیه‌ی بچه‌ها بازی کنم. شهر ما رودخونه داشت، ولی شنا رو از خجالت کنار گذاشتم. دوست‌هایی رو انتخاب کردم که مثل خودم چاق بودن و بیشتر درباره‌ی غذا حرف می‌زدیم تا بازی.
برای همین ورزش توی ذهن من هیچ‌وقت با شادی گره نخورده بود؛ با خجالت، نفس‌نفس زدن و نگاه دیگران گره خورده بود. و ذهنی که ورزش رو با این حس‌ها می‌شناسه، نمی‌تونه ازش لذت ببره.
❌ چرا ورزش برای خیلی از ما جواب نمی‌ده؟
برای خیلی از ما که اضافه‌وزن داریم، ورزش لذت‌بخش نیست؛ یه ابزار تنبیهه. دویدن رو با خجالت و نگاه دیگران گره زدیم، تمرین کردن رو با زجر، و باشگاه رو با مقایسه و قضاوت. ذهن ما ورزش رو مساوی لذت نمی‌دونه؛ مساوی فشار، «باید» و شرم می‌دونه.
و ذهنی که با این حس‌ها ورزش میکنه، معمولاً یه جایی جبرانش رو درمیاره. شروع باشگاه رو هم طوری تنظیم میکردم که به تعطیلات نخوره؛ یعنی از همون اول ورزش رو یه دوره‌ی سخت میدیدم که باید تحملش کنم تا تموم بشه.
🍰 ورزش و ذهن پاداش‌طلب
یه اتفاق دیگه هم می‌افته: ذهن بعد از هر جلسه ورزش، دنبال پاداشه. «حالا که ورزش کردم، میتونم بیشتر بخورم.» من این الگو رو خیلی خوب می‌شناسم. از نوجوونی یه صدا توی ذهنم بود که بعد از تموم شدن هر کاری دعوتم میکرد چیزی بخورم: بعد از مشق، بعد از فوتبال، بعد از کمک به مادرم. ورزش هم برای من یکی از همون «کارها» بود که بعدش جایزه می‌خواست.
یعنی برای ذهنی که غذا رو جایزه می‌دونه، ورزش بیشتر می‌تونه به معنی جایزه‌ی بیشتر باشه. برای همینه که خیلی‌ها با وجود ورزش منظم، لاغر نمی‌شن یا حتی وزن اضافه می‌کنن. مشکل از خود ورزش نیست؛ از باورهای ذهنی پشت اونه.
💍 ورزشی که با یه هدف بیرونی شروع شد
یکی از جدی‌ترین دوره‌های ورزش من، مال روزهای خواستگاری بود. وقتی به همسرم پیشنهاد ازدواج دادم، خانواده‌اش که همه لاغر بودن، شرط گذاشتن کمی وزن کم کنم. یه دوست لاغرم یه رژیم سخت همراه با ورزش پیشنهاد داد و من با تمام انگیزه شروع کردم. اون بار واقعاً وزن کم کردم.
ولی همه‌ی اون مدت فقط منتظر بودم تموم بشه. ورزش برام یه پل موقت بود که باید ازش رد میشدم تا به ازدواج برسم. دو سه هفته بعد از اینکه موافقت کردن، ورزش کنار رفت و وزنم برگشت؛ ولی دیگه خانواده‌ی همسرم راهی برای مخالفت کردن نداشتن😄.
این تجربه بهم نشون داد که ورزشی که از یه فشار بیرونی شروع بشه، با رفتن فشار هم تموم میشه. لاغر شدن هیچ‌وقت برام سخت نبود؛ لاغر موندن سخت بود. و هیچ برنامه‌ی ورزشی‌ای نتونست لاغر موندن رو بهم یاد بده، چون ذهنم هنوز همون ذهن قبلی بود.
👀 مقایسه با دوست‌های ورزشکار
توی همون دوره‌ای که با دوست‌های ورزشکارم توی پارک تمرین میکردم، یه چیز همیشه اذیتم میکرد. اون‌ها با همون تمرین‌ها، سرحال و متناسب بودن و من فقط خسته‌تر میشدم. اون موقع نتیجه میگرفتم که بدن من با بقیه فرق داره و جمله‌ی همیشگیم محکم‌تر میشد: «چاقی من ارثیه و هر کاری کنم لاغر بشو نیستم.»
