نزدیکی خدا به انسان (جلسه سوم)

سلام . 

دلم میخواد در این جلسه با خدا حرف بزنم و اتفاقا بیشتر حرفمم همون گلایه هامه . همون خواسته هایی که سالها خواستم و اجابت نشد  . شاید نوشته ام یکم تلخ و منفی باشه . شایدم حرف دل خیلی ها باشه . بنابراین پیشاپیش از همراهان محترم این دوره عذر میخوام .

سوال من از خدا اینه .  چرا خدا بعضی خواسته ها رو اجابت نمی کنه . اینو که میدونم قطعا دلیلش ارتعاشات خودمه . اما  اگه فرکانس و ارتعاش من مشکل داره و اشکال از خود منه من ازش حتی خواستم که تغییرم بده چرا اجابتم نکرده و مثلا برای بعضی خواسته ها کلا مسیر عکسشو میاره جلو روم .  یعنی من ازش فلان چیز رو میخوام میبینم اتفاقا نقطه ی مقابلشو بهم میده و جلو چشم من همون نعمت رو به  افراد دور و برم میده . در حالیکه این درخواست من بود .

با اینکه  می دونم که همش مربوط به فرکانس خودمه اما خدای بزرگ من قادره که ارتعاش منم تغییر بده تا منم به راحتی در مدار آرزوهام باشم چرا تغییرم نمیده و بعد میگم هدایتم کرده به اینجا که این درخواستمو اجابت کنه . 

 میدونید در جلسه قبل نوشتم عجله ی خودم برای نتیجه گرفتن منو سالها از نتیجه دور کرده چون میدونید دیگه حتی انرژی درخواست ندارم .  همیشه هم گوشه ی ذهنم می مونه که چرا فلان چیز رو به فلانی دادی اما موانع منو برطرف نکردی و منو در حسرت نداشتن نگه داشتی و عمرم رفته و حتی اگه الانم به دستش بیارم سالهایی که از دست دادم رو چطور می خواد جبران کنه . 

اون وقت در این حالته که مدتهاست با خدا قهر می مونم . اعتمادم بهش از بین میره . در حالیکه  طعمی که امروز لازم دارم اینه که من میخوام خدا جبران تمام اون سالها که رنج و عذاب کشیدم رو کنه .

ایمان دارم خدا جابره . من از خودم ناراحت نیستم چون خودش رو شاهد میگیرم چقدر هم تلاش ذهنی و هم تلاش جسمی در راه خواسته هام کردم  . یعنی در انجام وظایف خودم در حد توانم اصلا کوتاهی نکردم اصلا هم افسوس نمی خورم چرا فلان کار رو نکردم . اما افسوس می خورم چرا خدا جوابمو نداد و چرا از بزرگیش استفاده نکرد  و تلاش منو ندیده گرفت . می دونید این منم که از خدا ناراحتم حتی همین عباراتم دارم با اشک می نویسم . خیلی دلم از خدا گرفته . چون خودش میدونه هر کاری گفته بود رو انجام دادم . دیگران نصف منم زحمت نکشیدن اما خیلی بیشتر از من دارن . اما منی که با تمام وجودم خالصانه خواستم تغییر کنم چه از نظر درونی چه از نظر بیرونی اما هیچ . انگار زندگیم دویدن روی تردمیله . سالها دویدم اما به جایی نرسیدم . رابطه ی من با خدا در چنین سطحه  وگرنه می دونم خدا بهم نزدیکه و همیشه داره نازمو می کشه که بهش توجه کنم اما من ازش ناراحتم  مدتهاست قلبم باهاش قهره . 

حتی گفتم اگه یه روز برم اون دنیا هم حسابی بهش بابت این سالها گله  میکنم و این اونه که باید پیش من حساب پس بده . 

اما بعد دوباره با خودم حرف میزنم می گم مگه میشه کسی با خدای خودش قهر باشه حتما داره تکاملت میده آگاهت می کنه تا یه چیزی رو بهت نشون بده که سالهاست ندیدی وگرنه مگه برای خدا چیکار داره که خواسته هاتو براورده کنه . 

