نزدیکی خدا به انسان (جلسه سوم)

سلام مجدد . 

چقدر این فایل منو خوشحال کرد .

برای چشیدن طعم خدا

 کوله باری که سالها با خودم حمل کردم و باعث شده بین خودمو خدا فاصله بیفته رو باید زمین بزارم . 

باید خدا رو بپذیرم تا رها بشم . 

البته همینم توفیقه واقعا . 

خدارو شکر می کنم که واقعا هدایت شدم به اینجا و دارم این فایلها رو گوش می کنم . 

من در پیام قبلم  هر آنچه را که فکر می کردم بین خودم و خدا فاصله انداخته نوشتم  و مطمئن بودم وقتی فایل رو گوش بدم دقیقا راه جایگزینش به ذهنم میرسه . 

خب به صورت کاملا مفصل نوشتم که من در چه مداری هستم و الان فهمیدم واقعا اینها کوله بار سنگین من هستن .

کوله بار انتظار 

کوله بار حسرت 

کوله بار حسادت 

کوله بار اندوه 

کوله بار نفرت 

کوله بار نومیدی 

کوله بار سوء ظن و بدبینی  به خدا . 

از صبح تا الان که فکر کردم دیدم کوله بار بدبینی به خدا واقعا سنگینتر از کوله بارهای دیگه است  و ریشه ی همه کوله بارهای دیگمه . 

من خدا رو در مواردی که مشکل دارم بد باور کردم و بهش تهمت میزنم . 

مثلا میگم خدا چرا آرزوم و برطرف نکرده چرا به فلانی داده به من نداده .

جالبه بدونید اتفاقا امروز با همون خانومی که حسرت زندگیشو می خوردم در جایی همدیگه رو دیدیم خیلی جالب بود . هیچ وقت برام درد دل نمی کرد ولی امروز بهم گفت خوشبحالت انقدر آرومی دلم تنگ شده واسه یک لحظه آرامش . شوهرم خیلی خواسته هاش زیاده هرکاری میکنیم بازم بیشتر میخواد . قانع نیست . همش احساس ناکافی بودن داره خب ما الان زندگیمون خوبه اما راضی نمیشه . هی بیشتر می خواد خسته شدم از این همه خواسته . نمیزاره تو حال خودم باشم همش میترسم امروز بیاد بگه کجا بریم چیکار کنیم آروم نمیگیره خب من میخوام در خونه ی خودم راحت باشم آرامش داشته باشم یا خودش یا بچه ها همش ازم انتظار دارن . دیگه کشش این زندگی رو ندارم . 

جالبه وقتی داشت باهام درد دل میکرد تو دلم به خودم می خندیدم . میگفتم منو باش . من حسرت زندگی  اینو میخورم این حسرت آرامش منو .  با این که این همه چی داره  اما بازم حسرت یه لحظه آ زندگی منو می خوره  که برای خودش بتونه زندگی کنه . یا همون شوهرش که حس ناکافی بودن داره من با شوهر خودم قیاس میکنم میبینم این شوهر من انقدر از درون پره  که هیچ وقت از این حرفا به من نزده  و همیشه میگه تو زیاده خواهی ما چیزیمون نیست که همه چی داریم  اما من دلم بیشتر می خواد . 

اون خانم  یه زندگی ساده و آروم می خواست که سرش به زندگی خودشون باشه  و شوهرش یه آدم بلند پرواز و من دلم میخواست شوهرم از این رکود در بیاد و یکم بلند پرواز باشه و شوهر من دلش نمیخواد حتی یه ماشینشو عوض کنه . 

واقعا چرا آدما اینجوری هستن ؟ 

چرا ما آرزوهای زندگی هم رو داریم و در شرایطی  زندگی می کنیم که یکی دیگه آرزوشه . چرا ما انسانها هر جایی باشیم حس خلاء می کنیم ؟ 

بگذریم . برم به خودم بپردازم و  زندگی و رابطه ام با خدای خودم رو بگم . 

در پیام قبلی نوشتم که دائم گله دارم از  خدا که چرا عمرمو هدر داده و به من بد کرده و زندگی منو این همه سال تغییرات دلخواه نداده . 

یعنی کوله بار من نگرش منفی به خداست . من  خدام  رو در زمینه براورده کردن آرزوهام باور ندارم . در حالیکه وقتی فکر می کنم خدا در اون زمینه ها که باورش دارم کاملا منو راضی کرده . 

قطعا اگه می خوام در زمینه های مالی هم منو راضی کنه حتما باید روی باورم نسبت به خدا کار کنم . 