امروز میدونم فرق ما توی بدن نبود. دوست‌های لاغرم توی مهمونی‌ها هم بدون نگرانی غذا می‌خوردن و وقتی سیر می‌شدن، دست می‌کشیدن. من بعد از تمرین، خسته و گرسنه، دنبال جبران بودم. یعنی اون‌ها با ورزش زندگی می‌کردن و من با ورزش می‌جنگیدم. و این جنگ، توی ذهن من اتفاق می‌افتاد، نه توی پارک.
🌿 وقتی حرکت کردن خودش دوست‌داشتنی میشه
یه نکته‌ی جالب اینکه وقتی دیگه ورزش رو تنها راه لاغری نمی‌دونستم و احساس گناه بابتش نداشتم، رابطه‌ام با حرکت هم آروم‌تر شد. دیگه حرکت کردن یه تنبیه نبود که باید تحملش کنم؛ یه انتخاب بود. اگه دوست داری قدم زدن رو به یه تجربه‌ی ذهنی و دلنشین تبدیل کنی، فایل‌های پیاده‌روی سایت هم برای همین ساخته شدن.
🧠 نقش ذهن در لاغری بدون ورزش
ذهن ناخودآگاه مثل یه فرمانده‌ی نامرئیه که تصمیم‌ها و احساس‌های ما رو هدایت میکنه. اگه این فرمانده باور داشته باشه «بدون ورزش لاغر شدن ممکن نیست» یا «باید همیشه سخت ورزش کنم تا لاغر بمونم»، هر روزی که ورزش نکنی حس شکست می‌کنی و هر روزی که ورزش کنی و نتیجه نبینی، انگیزه‌ات کم میشه.
ولی وقتی ذهن آماده باشه، لاغری بدون ورزش‌های اجباری کاملاً ممکنه. چون تغییر اصلی جای دیگه‌ای اتفاق می‌افته: در رابطه‌ی ما با غذا، در باورهامون و در عادت‌های روزانه‌مون.
🔑 مسئولیت به جای مقصر
اولین قدم من در مسیر لاغری با ذهن این بود که بپذیرم صددرصد مسئول چاقی، اشتها و پرخوری خودم هستم. از اون روز غذاها، متابولیسم و ژنتیک از فهرست مقصرهای من خط خوردن. «ورزش نکردن» هم دیگه مقصر نبود. وقتی مقصر بیرونی نباشه، دیگه لازم نیست برای جبران کردن، خودت رو زیر آفتاب داغ بدوونی.
🗝️ از «باید ورزش کنم» به «دوست دارم حرکت کنم»
سال ۱۳۹۳ با قانون جذب آشنا شدم و یاد گرفتم «باید» رو که برای من معنای جنگیدن داشت، با «دوست دارم … رو تجربه کنم» عوض کنم. «باید ورزش کنم» بوی تنبیه می‌ده؛ «دوست دارم سبکی بدنم رو موقع راه رفتن تجربه کنم» بوی خواستن. وقتی حرکت کردن از اجبار به خواستن تبدیل بشه، دیگه یه شکنجه نیست؛ یه انتخاب شاده.
جالب اینکه وقتی لاغرتر شدم، حرکت کردن خودبه‌خود برام راحت‌تر و دوست‌داشتنی‌تر شد. منی که با چند قدم به نفس‌نفس می‌افتادم، حالا راحت‌تر کار میکردم و از پله‌ها بالا میرفتم. یعنی برای من ترتیب برعکس بود: اول ذهن تغییر کرد، بعد وزن، و بعد رابطه‌ام با حرکت.
🔁 تغییر فرمول ذهنی درباره‌ی ورزش
اگه تا امروز باور داشتی تنها راه لاغری ورزش سخت و مداومه، وقتشه یه نگاه تازه به قضیه بندازی. این قدم‌ها به من کمک کردن:
- باور «ورزش تنها راه لاغریه» رو ببین و ازش بپرس از کجا اومده.
- احساس گناه بابت ورزش نکردن رو کنار بذار؛ لاغری با ذهن بدون ورزش اجباری ممکنه.
