یادته در جلسهی قبل دربارهی پیراهن زرشکیام با خطهای مشکی حرف زدم؟ من از رنگ زرشکی خیلی خوشم میاد و این پیراهن رو بهخاطر خطهای زرشکیاش خریدم، نه خطهای مشکیاش. حالا در این جلسه میخوایم همین الگو رو بیاریم سراغ عادتی که انتخاب کردی. این جلسه بخش اول گام چهارم از چالش «تغییر عادت» هست و در اون یاد میگیری چطور با برنامهریزی ذهن ناخودآگاه، بدون اینکه عادتت رو حذف کنی، یه تغییر کوچیک و لذتبخش بهش اضافه کنی.
اگه گام قبل رو هنوز ندیدی، اول سراغ گام سوم (انعطاف در انتخاب) برو، چون تمرین این جلسه دقیقاً روی همون تمرین ساخته میشه.
در این جلسه میآموزیم:

🎬 در ویدیوی این جلسه چی میشنوی؟
ویدیو رو با یه توضیح شروع کردم که به نظرم خیلی مهمه: فرق کسایی که تمرینها رو انجام میدن با کسایی که انجام نمیدن. در لاغری با ذهن هدف اصلی آموزش ذهنیه و آموزش ذهنی در نهایت باعث میشه ذهن و جسم تو با هم هماهنگتر بشن. وقتی در ذهنت لاغری رو بهعنوان هدف انتخاب میکنی، با تمرینها جسمت رو هم با ذهنت هماهنگ میکنی و برای همینه که جسم بهمرور به سمت تناسب حرکت میکنه.
تمرین نوشتنی دقیقاً همین کار رو میکنه. وقتی جواب تمرین رو مینویسی، داری چیزی رو مینویسی که بهش فکر کردی، دنبال نشونههاش گشتی و به نتیجه رسیدی. یعنی ذهنت داره فکر میکنه و دستت داره همون فکر رو تایپ میکنه؛ بنابراین ذهن و جسم با هم هماهنگ شدن. در اون لحظه ذهنت نمیتونه به هیچ چیز دیگهای فکر کنه و این خیلی ارزشمنده.
کسی که هر روز برای فکر کردن و نوشتن تمرین وقت میذاره، هر روز داره به خواستهاش توجه میکنه. با این تکرار، ذهن ناخودآگاه لاغری رو بهعنوان یه اولویت میشناسه و از اون به بعد خودش آدم رو به سمت خواستهاش هدایت میکنه. خیلی ساده بگم: این همون برنامهریزی ذهن ناخودآگاهه و فلسفهی اینکه اینقدر اصرار میکنم تمرینهاتون رو در کامنتها بنویسید هم همینه.
بعد یه مرور کوتاه روی سه گام قبل داشتم. در گام اول یه عادت رو انتخاب کردیم. در گام دوم نوشتیم این عادت چه خوبیها و چه لذتهایی برامون داشته. در گام سوم موضوع رو کمی عوض کردیم و دنبال موقعیتهایی گشتیم که به یه چیزی علاقه داشتیم، ولی در آخر چیزی مشابه یا ترکیبی از اون رو انتخاب کردیم؛ مثل همون پیراهن زرشکی که خط مشکی هم داره و برام اشکالی نداره، چون چیزی که بهش علاقه دارم در اون هست.
🧠 چرا قرار نیست عادت رو حذف کنیم؟
تمرین این جلسه از همون پیراهن میاد. میخوایم عادتی که انتخاب کردیم رو «راهراه» کنیم. یعنی خود عادت سر جاش میمونه و فقط چند تا خط مشکی بهش اضافه میکنیم. اصلاً به این فکر نکن که قراره عادتی رو ترک کنیم. عادتی که در گام دوم کلی دربارهی لذتهاش نوشتیم و انجام دادنش حس خوبی بهمون میده، چرا باید ترکش کنیم؟ پس نگهش میداریم و فقط یه ترکیب تازه ازش میسازیم.