خدا گفته بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را . 

پس  مشکل از خدا نیست مشکل از  منه که باورش نکردم . 

برای همین در مدار نبودن آرزوهامم . 

یا میگه شأن او این است که چون پدید آمدن چیزی را اراده کند، فقط به آن می گوید: باش، پس بی درنگ موجود می شود . بی درنگ موجود میشه . بی درنگ . 

من این باورهام نسبت به خدا مشکل داره .

چیزی که منو در انتظار نگه داشته دقیقا همینه که این باور خدا رو در مورد خواسته هام رو باور نکردم . 

برای همین در مدار انتظارم . 

واقعا باید توبه کنم از این همه بدبینی نسبت به خدا 

درسته واقعا مشکل از خودمه .

اما نمیدونستم دقیقا ریشه مشکل چیه در حالیکه خدا بهم باور داده در قرآن گفته 

ولی من همش میگم خدا خواستمو اجابت نمی کنه . خدا دیر منو به خواسته هام میرسونه در حالیکه خدا سریع الحسابه . 

بله مشکل من همینجاست که من واقعا باید باورهای خودمو همون کوله بار انتظار و بدبینی نسبت به خدا رو کنار بزارم . من باید کاملا تغییر مدار بدم و بگم قطعا خدا منو اجابت می کنه . قطعا زودم اجابتم می کنه . همین دو تا باور کوه امید رو به من هدیه میده . همین دو باور منو به این باور میرسونه که به زودی انقدر بهت میدم که راضی بشی . اینم دقیقا آیه قرآنه . 

خب این ۳ تا آیه  پاسخ تمام خلاء ها و بدبینی های من نسبت به خداست . 

من باید نگاهمو به خدا تغییر بدم . 

 حالا  خدا میگه وقت آشتیه . صبح چقدر گریه کردم و شب به همین راحتی با ۳ تا آیه با خدای خودم آشتی کردم و بدبینی بهش رو کنار گذاشتم .  با گوش دادن به فایاهای شما من امروز بعد از سالها با خدای خودم به راحتی آشتی کردم .

من به خدا گمان نیک میبرم . گمان درست . 

خدا منو میبخشه به  این کاملا ایمان دارم . 

اما در مورد بدبینی هام واقعا اون از هر دری اومد که منو راضی کنه قبولش نکردم .  خدا میدونه چه درهایی رو به روم باز کرد اما من همش می گفتم چون اون خواسته های دلم و اجابت نکردی باورت نمی کنم . 

در حالیکه بدبینی من به خدا اجازه  نمیداد خواسته ها به دستم برسه . خواسته ها اجابت شده خیلی وقته فقط من در مدارش نبودم برم تو اون مدار به دستم میرسه  . 

حالا خطاهام رو فهمیدم و می خوام همینجا تعهد بدم که دیگه نسبت به خدا بدبین نباشم . 

همیشه به خودم بگم خدا اجابتم می کنه . خدا زود اجابتم می کنه . خدا بهم می رسونه . خدا سریع اجابتم می کنه . هر چی بخوام خدا میده خدا زودم میده و از اینها بالاتر خدا اجابتم کرده ولی خواسته ی من در مدار دیگه است و من خودم توی اون مدار نیستم . ماشین من خونه ی من ثروت من همه منتظر منن که من برم توی اون مدار تا بیان پیشم اون وقت من در مدار بدبینی و حسرت و مقایسه نشستم هی حرص می خورم . بابا جاتو عوض کن میبینی که به دستت میرسه . 

حالا شیطان ذهنم میگه خب کاری نداره که میخوای بهت ثابت کنم که اشتباه می کنی همین حالا یه خواسته ازش بخواه ببین اجابتت می کنه یا نه . من که بیخود بدبین نشدم دیدم که اجابت نشدی . 

اگه همین حالا هم خدا اجابتت کنه من بهش ایمان میارم . 

میدونی من به ذهنم میگم همین حرفت یعنی هنوز بدبینی و تغییر مدار ندادی . اگه تغییر مدار ندی همون مسیر قبل رخ میده تا تو تغییر نکنی خدای تو تغییر نمی کنه .

خدای این مدار به تو خواسته های این مدار رو میده . 

تو وقتی ارتعاش حسرت داری خب معلومه چیزی که دریافت می کنی حسرت بیشتره . 