- اگه حرکت می‌کنی، به جای «باید» از «دوست دارم» شروع کن.
- حواست به ذهن پاداش‌طلب باشه؛ ورزش رو بهونه‌ی خوردن بیشتر نکن.
- روی رابطه‌ات با غذا کار کن؛ تغییر اصلی اونجا اتفاق می‌افته.
اگه دوست داری رابطه‌ات با ورزش رو هم از نو بسازی، محصول برنامه‌ریزی ذهن برای ورزش کردن تمرین‌هایی داره که کمکت میکنه باورهای محدودکننده درباره‌ی ورزش رو بشناسی و حرکت کردن رو به یه تجربه‌ی دوست‌داشتنی تبدیل کنی. درباره‌ی باورهای ذهنی اشتباه درباره‌ی ورزش و گفت‌وگو با دوستان درباره‌ی ورزش هم جداگانه نوشتم.
🏁 جمع‌بندی: لاغری با ذهن، نه با عرق ریختن
من سالها فکر میکردم هر چی بیشتر عرق بریزم، بیشتر لاغر میشم. ولی دویدن رو به عقب زیر آفتاب داغ، نه سایز ران‌هام رو کم کرد و نه عدد ترازو رو. چیزی که بالاخره لاغرم کرد، تغییر ذهنم بود: پذیرفتن مسئولیت، عوض کردن «باید» با «دوست دارم» و ساختن یه رابطه‌ی آروم با غذا.
لاغری بدون ورزش ممکنه، به شرطی که اول توی ذهن شروع بشه. اگه آماده‌ای این تغییر رو قدم‌به‌قدم تجربه کنی، دوره‌ی ورود به سرزمین لاغرها برای همین ساخته شده.
✍️ تمرین: رابطه‌ات با ورزش
همون‌قدر که دست به غذا بودن ما رو چاق میکنه، دست به قلم بودن ما رو لاغر میکنه. یه برگه بردار و این‌ها رو بنویس:
- اولین خاطره‌ات از ورزش چیه و چه حسی بهت می‌ده؟
- سخت‌ترین کاری که برای لاغری با ورزش انجام دادی چی بود و چه نتیجه‌ای داشت؟
- بعد از ورزش معمولاً چه چیزی به خودت جایزه می‌دی؟
- باور «ورزش تنها راه لاغریه» رو اولین بار از کی شنیدی؟
- یه نوع حرکت که دوست داری رو بنویس، با جمله‌ی «دوست دارم … رو تجربه کنم».
📝 برام بنویس
تو هم برای لاغری ورزش‌های سخت کردی و نتیجه نگرفتی؟ عجیب‌ترین توصیه‌ی ورزشی که شنیدی چی بوده؟ توی قسمت نظرات برام بنویس.
اگه تمرین رو انجام دادی، اولین خاطره‌ات از ورزش رو هم بنویس. شاید به یه نفر دیگه کمک کنه.
منتظر کامنت‌های شما هستیم! 💬👇
همراه همشگی شما: رضا عطارروشن
آیا لاغری بدون ورزش ممکنه؟
بله. من خودم با روش لاغری با ذهن، بدون رژیم و باشگاه و قرص، حدود ۳۰ کیلو کم کردم. تغییر اصلی در رابطه با غذا و باورهای ذهنی اتفاق می‌افته.
چرا با ورزش زیاد لاغر نشدم؟
چون اگه ورزش با اجبار و تنبیه همراه باشه، ذهن معمولاً جبرانش رو درمیاره؛ مثلاً با خوردن بیشتر به عنوان جایزه. مشکل از خود ورزش نیست، از باورهای پشت اونه.
یعنی ورزش نکنم؟
نه. حرکت کردن می‌تونه شاد و دوست‌داشتنی باشه. حرف اینه که ورزش رو تنها راه لاغری ندونی و با «باید» و اجبار سراغش نری.
چطور رابطه‌ام با ورزش رو عوض کنم؟
باور «ورزش تنها راه لاغریه» رو بررسی کن، احساس گناه رو کنار بذار، از «دوست دارم» شروع کن و حواست به ذهن پاداش‌طلب باشه.
امتیاز 5.00 از 15 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!
سلام خدمتون استاد گرامی.
