0

زندگی با طعم خدا (جلسه سوم)

اندازه متن

بسیاری از انسانها رابطه خود با خداوند را بر اساس شنیده های خود بررسی و تحلیل می کنند و به این نتیجه می رسند که فاصله زیادی بین آنها و خداوند ایجاد شده است و به عبارتی از خدا دور شده اند.

این درحالی است که انسان بعنوان مخلوق نمی تواند آنچه خداوند مقرر کرده است را تغییر دهد.

خداوند به ما نزدیک است

در آیه ۱۸۶ سوره بقره خداوند به پیامبر می فرماید:

و هرگاه بندگان من، از تو در باره من بپرسند، [بگو] من نزديكم، و دعاى دعاكننده را اجابت مى‌كنم، پس [آنان‌] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند، باشد كه راه يابند. (۱۸۶ بقره)

در این آیه خاص و منحصربفرد خداوند درباره رابطه خودش با انسان از عبارت من نزدیکم استفاده کرده است که بیانگر تمام ویژگی ها و خصوصیات الهی است. و این مهم ترین باور و نگرشی است که باید درباره خداوند در خود ایجاد کنیم.

اگر خداوند خود را بخشنده معرفی می کرد تصور انسان این بود که: درست است که خداوند بخشنده است اما من از خدا دور شده ام و شامل بخشش او نمی شوم.

اگر خداوند خود را رزاق معرفی می کرد تصور انسان این بود که: درست است که خداوند رزاق است اما من از خدا دور شده ام و شامل رزق و رزی الهی نمی شوم.

بنابراین بهترین ویژگی که خداوند می توانست درباره خود بیان کند این بود که من نزدیکم. این عبارت شامل همه ویژگی های خداوند می شود و مهمترین باوری است که باید در انسان ایجاد شود.

درحالی که متاسفانه بیشتر انسانها عقیده دارند که از خداوند دور افتاده اند یا خداوند آنها را به واسطه اعمالشان رها کرده است.

خداوند تغییر نمی کند

باید همیشه به این نکته توجه داشته باشم که خداوند تغییر ناپذیر است به این عبارت که وقتی خود را نزدیک به ما معرفی کرده است هرگز از ما دور نخواهد شد چون خداوند خودش را نهی یا نفی نمی کند.

بنابراین وقتی خداوند وعده داده است که به ما نزدیک است بنابراین انسان بعنوان مخلوق قادر به غلبه بر اراده خداوند برای نزدیک بودن به ما و دور شدن از او نیست.

این تصور که ما از خدا دور شده ایم نگرشی اشتباه و شیطانی است. چون انسان نمی تواند از وعده خدای خود تخلف کرده و درحالی که خداوند به او وعده داده است به او نزدیک است او بخواهد از خدای خود دور شود.

هر تعریف یا نگرشی درباره رابطه خود با خداوند دارید این فقط نظریه شماست و هیچ تاثیری بر رابطه خداوند با شما ندارد.

اگر تصور می کنید به واسطه رفتار یا اعمال خود از خداوند دور شده اید یا خداوند شما را رها کرده است این عقیده شما یا افرادی است که به شما این نگرش را تلقین کرده اند درحالی که خداوند نگرش شما و اطرافیان شما را ندارد.

خداوند وعده داده است به شما نزدیک است و نزدیکی خداوند به شما به هیچ شکل و دلیلی تغییر نخواهد کرد.

بنابراین برای اصلاح رابطه خود با خداوند و تجربه رابطه ای متفاوت قدم اول این است که باید نسبت به فاصله خود با خداوند اصلاح نظر و عقیده در خود ایجاد کنیم. باید خود را بخشیده و فاصله ای که در ذهن مان با خداوند ایجاد کرده ایم را حذف کرده و آماده تجربه نزدیک شدن به خداوند شویم.

از توبه و بخشش خود برای رهایی استفاده کنید

در قرآن بارها از عبارت توبه استفاده شده است و انسان دعوت به توبه کردن شده است.

نکته جالب درباره توبه کردن این است که هرجا از عبارت توبه کردن استفاده شده است بلافاصله وعده بخشیده شدن و عفو شدن داده شده است بدون هیچگونه شرط و شروطی.

تنها شرطی که خداوند قرار داده است این است که فرد خطاکار نیت کند خطای خود را تکرار نکند.

این تنها شرط بخشیده شدن توسط خداوند است.

برای افکار و نگرش خود درباره دور افتادن از خداوند به واسطه هر خطا یا گناه یا عملی در درگاه خداوند توبه کنید و سپس خود را نزدیک خداوند احساس کنید.

