مزایای عادت موردنظر (گام دوم – ۱)

  من هم **اون سوال اولی که گفتی رو حذف می‌کنم** و از دل ۵ موردی که نوشتی، یک متن **مفصل١ عادت چیه،

عادت، نتیجه‌ی تکرار یک رفتار است.  یعنی وقتی یک کار را بارها و بارها انجام می‌دهیم، کم‌کم آن رفتار در ذهن و بدن ما جا می‌افتد و تبدیل می‌شود به چیزی که بدون فکر زیاد هم انجامش می‌دهیم.  عادت‌ها مثل رد پا روی شن هستند؛ هر بار که از یک مسیر رد می‌شویم، آن مسیر واضح‌تر و عمیق‌تر می‌شود. به همین دلیل است که بعضی رفتارها بعد از مدتی برای ما طبیعی، همیشگی و حتی لازم به نظر می‌رسند 🌿

ک٠ چه عادتی دارم و می‌خواهم تغییرش بدهم؟

من رفتارهای زیادی را در زندگی‌ام می‌خواهم تغییر بدهم، اما یکی از مهم‌ترین آن‌ها این است که عادت دارم بشقاب غذایم را کامل تمام کنم، حتی وقتی سیر شده‌ام.  سال‌ها این رفتار در من تکرار شده و به یک عادت قدیمی تبدیل شده است.  اما حالا متوجه شده‌ام که همیشه لازم نیست فقط چون غذا روی بشقاب مانده، آن را بخورم.  من می‌خواهم یاد بگیرم که به بدنم گوش بدهم، به حس سیری‌ام احترام بگذارم و بتوانم غذا را همان‌جا که کافی است، کنار بگذارم.  این برای من فقط یک تغییر ساده در خوردن نیست، بلکه یک قدم مهم برای بهتر شناختن خودم، بدنم و نیازهایم است 💫

 این عادت چه لذت‌هایی برایم داشته که آن را تکرار می‌کنم؟

 ۱) فکر می‌کنم اگر غذایم را تمام کنم، طولانی‌تر سیر می‌مانم و این به لاغر شدنم کمک می‌کند

یکی از لذت‌ها و باورهایی که باعث شده این عادت را ادامه بدهم این است که همیشه در ذهنم این فکر بوده که اگر بشقابم را کامل بخورم، مدت بیشتری سیر می‌مانم.  در ذهنم این رفتار با لاغر شدن گره خورده است.  یعنی انگار به خودم می‌گویم:  «اگر الان همه‌اش را بخورم، بعداً کمتر گرسنه می‌شوم و این یعنی کنترل بیشتر روی غذا و بدنم.»  

این باور، سال‌ها به من حس اطمینان داده و باعث شده فکر کنم تمام کردن غذا، کار درستی است.  برای همین، گاهی حتی وقتی بدنم می‌گوید کافی است، ذهنم هنوز دنبال ادامه دادن است.  در واقع این عادت، با امید به لاغری و کنترل بیشتر، برای من تبدیل به یک رفتار آشنا و آرامش‌بخش شده است 🌸

۲) از کودکی یاد گرفته‌ام که باید بشقابم را تمیز کنم و این حس بچه خوب بودن به من می‌دهد

از دوران کودکی، وقتی مامانم اصرار داشت که بشقابم را تا آخر بخورم، در ذهن من این پیام شکل گرفت که تمام کردن غذا یعنی خوب بودن، مطیع بودن و بچه‌ی باادب بودن.  آن زمان شاید اصلاً متوجه نبودم، اما کم‌کم این باور در من ریشه دواند که بشقاب تمیز یعنی کار درست، و باقی گذاشتن غذا یعنی کار نادرست.  

برای همین، هر بار که غذایم را تمام می‌کنم، یک حس آشنا و قدیمی در من بیدار می‌شود؛  حسی شبیه درست انجام دادن، وظیفه‌شناس بودن و مورد تأیید قرار گرفتن.  انگار در درونم هنوز آن کودک کوچکی وجود دارد که می‌خواهد با تمام کردن غذا، بچه‌ی خوبی باشد و رضایت بگیرد.  این حس، یکی از دلایلی است که من را به تکرار این عادت نگه داشته است 👧🍽️

 ۳) وقتی بشقابم را تمام می‌کنم، حس می‌کنم صرفه‌جویی کرده‌ام و این به من افتخار می‌دهد

یکی دیگر از لذت‌های این عادت برای من، حس صرفه‌جویی است.  وقتی غذا را کاملاً می‌خورم، در ذهنم این احساس به وجود می‌آید که چیزی را هدر نداده‌ام و این برایم ارزشمند است.  من با خودم فکر می‌کنم که این کار نشانه‌ی دقت، مسئولیت‌پذیری و حتی فهم بالاست.  