من ام مانند بقیه فکر میکردم ورزش و رژیم غذایی و دمنوشها بهترین رویشی برای لاغری است اما سالهاست ورزش کردم، باشگاه رفتم وزنه زدم، پیاده روی رفتم، هر روشی ورزشی دیگر چه در خانه و چه در بیرون برای لاغر شدن استفاده کردم اما هیچ یه از اون نتیجه عالی که رضایت من را جلب کنه نداشته. من زمانی تصمیم میگرفتم صبح وقت ورزش کنم تا لاغر شوم تقریبا سه ماه مکمل در این اواخر سال با تمام انرژی ورزش کردم و در عین زمان دمنوش زنجبیل با لیمو هم استفاده میکردم هیچ وزن کم نکردم وقت هاست در وزن ۶۱-۶۲ قرار دارم هیچ تغییر هم نمیکنم.
اما روزهای که ورزش میکردم تنها یه نوع حس خوبی داشتم چون فکر لاغری در سرم بود نمیزاشتم با این حس بمانم و تنها از ورزش لذت ببرم.
الان دیگه یاد گرفتم وقتی ورزش میکنم باید تنها در فکر این باشم چگونه احساس خوب برایم میدهد چقدر ورزش لذت بخش است بدون فشار وارد کردن بالای جسمم. فقط ورزش میکنم که از لذت ببرم
ممنون ام استاد عزیز با توضیحات عالی تان یه موانع دیگه از ذهن ام رو برطرف کردم.
نشان های دریافت شده
من هم تجربه ورزش کردن ولاغر نشدن رو دارم!
سال ها هربار که تصمیم میگرفتم دوباره ورزش و رژیم رو شروع کنم باشگاه ثبت نام میکردم در کنارش تو خونه طناب و حلقه میزدم ، پیاده روی میرفتم و کلی فعالیت میکردم که نتیجه ای هم نداشت
یادمه هفت و نیم صبح حاضر میشم و هشت اولین نفر توی باشگاه بودم و صبحانه نمیخوردم که مثلا بهتر چربیام آب شه و نزدیک ۲ یا ۳ ساعت با گرسنگی ورزش میکردم با همون رژیمی که داشتم و بسیارم طاقت فرسا بود ….
و موقع برگشتن به خونه خسته و گشنه و مثل یه مرده متحرک بودم که بازم نمیتونستم به مقداری که دوست دارم غذا بخورم و دوتا سیب میخوردم و فردا دوباره این روزهای سخت رو طی میکردم……
ضعف ، سردرد ،مشکلات معده، غش کردن و کلی بلا دیگه که سرم اومد با این کار و
تویه ماه رمضون ورزش میکردم با زبون روزه که مثلا خیلی بهتر چربیام اب شه تو گرمای تابستون و کلی تجربه ورزش کردن دارم ، اما واقعا ورزش و رژیم روی هم نتونستن من رو به چیزی که میخواستم برسونن و نگه دارن همونجا بلکه تمام تلاش من طی ۳ هفته تا ۱ ماه با رها کردن نیست و نابود میشد و من میموندم کوله بار شکستام ….
و حالا تصمیم گرفتم که برای زیبایی اندامم و کمک به ترمیم بدنم دوره برنامه ریزی ذهن برای برای ورزش رو تهیه کنم و دوباره باشگاه برم و میدونم این دفعه من با انرژی میرم با شکم سیر با حال خوب با تصمیم خودم و کلی وزن کم کردن میرم و فعلا منتظرم که باشگاه ها باز بشه زودتر انشاالله و خیلی اشتیاق دارم برای شروع ورزش برای سلامت جسمم و روحیم و کلی اتفاقای خوب که منتظر منن
سلام سلام
من چون ورزش و خیلی دوست دارم کلاس های مختلف ورزشی و باشگاه زیاد رفتم. و وقتی توی باشگاه جوری بود که باید وزنه برمیداشتیم و با دستگاه ورزش میکردیم من اصلن خوشم نمیومد چون چندین سال پیش که خیلی لاغر شده بودم و باشگاه رفتم مربی میگفت بیا با این دستگاه ها کار کن که پر تر بشی منم دوست نداشتم که پرتر بشم، ولی شدم. بعد دیگه از اون روز به بعد فکر میکردم دستگاه و وزنه آدم و چاق میکنه و فقط باید ورزش هوازی انجام بدم. و چون این فکر و داشتم واقعنم به جای اینکه لاغر بشم هرچی ورزش میکردم چاق تر میشدم و دیگه خیلی رو عصابم بود. فکر میکردم وقتی ورزش میکنم اگه غذا کم نخورم چاق میشم چون بدن سوخت و سازش بیشتره و غذا و بیشتر جذب میکنه و از این چیزا🤦♀️
دیگه به جایی رسدم که دیگه گفتم ولش کن .