شاید با این حرفا یکم آروم بشم ولی موقته . دوباره دردم تازه میشه چون با نبود آرزوهام روبرو میشم چقدر با فکر و تجسم آرزو دل خودمو راضی نگه دارم چقدر تلاش کنم . بابا خدا جون تو هم یه قدمی بردار . مگه نمیگی تو یه قدم بردار من ده تا قدم میام گلو . چرا منو سالها پشت درهای انتظار نگه داشتی .  ته قلبم هنوز خدا رو نبخشیدم و همین گفت و شنودها و نارضایتی ها سالهاست که در سرم می چرخه . 

می دونید چه زمانی می بخشم زمانی که خودش برام جبران این سالهای از دست رفته رو بکنه .

الان نمیتونم ببخشمش چون هنوز چیزی ازش ندیدم . چقدر من قدم بردارم به امید اینکه اونم یه قدم برداره . 

 خودش مگه نگفته و لسوف یعطیک ربک فترضی  سالهاست که منتظر اینم همین یه حرفشو برام عملی کنه  و منو به خودش مطمئن کنه . من آدم ناسپاس و نالایقی نیستم خودش اینو خوب می دونه .  یعنی خودش بهم فهم و دانایی داده تا خیلی کارهایی که دیگران نمیتونند انجام بدن رو من انجام بدم . 

 اینم توفیقی از خودش بوده . 

اما دلم تنگه . سالهاست صبر کردم .  درسته برای نتیجه عجله داشتم اما صبر هم کردم به خودم امید می دادم . راستش دیگه خسته شدم . دیگه توان ادامه ندارم . بسیار زودرنج و دل شکسته شدم و این دل شکستگی هم فقط و فقط از خودشه . 

دلم میخواد رها بشم نمیتونم به خودم دروغ بگم . من قلبم از خدا ماراحته و فقطم از خدا ناراحته نه از کسی دیگه . نمیدونم چجور قلب شکسته امو دوا کنم . گاهی میگم خدایا امشب که میخوابم فردا دیگه بلند نشم باز میبینم دوباره بهم زندگی این دنیا رو هدیه داده . من قدردانش هستم بابت همه ی نعماتی که دارم . اما خلاء هام نمیزاره لذتم کامل بشه . دوست دارم رابطمو با خدا بهبود ببخشم ولی ناراحتی تا عمق وجودم رفته  انرژیم اسیر شده و گاهی فکر می کنم تنها کاری که باید کنم ترمیم قلب شکستمه . 

یه روز توی ماشین پیش یه خانومی نشسته بودم هیچ حرفی با هم نمیزدیم ولی حس کردم وجودش آرامه در ذهنم از انرژیش استفاده کردم و شکر می کردم . حس می کردم آرامشش روحم و آروم می کنه سرمو گذاشتم روی شیشه چشمامو بستم حس می کردم خدا داره آرومم می کنه . اتفاقا تا ته مسیر هم بود و بعد دیگه آخر مسیر همه پیاده شدیم و من برای حدودا نیم ساعتی از افکار خودم فاصله گرفته بودم . تو همین حس و حال آرام بودم که وقتی داشتم تو خیابون به سمت خونه می اومدم فردی از اقوامم رو دیدم که یه ماشین ۵-۶ میلیاردی سواره و در حالی که من پیاده داشتم می اومدم خونه اون با ماشینش داشت میرفت سمت خونه خودش . یعنی کل آرامشم دوباره پرید می دونم باید شکر می کردم و میگفتم این یه نشونه است که میگه ادامه بده به آرامشت ولی من در اون لحظه به جای شکرگزاری برای اون بازم یاد خلاء هام افتادم و خستگی به تنم موند شبش با خانواده و بچه ها دعوام شد وخلاصه به اصطلاح هر اون چیزی که زده بودم پرید . گفتم به من نیومده آرامش داشته باشم . عادت کردم که همش در فرکانس حسرت باشم . 

نمیدونم ولی فکر می کنم باید دیدگاهم رو تغییر بدم و خوپمو از این عادت ذهنی حسرت کشیدن از داشته های دیگران رهایی بدم . لازمه تمرین کنم و طعم شیرین خدا رو به خودم بدم . 

من لایق حسرت نیستم . 

آها یه چیز دیگه هم که اذیت می کنه زمان انتظاره . این موردم نسبت به خدا خیلی رفته رو مخم . من چرا باید برای هر خواسته خیای بیشتر از حد معمولش انتظار بکشم تا حدی که زمان معمولشه خب حالم خوبه اما وقتی بیش از حد طول می کشه اعصابم به هم میریزه . انقدر حساس شدم  طوری که حتی مثلا وقتی بچه ها یا همسرم دیر از بیرون میان من دیگه طاقت ندارم یا وقتی بهشون یه حرفی میزنم گوش نمی کنند زود به هم میریزم . 

یه بار آقای دکتر عزیزی می گفت می دونید چرا پیامبرها از خانوما نشدند . چون خانوما خیلی سختگیرن و آقایون راحت . میگفت اگه خانوما پیامبر میشدن پدر ملت رو با این افکار وسواس گونه و تحکم آمیزشون در میاوردن . 

خب ما رو کی اینجوری آفریده . همون خدایی که تمام کهکشانها به دست خودشه . 

خلاصه که تمام دردهای من خلاصه میشه به خدا .

حالا با این همه درد چطور دلم و باهاش صاف کنم . چطور ببخشمش وقتی قلبم ازش شاد نیست . 

وقتی محتوای متن شما رو خوندم  دیدم  گله ی من  از خدا به دلیل احساس گناه و ترس از خدا نیست اتفاقا در این بابت خیلی باهاش اوکی هستم واسه همینم خیلی کم عذاب وجدان می گیرم . 

اما  باید فکر کنم ببینم چطور خلاء های روحی روانیمو پر کنم تا چیزی که جذب می کنم  نداشته هام نباشه . چون وقتی ارتعاشم پر باشه از بیرونم نعمت جذبم میشه . 

باید دلمو با خدا صاف کنم . باید بتونم ببخشمش و اجازه بدم که  انرژی الهی بره  به وجودم و تمام جاهای خالی زندگیمو لبریز کنه از انرژی . امیدوارم بتونم با این دوره خودمو که مثل یه ابر پاره پاره هستم پر کنم و اجازه بدم نعمتهای خدا به دستم برسه . اول دلشکستگیمو باید اصلاح کنم تا بتونم خدا رو ببخشم  دوم  مقایسه کردن با زندگی دیگران و حسرت هامو باید اصلاح کنم . سوم حس انتظار کشیدن رو از خودم باید پاک کنم . این ۳ تا ارتعاش رو که اصلاح کنم به نظرم درونم پر میشه و حال خوبم می تونه دائمی بشه . طعم خدا رو بهتر می تونم حس کنم . میدونید خیلی دوست دارم حتی شاکر نعمتهای خدا برای افرادی باشم که حس حسادت بهشون دارم . اما این یه دل بزرگ می خواد واقعا  اگه درونم رو اصلاح کنم به جایی میرسم که عمیقا از موفقیت دیگران شاد بشم آخه قبلا اینطور بودم واقعا شاد میشدم اما  وقتی دیدم خیلی از من بالاتر رفتن حسادتم برانگیخته شد و روز به روز حالم و بدتر کرد واقعا وقتی می گن حسادت اول صاحب خودشو میسوزونه واقعا درسته . من در جهنم حسرت و حسادت اسیرم و البته جالبش اینه که خودم می دونم .چون معمولا شخص حسود خودش نمیدونه حسوده . ولی از خدا مب خوام منو نجات بده خلاء هامو پر کنه و نگاهمو به زندگی تغییر بده طوری که دیگه زندگیمو با این طعمها قاطی نکنم . طعم حسادت و حسرت و انتظار طولانی مدت و مقایسه و دلشکستگی . این طعم ها غیر الهی هستن . پس طعم خدا رو باید پیدا کنم . تا شب فایل رو هم گوش می کنم و مطمئنم مطالب خوبی ازش دریافت می کنم و  فکر می کنم و طعم های الهی جایگزین برای این احساسات منفیم رو می نویسم تا به صورت عملی روی خودم کار کنم و ذهنمو از این مدارها رهایی بدم . 

به نام خدایی که نزدیک ماست

سلام و دورود فراوان به استاد عزیز 

خدا نزدیک تر از رگ گردمان است 

این آیه از قرآن را بارها شنیده بودم اما هیچوقت نزدیک بودن خدارو اینقدر حس نکرده بودم 

داشتم فکر میکردم زندگی با طعم خدا رو موازی با لاغری باذهن پیش میبرم یعنی اینجوری حساب کرده بودم هر روز یه گام از زندگی باطعم خدا رو میخونم  در کنارش یه گام از صدگام لاغری رو میخونم وتمریناتش رو انجام میدم 

دوسه روز اینکار رو کردم اما خیلی بهم نچسبید 

من دوست دارم مطالبی رو که مطالعه میکنم رو درست وحسابی مطالعه کنم نه فقط خونده باشم

اتفاقا دراین باره استاد گفتن که این فایلها رو چندین بار گوش کنید 

من هم همینکار رو کردم 

چندین بار این فایل رو گوش کردم 

دلم مالامال از شادی گشت 

خدای من   در این فایل  چه ها که گفته نشد 

نفسم از شادی در سینه حبس شد 

خدای من!!! تو چقدر به من نزدیکی و من غافل بودم 

خدا منو ببخش برای این ناآگاهی 

وای استاد با دل ما چه کردی 

همین الانم نفسم به شماره افتاده 

حال خودم رو نمیتونم با کلمات به تصویر بکشم 

قرار شد اقرار نامه ای تنظیم کنیم از اشتباهاتی که داشتیم توجه کنید اشتباهات نه گناه 

چقدر هر یک از ما به خاطر آموزه های اشتباهی از دین از خدا دور شدیم 

دلم میخواد همه دوستان و نزدیکانم بدانند حقیقت ماجرا چیست 

در  تاریخ اول فروردین ۱۳۴۰

اقرار میکنم که اشتباهاتی داشتم که می خواهم این کوله بار رو در همین جا رها کنم و دیگه با خودم حمل نکنم 

الان حس سبکی دارم 

در این فایل  استاد چقدر زیبا گفتن که هر وقت به اشتباه خودت آگاهی پیدا کردی  و احساس پشیمانی داشتی  توبه کن و خودت رو ببخش 

 همون موقع خدا توبه رو میپذیره و ما رومی‌بخشد به شرط اینکه دیگه تکرار نکنی  همین وبس 

نه اینکه سالها این بار گناه رو باخودمون بکشیم و هر روز بار این اشتباهات سنگین و سنگین تر میشه

خدا کار رو خیلی راحت تر کرده ما برای خودمون سخت کردیم 

خدا از روح خودش به ما دمیده و کلا ما به خدا  خیلی نزدیکیم یعنی بهم چسبیده 

بعضی وقتا که اشتباه میکنیم از خدا فاصله می‌گیریم اونم توسط شیطان

در هنگام سال نو به توصیه استاد بسیار ساده و روان با خدا صحبت کردم باهاش از مشکلاتی که دارم رو صحبت کردم با حضور قلب بعدشم آرزوم رو به خدا گفتم

باورتون نمیشه  دوساعت دیگه ش  بخشی از مشکل 

 من حل شد همین حالا که دارم این مطالب رو مینویسم بسیار هیجان زده هستم 

آنوقت من خودم رو از خدا دور میدونستم 

خدایا منو ببخش برای عدم آگاهی

استاد ممنون که ما رو آگاه کردید

چه رابطه دوستانه ای بین منو و خدا  ایجاد شد 

کلمات قادر نیستند که  احساسات منو بیان کنن …

سلام 

من فاطمه در تاریخ ۱۴۰۴/۱۲/۲۷ بابت تمام گناه هایی که کردم توبه میکنم و از خداوند بزرگ میخوام که تو این راه کمکم کنه و از نور خودش به قلبم بتابه تا بتونم اشتباهات گذشته رو جبران کنم

ازش میخوام اگر ناحقی کردم خبطی کردم منو به عظمت خودش ببخشه 

خدای مهربونم همیشه اینو با تمام وجودم قبول کردم که از رگ گردن به ما نزدیک تری و همیشه و همه جا حواست به ما هست خدای بزرگ تو پناه منی

هر روز تکرار میکنم من در دستان امن پروردگار هستم

خدای مهربونم بابت تمام تعمتهایی که بهم دادی  شکر گذارتم 

خدای بزرگ بابت روز قشنگی که امروز بهم هدیه دادی شکر گذارم

بابت تک تک نفس هام ، بابت سلامتی ،بابت خانواده ام که کنار هم جمع هستیم ، بابت تمام وسایل آسایشی که داریم ، بابت خواب راحت ، آسایش ، بابت توانایی انجام کارهام ، بابت تمام جز به جز آفریده هات ازت سپاسگزارم 

امیدوارم بتونم شکرگزار این محبتت باشم😍🙏🏻