در واقع، تمام کردن غذا برای من فقط خوردن نیست؛  نوعی حس خوبِ «اسراف نکردن» هم هست.  انگار یک بخش از وجودم از این رفتار خوشحال می‌شود و به من می‌گوید:  «آفرین، تو غذایت را دور نریختی، تو مراقب نعمت بودی.»  

این حس، هرچند در ظاهر زیبا و ارزشمند است، اما گاهی باعث می‌شود از حد نیازم بیشتر بخورم.  با این حال، باید بپذیرم که این باور هم بخشی از دنیای ذهنی من بوده و سال‌ها به من حس خوبی داده است 🌷

 4) وقتی غذا را تمام می‌کنم، مطمئن می‌شوم که دیگر مال من نیست و فرصتی برای بعد نمی‌ماند

یکی دیگر از احساس‌هایی که باعث تکرار این رفتار در من شده، این است که وقتی غذا را تمام می‌کنم، انگار خیال خودم را راحت می‌کنم.  در ذهنم می‌گویم:  «دیگر تمام شد، دیگر مال من نیست، دیگر نباید به آن فکر کنم.»  

این حس، نوعی بستن پرونده است.  انگار تا وقتی غذا در بشقاب مانده، هنوز موضوعش در ذهن من باز است و من نمی‌توانم راحت از کنارش عبور کنم.  اما وقتی تمامش می‌کنم، یک جور آرامش می‌آید؛  آرامشی که می‌گوید:  «تمام شد، برو سراغ زندگی‌ات.»  

این لذت برای من مهم بوده، چون کمکم کرده از فکر غذا رها شوم و ذهنم آزادتر شود.  اما حالا کم‌کم دارم یاد می‌گیرم که لازم نیست برای بستن پرونده، حتماً همه‌چیز را بخورم.  می‌شود غذا را کنار گذاشت و با آرامش به زندگی ادامه داد، بدون اینکه درگیرش بمانم 💛

 5) وقتی غذا را تمام می‌کنم، حس می‌کنم انسان فهمیده و باهوشی هستم

این یکی از عمیق‌ترین لذت‌های این عادت برای من است.  وقتی بشقابم را تمام می‌کنم، در درونم حس می‌کنم که کار درستی انجام داده‌ام، درست فکر کرده‌ام و منطقی رفتار کرده‌ام.  حتی گاهی با خودم احساس می‌کنم که «چقدر انسان فهمیده‌ای هستم که غذا را دور نمی‌ریزم.»  

این احساس، به من هویت می‌دهد.  انگار تمام کردن غذا فقط یک کار ساده نیست، بلکه نشانه‌ای از شعور، نظم و درک بالاست.  برای همین، این عادت در ذهن من فقط یک رفتار غذایی نبوده؛  بلکه به یک تصویر ذهنی از خودم تبدیل شده است.  تصویری از کسی که مراقب است، اسراف نمی‌کند، و کارهایش را کامل انجام می‌دهد 🌼

جمع‌بندی

حالا که به این عادت نگاه می‌کنم، می‌بینم که پشت آن فقط «خوردن بیشتر» نیست، بلکه مجموعه‌ای از باورها، احساس‌ها و خاطرات قدیمی قرار دارد.  من این عادت را فقط از روی گرسنگی انجام نمی‌دهم، بلکه گاهی برای لاغر شدن، گاهی برای بچه خوب بودن، گاهی برای صرفه‌جویی، گاهی برای بستن پرونده غذا و گاهی برای احساس فهمیده بودن آن را تکرار می‌کنم.  

اما امروز می‌دانم که لازم نیست برای ارزشمند بودن، بشقابم را کامل کنم.  لازم نیست برای خوب بودن، بیشتر از نیازم بخورم.