رفتم یوگا که تحرک نداره گفتم لاقل حالم خوب بشه. البته خونده بودم که میشه با یوگا هم لاغر شد.🤔 با خوشحالی میرفتم یوگا تا اینکه کرونا اومد و قرنطینه شد.
و تو خونه ورزش میکردم.
تا اینکه با سایت تناسب فکری آشنا شدم و این افکار اشتباه اصلاح شد.
و وقتی شرایط فراهم شد فقط برای سلامتی ورزش میکنم.
نشان های دریافت شده
سلام دوست عزیز،
ممنون از نظرت که به اشتراک گذاشتی،
اگر بخواهی بدونی استاد نظرش اینه که حتی برای سلامتی هم ورزش نکنیم ، چرا ؟ برا اینکه ما نمی تونیم برای همیشه انجام ورزش کردن برای سلامتی رو تضمین کنیم برا خودمون ……
بالاخره به دلایلی که پیش خواهد آمد ممکنه دیگه نتونیم ورزش کنیم …اونوقت فرمولی که در ذهن ساخته پرداخته کرده بودیم به ضررمون وارد عمل میشه …
فرمول ورزش = سلامتی لغو میشه ….چرا چون وقتی به هر دلیل احتمالی نتونیم ورزش کنیم تبدیل میشه به حالا که نمی تونی ورزش کنی پس بیماری و مریضی صد در صده …..
ما نباید فاکتورهای مهم زندگیمونو به ورزش ربط بدیم …مثل سلامتی و کاهش وزن و حتی حال خوب داشتن … بهتره به دلیلی ورزش کنیم که اگر نتونستیم ادامه اش بدیم ضرر نکنیم …مثلا بگیم من میرم ورزش فقط برای ایجاد نشاط به منظور فاصله گرفتن از یکسری افکار مزاحم و منفی …..
که اگر نتونستیم به ورزش کردن ادامه بدیم از یه راه دیگه ای نشاط ایجاد کنیم برای خودمون مثلا گوش کردن به موسیقی شاد و رقص …..یعنی به دلیلی ورزش کنیم که در صورت نیاز بتونیم چیز دیگه ای رو جایگزینش کنیم …
مانا باشی و پایدار …..
نشان های دریافت شده
سلام
واقعا چقدر لذت بخشه زندگی بدون محدودیت
آزادی زمانی،ازادی مکانی،ازادی در انتخاب انواع غذاها،
لاغر شدن بدون رژیم،بدون ورزش،بدون عرق ریختن،بدون دمنوش،بدون مراقبه،بدون وزن شدن ،بدون سایز شدن
این راه درست زندگی کردنه👌
پر از لذت پر از شادی پراز حال خوب پر از عشق
من هم سه سال به صورت غیر مداوم باشگاه میرفتم و چون به قصد لاغر شدن بود خسته میشدم و بعد از یه مدت رهاش میکردم و دوباره به خاطر چاق شدنم باشگاه رفتن رو شروع میکردم و….این روند حدود ۳ سال ادامه داشت و چون اعتقادم این بود که من غذام کمه پس علت چاق شدنم کم تحرکی و پایین بودن متابولیسم بدنم به خاطر تیروئید هست،سعی میکردم حتی اگه با رنج هم هست ادامه بدم و انواع مختلف ورزشها رو امتحان میکردم جالب اینجا بود که فقط سایز کم میکردم و از کاهش وزن هیچ خبری نبود😶
و حتی جاهایی که من روش حساس بودم مثل رانها و بازوها اصلا کاهش سایز نمیداد و مربیمون برای دلخوشی من سایز ها رو یک سانت توی هر ماه کم میکرد و من خودم سلولیت های ناحیه رانم رو میدیدم که تغییری نمیکنه ولی از دی ماه سال قبل که به لطف خدا با روش لاغری با ذهن آشنا شدم خیلی راحت بدون هیچ ورزش،رژیم ،و در کمال لذت از انواع غذاهایی که میلم کشیده مصرف کردم و سلولیتهای ران خیلی خیلی کمتر شده و این یعنی هر جایی که مقاومت داری و داری رنج میکشی مسیر غلطه و باید تغییر مسیر بدیم به سمت سادگی و راحتی چون هدف خلقت هم همین بوده که ما بیایم توی این دنیای زیبایی که خدا خلق کرده به عنوان ناظر از تمام این زیباییها و نعمتها لذت ببریم😍😍😊😊
سلام من هم چهارسال هفته ای سه بار می رفتم تربیت بدنی و ورزش های هوا زی انجام می دادم ولی وزنم که کم نشد هیچ چند کیلو هم اضاف کردم وباور م
بر این بود که ورزش تنها جواب نمی ده هم باید ورزش کنم هم رژیم بگیرم که وزنم کم بشه ومن خودم هم به این نتیجه رسیدم که ورزش باعث لاغری نمیشه با تشکر از استاد گرامی
نشان های دریافت شده
با سلام خدمت استاد گرامی اول اینکه نوش جانتون وماهی بسیار عالیه منم از طرفدارانشم اما درمورد لاغری نشدن با ورزش استاد من یکی از افرادی هستم که بیشتر عمرم رو ورزش کردم برای لاغری وکاهش وزنم ولی دریغ از کاهش وزن ماندگار همیشه اونقدر ورزش های سخت انجام دادم که نتیجه نگرفتم وبا تمام وجودم میدونم که اثری نداره
نشان های دریافت شده
سلام استاد چه فایل عالی ، اون ماهی های خوشمزه نوش جونتون باشه ، عاشق صدای جیلزولیز شون بودم خیلی لذت بخشه ، منم هر وقت ماهی سرخ میکنم با لذت نگاهشون میکنم ، بدون اینکه دیگه از غذای سرخ کرده بترسم و این از برکات دوره لاغری با ذهنه ، استاد چقدر الان احساستونو درک میکنم ، که ورزش کردن با عشق چه لذتی داره ، من یکماه پبش فایل ورزش تهیه کردم وچقدر آگاهی های عالی داشت و این یکماه با اون آگاهی ها باشگاه رفتم و چقدر لذت بردم و نتیجه این شد که من تو این ماه لاغرتر شدم و سایزم تغییر کرد چیزی که تا ماه قبل احساس میکردم کاهش وزنم استپ شده بود ، منی که سالها با نیت لاغر شدن باشگاه میرفتم و لاغر نمیشدم تو این یکماه که فقط برای انرژی بیشتر و لذت بردن رفتم باشگاه سایزم کمتر شد و خیلی انرژیم بیشتر شد تازه با خیال راحت همه جور غذای سرخ کرده هم میخوردم البته بدون اطلاع مربی😉 واقعا غذای سرخ کرده برای بدنسازی فاجعه س همین چند روز پیش مربی داشت به بعضی ها میگفت رژیمتونو خوب رعایت کنید و فقط هفته ای یک روز حق دارید آزاد غذا بخورید ، من همانجا خدا را شکر کردم که هر روز دارم آزاد غذا میخورم بدون هیچ فشار و محدودیتی و بدون نگرانی و چک کردن سایز و وزنم و گزارش دادن میزان و نوع خوردنم به مربی با لذت ورزش میکنم و چقدر آرامش دارم و خدارا هزاربار شکر میکنم که استاد بینظیری چون شما را سر راهم قرار داد که با آموزشهای فوق العاده اش میتونم یک زندگی عالی را در مسیر متناسب شدنو تجربه کنم ، خدایا شکرت . استاد همیشه سلامت و موفق باشید
سلام استاد عطار روشن من نمیتونم هیچ کدام از فایلهاتون را دانلود کنم مشکل از چیست؟
سلام دوست عزیز
از مرورگر فایرفاکس استفاده کنید