دلیلش اینه که حذف کردن یعنی جنگیدن با ذهن. خیلی وقتها به خودمون گفتیم «از امروز دیگه شکر مصرف نمیکنم»، «از امروز دیگه ساندویچ فستفود نمیخورم» یا «از شنبه رژیم رو شروع میکنم». چند روز طول کشید؟ چند روز بعد همهچیز رو رها کردیم. با ذهن نمیشه مبارزه کرد؛ باید باهاش راه بیای، حواست بهش باشه و قلقش رو بلد باشی. برای همین در این جلسه هیچ ادعای بزرگی برای ذهنت نمیکنیم و ریسک نمیکنیم.
وقتی تغییر خیلی کوچیک باشه، ذهن دلیلی برای مقاومت نمیبینه. عادت هنوز انجام میشه و لذتش هم سر جاشه، فقط یه گوشهاش فرق کرده. اینجوری ذهنت کاری بهت نداره، نمیپرسه «چرا این کار رو کردی؟» و آروم میمونه. این همون راهیه که برنامهریزی ذهن ناخودآگاه رو بدون سختی و بدون جنگ جلو میبره.

✅ خط مشکی روی عادت یعنی چی؟
هر عادتی که خودت انتخاب کردی، از امروز هر وقت خواستی تکرارش کنی، آگاهانه تصمیم بگیر که یه جاییش رو تغییر بدی. در ویدیو چند تا مثال زدم. مثلاً بعضیها عادت دارن سر ساعت شش قهوهشون رو بخورن. اشکالی نداره؛ قهوه رو میخوریم، ولی یه روز ساعت شش و نیم، یه روز هفت و یه روز پنج. عادت هست و کاری بهش نداریم، فقط زمانش جابهجا شده و همین میشه خط مشکی.
یا کسی که خیلی شکلات میخوره. شکلات خیلی خوشمزه و لذتبخشه، ولی مثلاً اگه همیشه چهار تیکه میخورده، این بار نصفش رو میخوره و بقیهاش رو میذاره برای دفعهی بعد. من نمیتونم برای تکتک شماها مثال بزنم؛ دارم اصل کار رو میگم و خودت باید ببینی چه تغییری با عادت خودت جور درمیاد.
خود من هم همین کار رو کردم. تا همین چند هفته قبل که خودم این چالش رو شروع کردم، خیلی دوست داشتم عصرونه کیک با چای بخورم. همیشه حدود ۲۰ تا کیک میخریدم که برای ۱۰، ۱۲ روز داشته باشم و بچهها هم ازش بخورن. بعد به خودم گفتم این کیک خیلی خوشمزهست و عادت قشنگیه، ولی بهجای اینکه کامل بخورمش، یه تیکهاش رو جدا میکنم و نمیخورم. مثلاً اگه کیک ۱۰ سانت بود، سه سانتش رو کنار میذاشتم و میگفتم «من اینو نخوردم».
اون تیکهی باقیمونده برام نماد همین تغییر بود؛ همون خط مشکی. هم عادت رو تکرار کرده بودم و لذتش رو برده بودم، هم یه خط مشکی بهش اضافه کرده بودم. چند روز این کار رو کردم و خیلی عالی بود. لذت دوم هم از اینجا میاد که حس میکنی قدرت دست خودته و این تغییر رو خودت ایجاد کردی.
🔓 چرا ویدیو رو کامل ببینی؟
چیزی که اینجا نوشتم فقط یه خلاصه از حرفهای این جلسهست. در ویدیو مثال پیراهن و مثالهای عادت رو با حوصلهی بیشتری توضیح دادم و وقتی صدای خودم رو میشنوی، این مفهومها راحتتر در ذهنت جا میافتن. کسایی که هر جلسه رو کامل میبینن و تمرینها رو انجام میدن، کمکم خودشون میبینن که برنامهریزی ذهن ناخودآگاه چطور یه عادت چندساله رو بدون سختی عوض میکنه.