برای تغییر شرایط زندگی خود مهمترین موضوع اینه که گذشته خود را رها کنید. گذشته ای که موجب رنج و ناراحتی و ایجاد احساس بد در شما می شود را باید رها کنید.

برای رها کردن گذشته خود بهترین روش توبه کردن است. از توبه کردن و وعده خداوند برای بخشش و باز شدن درهای نعمت به سمت خود استفاده کنید.

به این شکل نگرش و احساس شما نسبت به خداوند به شکل عالی تغییر خواهد کرد و در این صورت است که طعم و احساس واقعی ایمان داشتن و رابطه با خداوند را تجربه خواهید کرد.

تجربه هنرجوی زندگی با طعم خدا

درباره انسان خوب بودن و ملاک های انسان خوب، خیلی فکر کردم و در انتها به این نتیجه رسیدم، تنها کسی که توانایی اینو داره که  تعیین کنه چه انسانی خوبه فقط خود فرد هست.

در واقع هر فرد تعریفی از خوب بودن داره که کاملا هم قابل قبوله و اصلا لازم نیست با ملاک های دیگران خودش رو قضاوت یا مقایسه کنه، همین که خودش، خودش رو قبول داشته باشه و انسان درستی بدونه،کافیه.

اگر رفتار و واکنش های ما در جهتی باشه که حال دل ما خوب باشه و از خودمون راضی باشیم دیگه چه اهمیتی داره از نظر دیگری چه انسانی هستیم، در ابتدا سعی کنیم ملاک های خوب بودن  رو آنگونه که خودمون رو  قانع کنه، جمع آوری کنیم و کم کم خودمون رو به اون نزدیک کنیم و اینگونه با این دیدگاه که بنده خوبی هستیم حس لیاقت درون ما افزایش پیدا می کنه.

درنهایت انتظار ما از خداوند و نعمت هایی که از او درخواست میکنیم بالا میره.

من اینگونه فرض کردم که اگر خدا بودم، دوست داشتم بنده ام چه خصوصیاتی داشته باشه و با کمی دقت متوجه شدم من خیلی شبیه اون چیزی هستم که خودم، خوب میدونم، و نه تنها من، همه ما ذات خوبی داریم؛ دقت کنیم نیازی نیست روی خودمون عیب بذاریم و همش دنبال بهونه ای باشیم که خودمون رو انسان بدی نشان بدیم.

من به این دیدگاه رسیدم با انجام ندادن اصول به ظاهر واجب که تاثیر مثبتی در وجود من ندارد، هرگز مرتکب  گناه نمیشم. اصلا گناه هر چیزی هست که حس مارا بد کنه، هیچ گناهی بد تر از فکر منفی، سرزنش، خود تخریبی، منفی اندیشی، توجه به بیماری و نکات غیرخوشایند نیست.

ایمان دارم اون  عذاب وجدان الکی و اون حس ناراحتی و سرزنشی که از انجام کاری که خودمون گناه میدونیم به ما دست میده در خیلی موارد از خود گناه بدتره، یعنی خیلی چیز ها که ما گناه میدونیم و به خاطر اون ها  ناراحت میشیم اصلا گناه حساب نمیشن و برعکس خیلی چیزهایی که به نظر ما ثواب هستند، چون حس و حال ما را خوب نمی کنند پس قطعا نتیجه ای هم ندارند.

برای مثال زمانی که  به نیازمندی کمکم میکنیم یا مثلا فردی  چیزی از ما درخواست میکنه که ما واقعا از ته قلبمون دوست نداریم اون کار رو انجام بدیم و انجام دادنش حس خوبی به ما نمیده اما چون نمیتونیم نه بگیم، اینجوری توجیه میکنیم که  اشکال نداره من این رو انجام میدم و خدا خودش پاداش میده.

درسته خدا پاداش میده اما دقت کنیم پاداش اولیه همون حس خوبه که ما با اجبار به انجام کاری که دوستش نداریم از خودموم گرفتیم.. پس ثواب هرچیزی هست که حسمون رو خوب کنه و هر تعریف دیگری برای آن اشتباه هست.

این اواخر هرچی نگاه میکنم میبینم همه ی انسان ها  خوبن و واقعا ما انسان بد نداریم، فقط هرکس در یک سری موارد کم و کسری داره که اونم کاملا طبیعیه چون این جهان دو بعدی هست و هرگز نمیشه بد وجود نداشته  نباشه، در اصل  خوب بودن با بد بودن معنا پیدا میکنه.

پس ما هرجور که هستیم خداوند مارو دوست داره و ما براش ارزش داریم. من‌فکر میکنم مهم تر از اینکه خودمون رو ببخشیم، این هست که خودمون رو  همانطور که هستیم بپذیریم، یعنی با تمام اخلاق بدی که داریم خودمون رو انسان خوبی بدونیم. باید توجه داشته باشیم ما به خاطر ذهنمون که جایگاه شیطانه هرگز  نمیتونیم  کامل باشیم و هیچ خطایی انجام ندیم؛ مهم اینه وقتی خطایی انجام میدیم متوجه باشیم و سعی کنیم کمتر اشتباه انجام بدیم نه اینکه خودمون رو سرزنش کنیم.

متاسفانه خیلی از ما حتی جرئت درخواست کردن از خداوند را نداریم و این باعث میشه اون رو خیلی از خودمون دور ببینیم و  توی این جهان حس تنهایی کنیم و وابسته چیز ها و افراد شیم در صورتی که از نظر من  انسان وقتی به کمال میرسه که تمام اهدافش به هستی و بودن خودش وابسته باشه، نه به زمان، نه به مکان، نه به شخصی، نه به یک انسان و نه حتی یک شئ.

در کل دوست دارم بگم که من فکر میکنم لازم نیست این قدر همه چیز رو به خودمون سخت بگیریم، فقط دنبال بهونه باشیم تا به خودمون افتخار کنیم و بیشتر عاشق خودمون باشیم، به جای توجه روی مسائلی که در خودمون دوست نداریم، روی نکات مثبت خودمون، توجه کنیم. آخه ما چه کسی رو غیر خودمون داریم ؟؟:)

با تشکر از استاد عزیز به خاطر این فایل عالی، به شدت لذت بردم و خیلی خیلی ازتکرار دوباره دوره راضی هستم. براتون  آرزوی خیر و برکت، سلامتی و خوشحالی و در آخر پیشرفت خیلی بیشتر در کارتون دارم.

(دیدگاه sudehfallah عزیز در بخش نظرات)


دستور کار اجرای جلسه سوم:

۱- تماشای فایل ویدیویی توضیحات جلسه سوم

۲- تکرار ۵ مرتبه فایل جلسه سوم (تصویری یا صوتی) تا قبل از ارائه قسمت بعدی

۳- انجام تمرینات مربوط به جلسه سوم در قسمت نظرات

منتظر خواندن نوشته های شما هستم

همراه همشگی شما: رضا عطارروشن

با دادن ستاره به این مطلب امتیاز بگیرید.

Rating 3.95 from 127 votes

https://tanasobefekri.net/?p=12222
برچسب ها:
255 نظر توسط کاربران ثبت شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

اندازه متن دیدگاه ها
      آواتار فهيمه
      1401/12/12 01:23
      مدت عضویت: 433 روز
      امتیاز کاربر: 6215 سطح ۳: کاربر پیشرفته
      دیدگاه فنی
      محتوای دیدگاه: 782 کلمه

      سلام گرم من به استاد عطار روشن عزيز

      چقدر مثال خوبي بود كه ما مثل يك ليوان هستيم از يك اقيانوس به نام خدا…ما خود خداييم فقط در اين بدن …اگر من همين يك نكته رو درك كنم تمام باورهاي احساس گناه گذشته و اون كوله بار احساس گناه پودر ميشه و ميشكنه و ميريزه و ديگه با من نخواهد بود

      به نظرم با باور اين جمله شما ، چيزي به نام گناه وجود نخواهد داشت و هر چه هست تجربه خداوند در وجود مادي ما است

      خداوند داره خودش رو در هر بدني و فكري يك جوري تجربه ميكنه

      ولي اين به معناي اين نيست كه ما محكوميم هر تجربه اي رو كه خدا خواسته و دوست داره رو واردش بشيم…خداوند به ما اختيار داده كه اگر هر تجربه اي رو دوست نداشتيم ديگه انجامش نديم…اگر چشم باز كنيم و خوب به دنياي اطرافمون نگاه كنيم خواهيم ديد كه افراد چه تجربه هايي كردن و چه نتيجه هايي داشتن…ما ميتونيم بدون اينكه خودمون اون تجربه رو داشته باشيم تصميم بگيريم كه ميخواهيم اون تجربه رو وارد زندگيمون كنيم يا نه 

      اين برداشت من بود از چيزي به نام گناه

      و اما درباره تمرين كه گفتين چقدر ما خودمون رو از خدا جدا ميدونيم و احساس گناه داريم؟ من متوجه شدم من زياد به زبون ميارم كه من جزيي از خدام ولي در واقع اين رو قبول ندارم …چطور ؟؟؟؟    چون خداوند رو جدا از خودم ديدم…شايد به دليل نرسيدن به خواسته هاي بزرگم هست

      احساس نميكنم گناه كارم و از خدا دورم ..فقط خودم و خدا رو دوتا ميدونستم ..اين در صورتي هست كه هميشه ميگم ما و خدا يكي هستيم و ميگفتم خداوند از روح خودش در ما دميده و ما و خدا يكي هستيم….اما اينكه چرا اين باور رو نميتونستم زندگي كنم براي خودم سوال هست!!!!

      تا حدودي به جوابش رسيدم و اونم اين بود كه من خودم رو هميشه مقصر ميدونم در نرسيدن به اهدافم ..من استاد سرزنش كردن خودم هستم…صب تا شب همه اش دارم خودمو سرزنش مي كنم

      هي ميگم اين همه زمان داشتي ميتونستي فلان كارو بكني نكردي …ببين همه سرگرم پيشرفتن ولي تو چي …همين تمرينات خودشناسي رو هم انجام نميدادم و ميگفتم وقتم رو بايد بزارم براي پيشرفتم …غافل بودم از اينكه همين تمرينات خود پيشرفتن …البته من شخصيتم با اون آدمي كه سه سال پيش وارد اين مسير خود شناسي ها شده خيلي فرق كرده اما خودم راضي نيستم از تغييراتم….( اين رو هم اضافه كنم كه خانواده من ، من رو در هر زمينه موفق ميدونن و الگو اونها هستم …اين يعني من از بيرون موفقيت  هاي بزرگي داشتم ولي خودم در تنهاييي خودم به جاي اينكه خوشحال باشم از اين موضوع هي به خودم ميگفتم نه اينكه چيزي نيس ..همه ميتونن اين كارارو بكنن…)

      …امان از اين ذهن 

      شايد ريشه اين نارضايتي از خودم در اضافه وزنم باشه كه در داستان هدايتم هم بهش اشاره كردم 

      حسم از درون شاد نبود هيچ وقت..در صورتيكه در سايت ديگري كه نتايج دوستان هم كلاسيم رو ميخونم و به خودم ميگم اينا چرا اين تغييرات براشون انقدر بزرگه …خوب منم اين تغييرات رو داشتم ولي به نظرم اين اونقدري بزرگ نيست كه بيام براش وقت بزرام و بنويسم…

      و اين دامي بود كه ذهن، من رو در اون انداخته بود…

      البته كه خوراك ذهنم رو خودم بهش ميدادم چون دائم خودم رو سرزنش ميكردم …همين باعث شده بود خودم رو لايق هيچي ندونم …آرزوهاي بزرگي دارم …اما در پس اون آرزوهاي بزرگ احساس بي لياقتي و كامل نبودن من ..داشت كار خودش رو ميكرد…

      خدا رو شاكرم كه با هدايت شدن به اين مسير و اين سايت دارم بيشتر با لايه هاي مخرب درونم آشنا ميشم 

      همين نوشتن داره درهاي بزرگي از خود شناسي رو به روي من باز ميكنه كه اين فقط لطف خداست

      چند وقتي هست هر روز به خدا ميگم خدايا هر جايي تو ي هر سايتي كه قبلولش دارم ميرم ميبينم كه خوشبختي نتيجه كار كردن روي خودمونه و ما نبايد براي خوشبختي دست و پا بزنيم …پس چرا اون چيزايي كه ميخوامو بهم نميدي ….هر كاري لازمه كه انجام بدم تا آسون بشم براي نعمت هات رو بهم نشون بده… و الان احساسم بهم ميگه راهش همين نوشتن در سايت هايي هست كه عضو هستي و داري از مطالبشون استفاده ميكني

      چيزي كه ذهنم به عنوان يك كار بيهوده ازش ياد ميكرد

      خدايا شكرت به خاطر اين آگاهي امروز

      امروز به تاريخ دوم مارچ هست برابر با 11 اسفند 1401.

      من اينجا براي اولين بار اعتراف كردم كه چقدر به خودم بد كردم …چقدر خودم بدترين دشمن خودم بودم…چقدر اجازه دادم به نجواهاي ذهنم كه من رو تحقير كنه…خدا رو تحقير كنه…

      از خداي درونم ميخوام من رو ببخشه و اين حس هاي احساس گناه از كم بودن و بي لياقتي رو ازم بگيره و من رو به اقيانوس خودش برسونه…

      دوست دارم حس كنم با اقيانوس الله يكي هستم

      آمين

      برای ثبت امتیاز ، روی ستاره موردنظر کلیک کنید. ثبت امتیاز
      امتیاز: 18 از 4 رأی
      افزودن به علاقه مندی این دیدگاه را خواندم