تو باید تغییر کنی سحر جان ‌ 

 تا تو به خدا بدبینی و میگی خدا  اجابتت نمی کنه یا دیر اجابتت می کنه خب همینو جذب می کنی . تو تغییر کن تا خدا تغییر کنه . 

تو مدارت رو تغییر بده نشونه های تغییر مدار جذبت میشه . 

به محض خوشبینی به خدا مدار جدید برات واضح میشه هر چی بیشتر در مدار خوشبینی و ایمان به خدا بمونی ارتعاشت  نتایج اون مدار رو جذب می کنه . 

پول دلخواه تو  به دستت میرسه . 

ماشین دلخواه تو به دستت می رسه . 

خونه دلخواهت به دستت می رسه .

اندام دلخواهت به دستت می رسه . 

تو اجابت شدی . خیلی وقته که اجابت شدی . حسرت روزهای گذشته رو نخور . 

خدا به بهترین شکلها جبران می کنه . 

خدا جباره . یعنی بسیااااااار جبران کننده . 

خدا بسیاااااار برات جبران می کنه . 

ایمانتو زنده نگهدار تا نشانه ها رو ببینی و به دستت برسه 

خدایا من توبه می کنم به سمت تو باز می گردم من از بدبینی ها به سمت تو باز می گردم و ایمان دارم تو توبه پذیر مهربانی . 

من کوله بارهای بدبینی به تو  انتظار حسرت نومیدی حسادت مقایسه نومیدی رو رها می کنم 

من رها میشم از این همه باری که سالها به دوش کشیدم . خدا جونم به آغوشت برمیگردم . 

می دونم که با تمام وجودت منتظر همین لحظه بودی که برگردم و باهات آشتی کنم . تو از من مشتاقتری به اجابتم . من آشتی کردم . من بهت چسبیدم و  واقعا دارم حست می کنم خدای مهربون و عزیزم . خیلی شاد شدم  خدای خوشگلم . من از تو هستم و به سوی تو باز می گردم . 

برداشت من از جلسه سوم – نزدیکی خدا به انسان

من همیشه در اعماق وجودم یک احساس دوری داشتم. انگار بین من و خدا یک دیوار شیشه‌ای بود؛ 

می‌دیدمش، حسش می‌کردم، اما فکر می‌کردم دستم به او نمی‌رسد. همین باور سال‌ها من را خسته کرده بود. هر بار که خطا می‌کردم یا دلم از خودم می‌گرفت، این دیوار در ذهنم بلندتر می‌شد. 

اما در این جلسه سوم یک چیز عمیق در من جابه‌جا شد: فهمیدم که این دیوار واقعی نیست، فقط ساخته‌ی ذهن من است. خدا از اول همین‌جا بود، کنارم، درونم، نزدیک‌تر از هر چیزی که بتونم تصور کنم.

 «فَإِنِّی قَرِیبٌ». انگار برای اولین بار این کلمه‌ی ساده را شنیدم. نزدیکم. نه دورم، نه منتظر شرایط خاص، نه محدود به عبادات طولانی. خودش گفته نزدیکم. این جمله مثل یک نسیم به قلبم نشست. 

من سال‌ها فکر کرده بودم باید کارهای زیادی انجام بدهم تا به او برسم، باید بهتر، پاک‌تر یا کامل‌تر شوم. اما این آیه پرده را کنار زد؛ خدا از همان اول نزدیک بود و خواهد بود. این من بودم که با باورهای خودساخته‌ام دوری را تجربه می‌کردم.

برایم خیلی مهم بود این را بفهمم که خدا تغییر نمی‌کند. او همانی است که همیشه بوده، همانی است که وعده داده و وفادار است. این ثبات درونم را آرام کرد. همیشه از تغییر می‌ترسیدم، از اینکه مبادا اگر اشتباه کنم، خدا مرا کنار بگذارد. ولی حالا مطمئن شدم که او هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند، این فقط احساس من است که بالا و پایین می‌شود. مثل خورشید که همیشه می‌تابد، حتی اگر من پشت ابر باشم.

یک جایی از جلسه حرف از توبه شد. همیشه از این کلمه می‌ترسیدم. برایم یادآور حس گناه و سرزنش بود. اما این‌بار توبه برایم معنای تازه‌ای پیدا کرد. 

دیگر توبه را مثل یک مجازات یا اعتراف سنگین ندیدم، بلکه به شکل یک بازگشت ساده و صمیمی. مثل وقتی که از خانه دور می‌شوی و یک روز دلت می‌خواهد برگردی، در را باز می‌کنی و می‌بینی چراغ هنوز روشن است و کسی منتظرت بوده. توبه برایم همین شد؛ یک چرخش نرم، یک قدم دوباره به سوی همان نزدیکی که هیچ‌وقت قطع نشده بود.

من در تمام لحظات زندگی‌ام، حتی وقتی از خودم بیزار بوده‌ام، حتی وقتی فکر کرده‌ام  تنهای تنها هستم، حتی وقتی خیال کرده‌ام به ته خط رسیده‌ام، خدا همان‌قدر نزدیک بوده است. این جمله برایم مثل یک آغوش است. چه‌قدر وقت‌ها خودم را در تنهایی غرق کرده‌ام، در حالی که تنها نبودم. چه‌قدر وقت‌ها از ترس آینده لرزیده‌ام، در حالی که خدا همین‌جا بود.

این جلسه برایم یک پیامرسان بود؛ پیامرسانی که مرا دعوت می کند به این که باورم را از سطح ذهن پایین بیاورم و در قلبم جا بدهم. اگر فقط در ذهن بپذیرم که خدا نزدیک است، کافی نیست. باید آن را حس کنم، لمس کنم، مثل یک حضور واقعی. من فهمیدم که نزدیکی خدا را می‌توان در نفس کشیدن حس کرد، در آرامش یک لحظه سکوت، در ضربان قلب، در نگاه ساده به آسمان. خدا نزدیک است، نه در آینده‌ای دور و نه در گذشته‌ای از دست‌رفته، بلکه همین حالا.

ما همیشه در پی بالاتر رفتنیم . در حالیکه خدا در دسترس است . 

 برای دیدن خدا لازم نیست بالا بروم باید پایین بیایم در قلبم  او را حس کنم نه در ذهنم . 

 و دقیقا برداشتم از آیه واسجد واقترب هم همین است سر را باید از ذهن به سمت قلب فرودآورد تا نزدیکی به خدا را حس کرد . این معنای سجود است . 

یک چیزی که برایم روشن شد این بود که نیاز نیست برای رسیدن به خدا سختی بکشم. من همیشه فکر می‌کردم باید لیاقت بسازم، باید خودم را از نو طراحی کنم، باید آن‌قدر خوب شوم تا شاید روزی خدا به من نزدیک شود. اما حقیقت برعکس است: 

من از همان اول در دایره‌ی نزدیکی او بوده‌ام. لازم نیست چیزی را به دست بیاورم، کافی است چشمم را باز کنم و آنچه از اول وجود داشته را ببینم.

گاهی در ذهنم سؤال می‌پیچد: پس این همه حس دوری و تنهایی چه بود؟ حالا می‌فهمم که آن حس، واقعیت نبود؛ فقط تصویری بود که ذهنم ساخته بود. باورهای گذشته، قضاوت‌های دیگران، ترس‌ها و خطاهایم همه روی هم جمع شده بودند و سایه انداخته بودند روی حقیقت.

 اما سایه هرگز خورشید را خاموش نمی‌کند. نزدیکی خدا همیشه همین‌جا بود، فقط من پشت پرده مانده بودم.

این جلسه برای من مثل یک بیداری بود. بیداری از این خواب طولانی که خدا را جایی دور جست‌وجو می‌کردم. حالا می‌دانم هر بار که دلم آرام می‌گیرد، هر بار که بدون دلیل لبخند می‌زنم، هر بار که در عمق وجودم حس می‌کنم «همه‌چیز درست است»، همان نزدیکی خداست که خودش را نشان می‌دهد.

من دیگر نمی‌خواهم زندگی‌ام را روی دوری بنا کنم. دیگر نمی‌خواهم فکر کنم باید فاصله‌ها را طی کنم. من می‌خواهم همین حالا، در همین لحظه، از حضور او سیراب شوم. این حضور برایم یک پشتوانه است، یک امنیت عمیق. وقتی این نزدیکی را باور می‌کنم، هیچ‌چیز بیرونی نمی‌تواند من را از هم بپاشد. چون می‌دانم خدا همین‌جاست، نزدیک، در رگ‌هایم، در نفسم، در بودنم.

و شاید مهم‌ترین چیزی که گرفتم این بود که من لایق این نزدیکی هستم. نه چون کامل یا بی‌خطا هستم، بلکه چون این نزدیکی هدیه‌ای است که از اول در وجودم گذاشته شده. هیچ‌چیز نمی‌تواند این هدیه را از من بگیرد. تنها کاری که باید بکنم این است که باورش کنم و بپذیرم.