جلسههای چالش «تغییر عادت» جزو دورههای تکمیلی سایت هستن و برای دیدن ویدیوهای کامل همهی گامها باید اشتراک ویژهی تناسب فکری رو فعال کنی. در ویدیو به بچههایی که در دورهی اصلی لاغری با ذهن، یعنی ورود به سرزمین لاغرها، هستن و همزمان این چالش رو هم انجام میدن گفتم که ازشون انتظار دارم فعالتر باشن، چون این دو تا با هم نتیجهی بیشتری میدن.
در بخش دوم همین گام سراغ «عجله برای تغییر» میریم.
ادامه این جلسه ویژه مشترکین است
برای مشاهده ادامه این جلسه (ویدیو، تمرین و دیدگاهها)، نیاز به تهیه اشتراک ویژه دارید.
اشتراک ویژه، دسترسی به جلسات و مطالب ویژهی سایت است. اگر دنبال یک مسیر کامل و قدمبهقدم برای لاغری هستید، دورهی جامع «ورود به سرزمین لاغرها» جدا از اشتراک ارائه میشود.
📥 سقف بالا فقط برای دانلود فایل اشتراک است؛ پخش آنلاین ویدیوها و فایلهای صوتی کاملاً نامحدود است.
🎥 فایل ویدیویی آموزشی هر جلسه (نه فقط متن مقاله؛ ویدیو نکاتی داره که در متن نیست)
📝 بخش تمرینهای عملی هر جلسه
🎧 فایل صوتی برای دانلود و مرور دوباره محتوا
💬 دیدگاههای سایرین زیر همون جلسه — خوندن تجربه و تمرین بقیه، کمک زیادی به مسیرت میکنه
توضیحات بیشتر در فایل صوتی 👇🏻
امتیاز 4.13 از 64 رای
با دیگران به اشتراک بگذارید تا امتیاز بگیرید!

نشان های دریافت شده
به نام خداوند صابر و قادر
روز ۴۶: ۱۱ / ۳ / ۱۴۰۰
آنچه گذشت: ما اطلاعات فراوانی از محیط پیرامون کسب می کنیم و بر برخی از آنها تمرکز کرده و در مورد آنها تحقیق و بحث و تفکر می کنیم به این شکل اطلاعاتی را به ذهن ناخودآگاه خود می دهیم و بر اساس آن رفتاری در ما شکل می گیرد اگر انجام ان رفتار در ما احساس لذت ایجاد کند و از انجام آن رفتار احساس خوبی داشته باشیم آن رفتار بصورت عادت در ما در می آید. به مرور تکرار این رفتار ما را از آن بیزار می کند مثلا اگر موسیقی را دوست داری با چند بار گوش دادن آن لذت می بری ولی اگر محکوم شوی در طول روز مرتب و پشت سر هم به ان گوش بدهی احساس شکنجه خواهی داشت نه لذت. پس تکرار آن رفتار عادتی که روزی لذت بخش بوده حالا برای ما ناراحت کننده می شود و تصمیم به ترک آن عادت می گیریم.
و اینجاست که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها . بارها تصمیم به عدم انجام آن رفتار می گیریم که این انتخاب از خودآگاه ماست ولی ناخودآگاه همچنان با آن رفتار خوش است و تکرار ان را می پسندد و دعوای پنهان خودآگاه و ناخودآگاه سبب فرسایش ما و عدم موفقیت در ترک عادت می شود. پس چه باید کرد؟
۱- فکر کنم عادتی که الان دوستش ندارم و میخوام ترکش کنم قبلا برام چه مزایایی داشته و واسه چی از انجامش لذت می بردم؟
اینجوری می فهمم اون رفتارم خیلی هم بد نیست. و انجامش این همه ناراحتی و خودآزاری و سرزنش خود نداره.
۲- حالا که مزایای اون عادت رو فهمیدم پس دیگه جنگی در کار نیست و به قول لئون تولستوی به صلح می رسیم و جنگ و صلح تداعی پیدا می کنه.
با ارامش همه چی راحت تر حل و فصل می شه و تصمیمات عاقلانه تری میشه گرفت به عبارت دیگه با پنبه سر می بریم هم خوشحالیم و هم در صلح و از مبارزه خبری نیست و هم بدون مقاومت ذهن موفق به ترک عادت می شویم.
۳- ذهن روی علاقمندی ها و فرمول هایش منعطف است من می توانم در حد انعطاف ذهنم یواش یواش روی تعدیل عادت هام و بعد حذف انها کار کنم.
مثلا چای شیرین دوست داری از امروز یه کوچولو کمتر شیرینش کن. چون عادت دوست داشتنی ات رو انجام دادی ذهنت گارد نمی گیره ولی با آرامش یه تغییر کوچولو در اون ایجاد کرده ای.
من البته بدترین مشکلم خوردن چیز با چایی بود و عاشق خوردن چای با یه چیزی بعد از ناهار بودم که در تمرینات قبلی فهمیدم من اصلا نه چایی دوست دارم و نه اون چیزی که با چایی می خوردم من برای فرار از خواب بعد از ناهار این رفتار را انجام می دادم الان اصلا چای درست نمی کنم و کمی دراز می کشم در حال مطالعه اگر دوست داشتم می خوابم و اگر دوست نداشتم خودبخود پا می شم و از کتابم نت برداری می کنم و اون ساعات عصر اینطوری سپری می شه. و نیاز به راه راه کردن این عادتم نشد.
عادت بد دیگه خوردن چند لقمه سر سیری بود که راه راه کردنش میشه لقمه رو بگیر و حالش رو ببر اما بذار در ظرف غذای هاپو.
یه عادت بد من انتقاد پذیر نبودن هست شاید اینجا ربطی نداره اما دیگه مثال عادت غذایی که بخوام ترکش کنم فعلا یادم نیومد. با شنیدن انتقاد یا اعتراض اول احساس داغی می کنم شاید صورتم هم برافروخته میشه موضع نمی گیرم و بهش فکر می کنم که اگر انتقادش سازنده هست خودم را اصلاح کنم ولی خودم تا ساعتها به هم می ریزم. باید این ناراحتی و دلخوری پس از شنیدن از انتقاد رو که یک عادت بد هست رو راه راه کنم خب هر وقت انتقادی شنیدم حتما گر می گیرم و بهم بر میخوره حالا اگه سوت بزنم چطور میشه شاید خندم بگیره و حس بد شنیدن اون انتقاد رو در من تعدیل کنه. باید امتحان کنم اگه جواب نداد یه راه راه دیگه رو امتحان می کنم.
یه نکته جالب دیگه این فایل هم اینه که حتی اگر بعضی اطلاعات را مفید تصور می کنم ولی میگن بی خبری خوش خبریست بعضی اطلاعات هم فایده نداره دونستنش . مثلا اینکه روغن مایع چه بدیهایی داره و با قلب و …. چه می کنه دانستنش که نمیتونه باعث حذف اون از همه غذاهای من بشه درسته با روغن سالم جایگزینش کردم ولی بالاخره در بسیاری از غذاهایی که می خوریم در مهمانی ها و رستوران و …. وارد بدن من خواهد شد و ذهن کار خودش را می کند و طبق اطلاعاتی که خودم در اختیارش قرار دادم از همون مقدار اندک روغن انتظار مرا براورده می کند و آنچه که نباید بشود می شود. پس برچسب زدن به آنچه می خوریم ممنوع. چیزی به نام غذای بد و غذای خوب نباید باشه و باید به غذا و آنچه می خوریم حس خوب شفابخش و انرژی بخش و حیات بخش بدهیم و با حس خوب بخوریم تا در بدن به عنصر حیاتی و زیبایی و سلامتی تبدیل شود توصیه می کنم اگر به غذا برچسب بد زدیم از خوردن حتی یه اپسیلون از اون منصرف بشیم چون ذهن براش مقدار مهم نیست و کارش رو خوب خوب بلد هست.
و در پایان به یاد شعر مولانا می افتم:
بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی